Περπάτησα στην παραλία την Κυριακή. Θαυμάσια! Λαός, κόσμος, κολυμβητές, ποδηλάτες, μωρά σε καροτσάκια, ζευγάρια ερωτευμένα να φιλιούνται. Λιακάδα με αχνά συννεφάκια, ζωγραφιστά. Με πήγαν πρίμα και οι συγκοινωνίες. Ακουγα στον Ηλεκτρικό της επιστροφής μια κοπέλα, σε ήπια αυστηρό τόνο, να συμβουλεύει τη (μάλλον προβληματική…) μητέρα της: «Δεν θα ήμουν κόρη σου, αν δεν σου μιλούσα έτσι!».
Σκέφτηκα τότε ότι αυτό θα πει συγκοινωνία: από το συν και το κοινωνώ. Θυμήθηκα τον Θωμά Παρίση (φίλο παιδικό του Κώστα Μουρσελά, εν συνεχεία του Βασίλη Δημητρίου, από τον οποίο και τον γνώρισα) στο… Παρίσι. Παριζιάνος από χρόνια, καθηγητής αγγλικών (είχε μεταφράσει, νομίζω, το συγκλονιστικό, Ο Μονόλογος του Βασιλιά Λεοπόλδου του Μαρκ Τουέιν), με οικογένεια: γυναίκα Γαλλίδα, αρχαιολόγος, ένας γιος.
Με φιλοξένησαν μια μέρα· έμενα σε φίλους, μες στο Παρίσι. Οι Παρίσηδες ζούσαν σε προάστιο, πήγα με προαστιακό. Γνώρισα και τον, συμπαθέστατο, πεθερό του Θωμά· δεν θυμάμαι όνομα, σπουδαίος μηχανικός, σχεδίασε, προπολεμικά, τα μηχανολογικά του Nτεσεβό (deux chevaux, δύο ίπποι, φορολογήσιμοι: 2CV, σχεδιαστής, ο ιταλικής καταγωγής designer, γλύπτης/αρχιτέκτονας, Flaminio Bertoni, της περίφημης γερμανικής στολής του Bauhaus).
Μετά, διανυκτερεύσαμε με τον Θωμά στο εξοχικό τους συζητώντας διάφορα (Σκιαθίτης ο Θωμάς, έπαιζε στα δάχτυλα τον Παπαδιαμάντη!) ελληνικά, πίνοντας φίνο γαλλικό κρασί, υπό το ημίφως παλιάς λάμπας πετρελαίου· αρνιόταν ο Θωμάς στο μικρό εξοχικό τους να βάλει ηλεκτρικό, είχε τζάκι και λάμπες! Τότε μου… ετυμολόγησε τη λέξη bus για το λεωφορείο (αγγλικά, γερμανικά και δεν θυμάμαι σε ποια άλλη λατινογενή γλώσσα, με εθνική προφορά). Είναι κατάληξη του λατινικού omni-bus, που σημαίνει «για όλους»: ιππήλατη άμαξα, πολλών αλόγων για πολλούς επιβάτες, τον λαό, που ο αττικός του τύπος είναι λεώς, εξ ου και λεω-φορείο, λεω-φόρος κ.λπ. Αυτά που από βιασύνη τα «τσουβαλιάσαμε» σε… ΜΜΜ! Τι μπορεί να θυμηθεί κανείς ακούγοντας μονόλογο συνομιλίας σε λεω-φορείο με πολλά βαγόνια!..
-320x213.jpg)
