Ποιος δεν ξέρει για τη Γάζα; Και ποιος δεν ξέρει για τη Χαμάς που το αποτρόπαιο έγκλημά της άνοιξε τον δρόμο για το αποτρόπαιο έγκλημα που συντελείται από την κυβέρνηση του Ισραήλ στη Γάζα; Παρά την αντίδραση πολιτών του, της διασποράς του, άλλων διαδηλωτών, παρά την προσφυγή στη Χάγη χωρών που έχουν υποστεί την αποικιοκρατία και τα παρακλάδια της; Από άποψη αριθμών το δεύτερο έγκλημα μετράει μεγαλύτερες απώλειες στους αμάχους, ανάμεσά τους στα παιδιά.
Αλλά η φρίκη δεν εκτιμάται μόνο με αριθμούς. Γι’ αυτό, αφού όλοι ξέρουν το τι συνέβη και συνεχίζει να συμβαίνει δεν μπορεί παρά να ζητούν άμεσα ειρήνη. Αν κάποιοι το ξεχνούν, είναι γιατί δεν τους συμφέρει να θυμούνται.
Η συνέπεια της λήθης αυτής είναι η εξίσωση: Χαμάς ίσον λαός της Γάζας, ίσον Παλαιστίνιοι και κράτος της Παλαιστίνης. Οποιον τολμήσει να πει ότι η εξίσωση δεν στέκει, ή να επιτρέψει σε άλλους να το πουν, μπορεί να τον περιμένει μια μοίρα σαν αυτή της προέδρου του Χάρβαρντ, που προτίμησε να παραιτηθεί από το αξίωμά της προκειμένου να διατηρήσει την αξία των λόγων της.
Σημειωτέον ότι ήταν η πρώτη μαύρη πρύτανης, κάτι που σημαίνει ότι τα δικαιώματα δεν ισχύουν παρά μόνο αν υπάρχει ολική ευθυγράμμιση με το εκάστοτε πολιτικά ορθό. Και γι’ αυτό οι σώφρονες είναι καλύτερο να κάνουν ότι αγνοούν όσα πολύ καλά γνωρίζουν. Και, μιας και πρέπει να καταγγέλλουμε όσες μορφές της βίας, υπάρχουν ευτυχώς ο πόλεμος στην Ουκρανία, ο Πούτιν και οι Χούθι.
Η ένοχη αυτή άγνοια δεν είναι πρόσφατο φαινόμενο. Την επέδειξαν οι περισσότερες δυτικές κυβερνήσεις και βεβαίως η ηγεσία του Βατικανού, παραβλέποντας τα στοιχεία για την εφαρμογή από τους ναζί της Τελικής Λύσης εναντίον εκατομμυρίων Εβραίων, Τσιγγάνων και άλλων στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και είναι να απορεί κανείς με τις στερεότυπες δικαιολογίες τους: «Οι πληροφορίες για τα στρατόπεδα εξόντωσης είναι ατεκμηρίωτες και θέλουν περαιτέρω έλεγχο. Προέρχονται από Εβραίους και όχι από Αρίους. Και τελικά, ακόμη και αν αληθεύουν, δεν συμφέρει να τις πιστέψουμε και κυρίως να δράσουμε».
Τότε και τώρα, όποιος τολμούσε να μιλήσει το πλήρωνε, με τη θέση του, αν όχι και με τη ζωή του. Η άρνηση είτε η επιλεκτικότητα της ευαισθησίας απέναντι σε παλιές και σύγχρονες επιχειρήσεις μαζικής εξόντωσης συνεχίζουν να παρουσιάζονται ως σύνεση. Αλλά φοβάμαι πως οδηγούν σε ακόμη χειρότερες καταστάσεις, που αν κάποιοι τις βλέπουν ως νέες ευκαιρίες για να αυξήσουν τα κέρδη και την εξουσία τους, θα είναι για τους υπόλοιπους ένα νέο βήμα στην καταστροφή.
-320x213.jpg)
