Το ελληνικό διασυλλογικό μπάσκετ περνάει κατά καιρούς από διάφορες φάσεις. Τα τελευταία χρόνια, όσον αφορά σε διάφορα μέτωπα (και το αγωνιστικό, και την γένει λειτουργικότητα σα συνολικός οργανισμός) είχε τα ξεκάθαρα ηνία ο Ολυμπιακός. Ο Παναθηναϊκός (μην κοροϊδευόμαστε) δεν πάλευε καν να βρει το δρόμο του, αλλά ακολουθούσε έναν αυτόματο πιλότο («μνημονιακής υφής») δίχως πολλά περιθώρια αλλαγής επιπέδου.
Από εκεί και πέρα, ήταν ευδιάκριτο πως το Περιστέρι σταδιακά αύξανε το βεληνεκές του, ενώ ο Προμηθέας κάθε σεζόν ριχνόταν με προθυμία και σθένος σε μία αρένα στην οποία «πάλευε με τα λιοντάρια των φιλοδοξιών του». Η ΑΕΚ βρισκόταν και αυτή σε μία μεταβατική περίοδο, που είχε χαμηλώσει συνειδητά τον πήχη και περίμενε το κατάλληλο (χρονικό) έναυσμα για μία γερή αντεπίθεση. Όσο για τη μπασκετική Θεσσαλονίκη, εξακολουθούσε να ζει με τις αναμνήσεις της, αλλά και να συντηρεί ένα παρόν στο οποίο σχεδόν κανένας δεν τολμούσε να ψηλαφίσει το μέλλον.
Από φέτος, φαίνεται πως έχουμε μπει σε μία διαφορετική τροχιά. Μία συνισταμένη περισσότερο ενεργητική και αποτελεσματική (δεν ξέρω αν στον κόσμο της φυσικής στέκουν οι ορολογίες που χρησιμοποιώ, αλλά για το μπάσκετ ταιριάζουν μία χαρά…), γιατί οι ίδιες οι συνιστώσες της είναι βελτιωμένες…
Ο Ολυμπιακός παραμένει πολύ δυνατός, μία από τις πιο υπολογίσιμες δυνάμεις του σύγχρονου ευρωπαϊκού μπάσκετ. Λίγο αποδυναμωμένος; Με αγωνιστικά προβλήματα; Οκ, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχει μπει ούτε σε κρίση, ούτε καν σε κάποια υποθετική περίοδο ταλαντώσεων. Να το δούμε πρακτικά; Ποια ευρωπαϊκή ομάδα, ακόμα και η κατά τεκμήριο καλύτερη, θα παίξει με τον Ολυμπιακό και δεν θα χρειαστεί διπλή και τριπλή μελέτη πριν τον αγώνα; Ο Παναθηναϊκός κινείται πια σε όλα τα πεδία (αγωνιστικά, διοικητικά, μεταγραφικά, αύρας) σαν Παναθηναϊκός. Εκεί ανοίγει και κλείνει κάθε σχετικός σχολιασμός… Είμαστε στο Δεκέμβριο του 2023 και είναι πεπεισμένοι σχεδόν όλοι (εντός και εκτός «πράσινου» στρατοπέδου) πως τα καλύτερα έρχονται.
Η ΑΕΚ θέλει να γιορτάσει την ερχόμενη άνοιξη τα 100 της χρόνια (και) με το τμήμα μπάσκετ στην πρώτη γραμμή της συνεισφοράς στο ευρύτερο κλίμα. Το Περιστέρι και ο Προμηθέας, έμπειρες πια σχετικώς ομάδες, στην Ευρώπη κάθε εβδομάδα διεκδικούν στόχους και όχι απλές συμμετοχές. Συνθήκη που τις βελτιώνει και ως προς την ανταγωνιστικότητά τους στις εγχώριες διοργανώσεις. Ενώ πλέον και η Θεσσαλονίκη, με ΠΑΟΚ και Άρη, έχει αρχίσει να καταγράφει χιλιόμετρα στη λεωφόρο της ανοδικής πορείας. Και για τις πέντε αυτές ομάδες, το μεγάλο ζητούμενο δεν είναι να το περιορίσουμε στο τί μπορούν να κάνουν φέτος σε Ελλάδα και Ευρώπη. Αλλά, πως γενικώς σου δίνουν την αίσθηση πως το ταβάνι τους έχει ακόμα περιθώρια για περισσότερους πόντους (ψηλότερα)… Γενικώς, επέστρεψαν όχι ως τυχαία πυροτεχνήματα, αλλά ως οργανισμοί αποφασισμένοι να παλέψουν για να μείνουν στο επίκεντρο των εξελίξεων (ο καθένας, βέβαια, στο μερίδιο που του αναλογεί)…
Πλέον είναι περισσότεροι οι άνθρωποι που παρακολουθούν στενά τα εγχώρια διασυλλογικά δρώμενα στο μπάσκετ. Με όρεξη, με θετική διάθεση, με μελέτη δεδομένων, με πίστη για επιτυχίες, με αναγωγή των όποιων πρόσκαιρων αποτυχιών στη σφαίρα που τους αναλογεί και όχι σε μία γενικευμένη κατάθλιψη. Οι περισσότεροι αγώνες είναι ανταγωνιστικοί και βλέπονται ευχάριστα από τους ουδέτερους. Αν, μάλιστα, σπεύσουν περισσότεροι άνθρωποι στα κλειστά γυμναστήρια, όλα θα είναι ακόμα καλύτερα. Προς το παρόν, ακόμα και η συχνή τηλεοπτική παρακολούθηση είναι θεμιτή και απαραίτητη, γιατί το μπάσκετ φλερτάρει με το κοινό και για να καταλήξουν σε γάμο θα χρειαστεί χρόνος και κυρίως συνέπεια (και από τις δύο πλευρές)…
Η Lady Hope δεν μπορεί να γνωρίζει πού θα βρίσκεται σε μάκρος πενταετίας το ελληνικό διασυλλογικό μπάσκετ, αλλά είναι σίγουρη πως το μπάσκετ στα μέρη μας δεν κινείται αργά ή βιαστικά στον αυτόματο, αλλά πλέον αναζητά προορισμούς βηματίζοντας στο τρίπτυχο σχέδιο-δουλειά-στόχοι.
