Αστυνόμευση ή εμπλοκή;

Ποιος θα είναι ο ρόλος της πολυεθνικής ναυτικής δύναμης που θα συγκροτηθεί στην Ερυθρά Θάλασσα με πρωτοβουλία των ΗΠΑ;

Με αλλά λόγια, είναι δυνατόν η ναυτική παρουσία της Δύσης στην περιοχή να περιοριστεί σε μια αστυνόμευση της ναυσιπλοΐας έναντι των πληγμάτων των Χούθι από την Υεμένη;

Η ερώτηση είναι ρητορική και η απάντηση αυτονόητη καθώς η παρουσία και μόνον ναυτικών δυνάμεων της Δύσης στην περιοχή είναι, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, εμπλοκή με το Ιράν που ελέγχει τους αντάρτες Χούθι.

Η ώρα της αλήθειας για τη Δύση πλησιάζει, καθώς η παρουσία των ναυτικών δυνάμεων δυτικών χωρών, αν δεν συνοδευτεί από πίεση στον Νετανιάχου για τον τερματισμό του πολέμου, θα έχει το στίγμα σύγκρουσης με την Τεχεράνη.

Αλλωστε, η συγκέντρωση του 6ου Στόλου των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο από την επαύριον της επίθεσης της Χαμάς στο Ισραήλ ήταν ένα μήνυμα στο Ιράν να μην ανοίξει μέτωπο στον νότιο Λίβανο με επίθεση της Χεζμπολάχ.

Ο κίνδυνος για τη Δύση είναι διπλός:

-Πρώτον, να αχρηστευτεί για άγνωστο χρονικό διάστημα η Ερυθρά Θάλασσα ως στρατηγικής σημασίας διάδρομος για την τροφοδοσία της Δύσης, με καταστροφικές συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία.

-Δεύτερον, να υπάρξει διολίσθηση σε γενικευμένη σύρραξη της Δύσης με το Ιράν, με ολέθριες παρενέργειες για την ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται όχι ως φάρσα αλλά ως τραγωδία, καθώς η προηγούμενη εμπλοκή Δύσης στη Μέση Ανατολή ήταν την περίοδο 1982-84, σε μια προσπάθεια εκδίωξης του Ιράν από τον Λίβανο – μια εκστρατεία που κατέληξε σε φιάσκο.

Ο τελευταίος που θα ανησυχήσει για τα παραπάνω είναι ο Νετανιάχου, που εδώ και χρόνια επενδύει σε μια σύγκρουση της Δύσης με το Ιράν.

Ο κίνδυνος εμπλοκής της Γηραιάς Ηπείρου στη σύγκρουση Ισραήλ-Ιράν είναι κάτι παραπάνω από ορατός.

Το γενικευμένο περιφερειακό ντόμινο δεν είναι πιθανό σενάριο, αλλά μια ήδη υπάρχουσα και εν εξελίξει σκληρή πραγματικότητα.

Αλλωστε, η υπερδραστηριοποίηση ανώτατων αξιωματούχων των ΗΠΑ στις διαπραγματεύσεις, πρώτα στο Κατάρ και σήμερα στη Βαρσοβία, πιστοποιεί ότι δεν υπάρχει άγνοια κινδύνου, αλλά συναίσθηση των οριακών δυνατοτήτων καταλυτικής παρέμβασης που θα πάγωνε τη δυναμική διάχυσης της σύγκρουσης.