Δικαιωματισμός, σκοταδισμός: δύο αντίθετες υπερβολές που ως υπερβολές προκαλούν πολέμους. Ιδεολογικούς και πραγματικούς. Πόσες δυτικές στρατιωτικές επεμβάσεις έγιναν τα τελευταία χρόνια εν ονόματι της υπεράσπισης δικαιωμάτων; Πόσες ανατολικές αγχόνες στήθηκαν εν ονόματι της υπεράσπισης παραδοσιακών αρχών; Πόσοι «ανθρωπιστικοί» δυτικοί βομβαρδισμοί; Αλλά και πόσες εκπαραθυρώσεις ομοφυλοφίλων σε χώρες όπως το Ιράν;
Καλούνται αυτές τις μέρες εκπαιδευτικοί της Πρωτοβάθμιας να παρακολουθήσουν επιμορφωτικό σεμινάριο με θέμα «ΛΟΑΤΚΙ και συμπερίληψη». Αναστάτωση στους υπερασπιστές των παραδόσεων. Η απάντηση είναι η θαυμάσια, συναισθηματική, βιωματική ομιλία του βουλευτή Μπιμπίλα (χειροκροτηθείσα από πλείονα του ενός κόμματα). Προσθέτω εδώ αμέσως και τα δηλητηριώδη εναντίον του σχόλια του τοξικού διαδικτύου. Ανορθόγραφα και ασύντακτα όλα. Περιφρονητικά. Πολεμικά. Και η ερώτηση: Τι βαραίνει περισσότερο στην κρίση μας; Είναι μερικές φορές που πρέπει να διαλέξεις.
Εδωσε προ ημερών ο Χρήστος Γιανναράς, αγαπημένος φιλόσοφος της Εκκλησίας, συνέντευξη με θέμα «Η απανθρωπία του δικαιώματος». Τρομερός ο τίτλος. Προδιαθέτει. Ανέπτυξε ο κ. Γιανναράς, για άλλη μια φορά, τη φοβική του στάση απέναντι στον δυτικό πολιτισμό. Κι όμως, έπρεπε να μιλήσει ο δυτικός Διαφωτισμός για τα «φυσικά δικαιώματα» του ανθρώπου ως ατόμου για να διεκδικήσει κάποτε η οργανωμένη κοινωνία την κατάργηση της δουλείας για ένα έκαστο των ατόμων, θηλέων και αρρένων.
Λοκ, Μοντεσκιέ, Βολτέρος, Ντιντερό. Οχι το Βυζάντιο, αλλά η Δύση. Να βάλω, την ίδια εποχή, και τους Κουάκερους χριστιανούς της Αμερικής. Κι εκείνον τον εκπληκτικό Βενιαμίν Λέι με τους πύρινους λόγους υπέρ της κατάργησης της δουλείας. Την ίδια εποχή ο Τσέζαρε Μπεκαρία θεμελιώνει το νομικό επιχείρημα κατά των βασανιστηρίων. Δυτικός και αυτός. Οχι, δεν ήταν η κλασική αρχαιότητα που κατήργησε τη δουλεία και τα βασανιστήρια. Ούτε το Βυζάντιο των ρινότμητων αυτοκρατόρων. Δειλά δειλά, ακόμη παλεύουμε γι’ αυτά με όπλα δυτικά κείμενα.
Ετυμολογικώς, το «πρόσωπο» είναι «προς» και «ωψ», μας λέει ο Γιανναράς στο «Πρόσωπο και Ερως». Πρόσωπο προς πρόσωπο θα λέγαμε. Πρόσωπο μέσα στην κοινωνία. Βεβαίως. Μόνο που καμιά φορά ο άνθρωπος αναζητεί απελπισμένα την ατομικότητά του κι έτσι γεννήθηκαν τα πολύτιμα «ατομικά δικαιώματα». Προϋπόθεση της ελευθερίας είναι και η κοινωνία ως κοινωνία και το άτομο ως άτομο. Δεν γίνεται μόνο με το ένα από τα δύο. Χρειάζονται και τα δύο.
ΥΓ. 1: Ακούσαμε αυτόν τον καιρό λόγους μίσους εκπορευόμενους από ταγούς της ειρήνης και της καταλλαγής.
ΥΓ. 2: Θυμάμαι, τώρα, τον ιεράρχη των Καλαβρύτων, πριν από έναν χρόνο, μετά τα Τέμπη, να μιλάει για τη θεία τιμωρία αυτών που επέστρεφαν από τις διακοπές του «αμαρτωλού» καρναβαλιού. Ο ορισμός της απανθρωπίας. Ο εν λόγω ιεράρχης είναι αυτός που επίσης απάνθρωπα καλούσε τους οπαδούς του να φτύνουν τους ομοφυλόφιλους όπου τους βρίσκουν. Καταδικάστηκε τελικά για τη ρητορική του μίσους για τη φράση του «Αποβράσματα της κοινωνίας σήκωσαν κεφάλι! Φτύστε τους!» Το πολυπληθές ακροατήριο, μετά την καταδίκη, επευφημούσε τον καταδικασθέντα.
ΥΓ. 3: «Δεν καταλαβαίνω γιατί ζουν ακόμη αυτοί!» η οργισμένη δήλωση εκκλησιασθείσας και κατηχηθείσας μεσόκοπης κυρίας. (Από πρόσφατο ρεπορτάζ σε προαύλιο ναού μετά τη θεία λειτουργία.)
ΥΓ. 4: Εζητήθη παρά του προκαθήμενου της Ελλαδικής Εκκλησίας ονομαστική ψηφοφορία στη Βουλή. Μαύρη λίστα. (Το ΥΓ. 3 δείχνει τι επιφυλάσσεται σε όσους περιληφθούν σε αυτήν.)
