Οι Έλληνες πολίστες δεν «πλατσουρίζουν» μέσα στο νερό…

Σε ένα από τα πιο κρύα πρωινά στην περιοχή μας τον τελευταίο καιρό δεν είναι ίσως και το πιο συμβατό πράγμα να κάτσεις να γράψεις ένα κείμενο για το πόλο. Όμως, στο άθλημα αυτό και οι πισίνες είναι θερμαινόμενες και οι Εθνικές ομάδες όλων των φύλων και όλων των ηλικιακών κατηγοριών ξέρουν να ζεσταίνουν πολύ συχνά τους Έλληνες φίλους του αθλήματος…

Την προηγούμενη εβδομάδα ολοκληρώθηκαν τα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα πόλο ανδρών και γυναικών του 2024. Το ελληνικό πόλο συνέχισε τις υψηλές πτήσεις, έστω και αν αυτή τη φορά τα φτερά της γυναικείας ομάδας της Αλεξίας Καμμένου αποδείχτηκαν «πιο δυνατά» και «πιο ανθεκτικά» από αυτά της αντίστοιχης ανδρικής του Θοδωρή Βλάχου. Ένας άτυπος ανταγωνισμός (συναγωνισμός καλύτερα…) εν εξελίξει, από τον οποίο κερδισμένο βγαίνει το ίδιο το άθλημα στη χώρα μας.

Στην Ελλάδα, όσοι και να είναι οι εμπλεκόμενοι, το σίγουρο είναι πως ξέρουν να παίζουν καλό πόλο… Οι Έλληνες πολίστες, άνδρες και γυναίκες, γυναίκες και άνδρες, δεν «πλατσουρίζουν» μέσα στο νερό. Δεν αφήνουν απλά τα χρονόμετρα να κυλάνε… Έχουν στόχους, φιλοδοξίες, εγωισμό, παρελθόν και αύρα επιτυχημένου ανθρώπου… Και όταν αγωνιστικά υστερούν, επιδεικνύουν μεγάλα αποθέματα ψυχής που «αποκαθιστούν τις ισορροπίες»…

Βλέποντας την τελική κατάταξη των δύο συγκροτημάτων στα πρόσφατα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα που συμμετείχαν (χάλκινο για τις Γυναίκες, πέμπτη θέση για τους Άνδρες), προκύπτουν κάποια ερωτήματα. Για τα κορίτσια τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: μιλάει η λάμψη ενός ακόμη μεταλλίου, αλλά και η επιστροφή σε Ολυμπιακούς Αγώνες μετά από 16 ολόκληρα χρόνια… Για τους δε Άνδρες; Είναι, άραγε, η πέμπτη θέση αποτυχία; Αν κρίνει κάποιος σε σχέση φερ΄ειπείν με ένα ολυμπιακό αργυρό μετάλλιο ή ένα παγκόσμιο χάλκινο, ναι. Όμως, υπάρχουν κριτήρια κάθε φορά για το τι συνιστά επιτυχία. Το βασικότερο: ο συνυπολογισμός κάποιων παραμέτρων. Οι εποχιακές προτεραιότητες, οι πραγματικοί στόχοι σε κάθε διοργάνωση (όπως βρίσκονται στα μυαλά της Ομοσπονδίας και του προπονητικού team), η μορφή της ανάλογης προετοιμασίας (σωματικής και πνευματικής), το είδος και οι ικανότητες του διαθέσιμου υλικού, η ενεστωτική κατάσταση των (κύριων) αντιπάλων. Αλλά και η τύχη, η τροπή ενός συγκεκριμένου αγώνα (με πλέον «σεσημασμένο» τον εκάστοτε προημιτελικό…). Γενικώς, της Εθνικής Ανδρών τα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα δεν της πηγαίνουν και τόσο…

Εν τέλει, και σε γενικές γραμμές…, για ένα συγκρότημα μία τελική θέση μπορεί να είναι καλύτερη από τις πραγματικές του δυνατότητες, μπορεί χειρότερη, μπορεί και η πλέον αρμόζουσα. Ο Θοδωρής Βλάχος σε δηλώσεις του μετά τον τελευταίο αγώνα με το Μαυροβούνιο έβαλε τα πράγματα «σε μία σειρά» δηλώνοντας πως η Εθνική Ανδρών πήρε τη θέση που της άξιζε, αν και στα δύο τελευταία ματς είχε καλή εικόνα, την οποία μπορεί (και πρέπει) να κρατήσει για τη συνέχεια. Με απλά λόγια: η προσπάθεια από εδώ και πέρα εντείνεται. Αυτοκριτική και υπόσχεση μαζί…

Το ελληνικό πόλο είναι από τα πλέον υπολογίσιμα στο παγκόσμιο στερέωμα. Και αυτό δεν έχει προκύψει μέσα από πρόσκαιρα πυροτεχνήματα, αλλά έχει κατοχυρωθεί από τη διαρκή και σταθερή παρουσία δεκαετιών. Με τις όποιες υφέσεις και οπισθοδρομήσεις, να μην αλλοιώνουν τη γενική εικόνα… Και δεν είναι θέμα μόνο των αθλητών/τριών και των ικανοτήτων τους, αλλά και τον αρμόδιων που μάλλον ξέρουν να κάνουν καλά κάποια βασικά πράγματα. Τώρα έρχεται το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ντόχα. Για τη Lady Hope, αυτή η διοργάνωση είναι άλλη μία ευκαιρία για το ελληνικό πόλο απλά να είναι συμβατό με το είναι της ταυτοτικής του ουσίας…