Πλέον έχει έρθει η ώρα για σταράτες κουβέντες. Γιατί το πρωτάθλημα της Super League 1 είναι σε τόσο προχωρημένο στάδιο που δεν χωράνε φιλολογίες. Εδώ που έφτασαν οι ομάδες, και ειδικά οι τέσσερις που διεκδικούν τον τίτλο, το μόνο που αξίζει είναι τα πραγματικά γεγονότα. Και για την ακρίβεια, τα αποτελέσματα. Το πώς διαμορφώνονται, ποια είναι τα επιμέρους ποιοτικά χαρακτηριστικά που συμβάλλουν στη μορφή που αυτά λαμβάνουν, δεν έχουν και τόσο σημασία μπροστά στο ίδιο το γεγονός. Νικάς; Παίρνεις τους τρεις βαθμούς και προχωράς δίχως να έχεις διασφαλίσει απολύτως τίποτα. Έρχεσαι ισόπαλος; Παίρνεις/ μοιράζεσαι το βαθμό και προετοιμάζεσαι για το επόμενο ματς. Χάνεις; Περιμένεις τη σειρά των άλλων να χάσουν (γιατί αυτή θα έρθει και μάλιστα σύντομα)…
Αν το δούμε με βάση αγωνιστικά κριτήρια, και μάλιστα ποιοτικής υφής (υπό την έννοια των θετικών δημιουργικών πεπραγμένων), η ομάδα που «βγαίνει ραντεβού» με τις λέξεις «δικαιούται τον τίτλο» μάλλον είναι μόνο μία: ο ΠΑΟΚ… Η Lady Hope ανήκει στην κατηγορία των ποδοσφαιρόφιλων που πιστεύουν κάτι πολύ συγκεκριμένο: μία πρωταθλήτρια ομάδα πρέπει να έχει σταθερότητα, να επανέρχεται γρήγορα από τις κατραπακιές της, να χαρίζει μέσα στη σεζόν πολλές καλές (αγωνιστικές) παραστάσεις στους φίλους της, να πείθει τους αντιπάλους και τους ουδέτερους πως το αξίζει να τερματίσει πρώτη, να εκπέμπει πνευματική και σωματική υγεία, να κάνει μεγάλες νίκες στα ντέρμπι, να διακρίνεται ακόμα και στην Ευρώπη. Ο ΠΑΟΚ φέτος πολλά από αυτά τα πέτυχε καλύτερα από τους άλλους….
Με βάση αυτή την απλή και υποκειμενική λογική, η φετινή ΑΕΚ -ενώ ήταν για πολλούς μήνες το φαβορί στη συνείδηση των περισσότερων- δεν κατάφερε να δημιουργήσει παράσταση νίκης. Αύρα -αδιαμφισβήτητης- πρωταθλήτριας. Το ακριβώς αντίθετο με πέρυσι. Γιατί τότε, ακόμα και όταν ήταν στο -8, με βάση την αγωνιστική της εικόνα τη θεωρούσαν ικανή και άξια για τον τίτλο ακόμα και πολλοί οπαδοί των αντιπάλων ομάδων. Ειδικά εκείνοι του Ολυμπιακού από το Νοέμβριο του 2022 μιλούσαν και συνέδεαν την ομάδα του Ματίας Αλμέιδα με πιθανή κατάκτηση του τίτλου. Αυτοί, βέβαια, έβαζαν στην εξίσωση και το όνομα του Δημήτρη Μελισσανίδη, δίνοντας τις «παραδοσιακές» εξωαγωνιστικές «χροιές», αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία…
