Να πω, εξαρχής, πως όταν μιλώ για Δεξιά, στα συγκεκριμένα συμφραζόμενα αυτού του άρθρου, εννοώ εξίσου και το «Κέντρο», το οποίο, από πολλές απόψεις σήμερα, υπερακοντίζει σε αντιδραστικότητα τη Δεξιά. Ο Μακρόν είναι λαμπρό παράδειγμα.
Είναι σύνηθες πλέον να μιλούν οι πάντες για την κλιματική κρίση. Ακόμη κι όσοι πριν από λίγα μόλις χρόνια αντιμετώπιζαν την Γκρέτα Τούνμπεργκ ως υστερικό εφηβάκι, τώρα δεν σταματούν να επιδεικνύουν την περιβαλλοντική τους ευαισθησία. Η Φον ντερ Λάιεν έχει μεταβληθεί σε πράσινη Πασιονάρια, ενώ ο Μητσοτάκης δεν σταματάει να επικαλείται την κλιματική κρίση διά πάσα νόσο και μαλακία του. Ακόμη και το δημογραφικό ή τα κενά καθηγητών στα σχολεία θα αρχίσουν σύντομα να «συνδέονται» με την ανθρωπόκαινο.
Είναι φανερό πως κάτι με μπίζνες παίζει εδώ. Η «πράσινη μετάβαση» συνιστά μια ακόμη επενδυτική ευκαιρία, που δεν πρέπει να πάει χαμένη. Απόδειξη γι’ αυτό, στα καθ’ ημάς, είναι η ταυτόχρονη επιδίωξη για την εκμετάλλευση ορυκτών καυσίμων, που φαίνεται να υπάρχουν στους βυθούς μας. Πράσινη μετάβαση με χρήση ορυκτών πόρων -κάτι σαν ομοιοπαθητική! Να πούμε, βέβαια, πως τόσο το Κέντρο όσο και το διατιθέμενο να γίνει Κέντρο στην Ελλάδα δεν διαφοροποιείται επί της αρχής. Το μόνο κόμμα που με απόλυτη σαφήνεια λέει όχι στις εξορύξεις είναι το ΜέΡΑ25.
Και διεθνώς, όμως, τα πράγματα δεν είναι καλύτερα.
Ο θεμελιώδης πυρήνας της δεξιάς αντιμετώπισης δεν άλλαξε καθόλου. Οι νέες επενδυτικές ευκαιρίες δεν θα έπρεπε να εκμηδενίσουν τις παλιές. Είναι χαρακτηριστικό πως ενώ για την «πράσινη μετάβασή» τους οι αναπτυσσόμενες χώρες χρειάζονται, σύμφωνα με μετριοπαθείς εκτιμήσεις, 1 έως 3 τρισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, οι επιδοτήσεις στα ορυκτά καύσιμα ανέρχονται σε 5,8 τρισεκατομμύρια! Ειδικά για το 2022, οι επιδοτήσεις στο πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και τον άνθρακα ανήλθαν στο ύψος των 7 τρισεκατομμυρίων, το 7% του παγκόσμιου ΑΕΠ, διπλάσιες από τις παγκόσμιες δαπάνες για την εκπαίδευση.
Το περίφημο ευρωπαϊκό Green Deal προβλέπει δαπάνες για την «πράσινη μετάβαση» στην Ευρώπη της τάξης του 1 τρισεκατομμυρίου την επόμενη δεκαετία, όταν το αθροιστικό ΑΕΠ θα είναι τουλάχιστον 150 τρισεκατομμύρια.
Δεδομένου ότι η αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης απαιτεί μεγάλες ροές χρημάτων προς τον παγκόσμιο Νότο, οι ακροδεξιοί έχουν ήδη κινητοποιηθεί: δεν θα πληρώσουμε εμείς τα δικά τους σπασμένα! Ενας περιβαλλοντικός ρατσισμός είναι έτοιμος να αναδυθεί πατώντας πάνω στις «πράσινες» πολιτικές, οι οποίες πραγματικά αδιαφορούν προκλητικά για τη δίκαιη κατανομή των βαρών στο εσωτερικό των αναπτυγμένων οικονομιών. Τα Κίτρινα Γιλέκα ανέδειξαν κινηματικά το μείζον αυτό ζήτημα. Η αδυναμία της Αριστεράς και σε αυτό δεν προοιωνίζεται καλά πράγματα.
Ας έρθουμε, όμως, στη μέινστριμ Δεξιά και στις περιβαλλοντικές της «ευαισθησίες».
Νομίζω πως, με δεδομένο ότι η εξελισσόμενη κλιματική καταστροφή απαιτεί ριζοσπαστικές -επαναστατικές, καλύτερα- παρεμβάσεις, οι οποίες συνδέονται άμεσα με το κοινωνικό ζήτημα, τη φτώχεια, την ασύλληπτη ανισότητα στον πλούτο και στο εισόδημα, δεν υπάρχει αγοραία διέξοδος. Η καπιταλιστική συσσώρευση και η μανιακή, μη αποφεύξιμη, στο πλαίσιο του καπιταλισμού, επιδίωξη του κέρδους κάνουν εντελώς αδύνατη μια συστημική λύση. Και από αυτήν την άποψη, λοιπόν, η κομμουνιστική υπόθεση γίνεται επίκαιρη και έρχεται αναπόφευκτα στο επίκεντρο. Χωρίς παγκόσμιο -και κεντρικό- σχεδιασμό, καμιά «φιλοπεριβαλλοντική παρέμβαση» δεν έχει τύχη. Χωρίς ουσιαστική δημοκρατική θέσμιση των κοινωνιών -η «φιλελεύθερη δημοκρατία» είναι πολύ μακριά από αυτό-, η οποία θα αποτρέπει τους «σχεδιαστές» από το να ασκούν εξουσία πέρα από αυτήν, που, προσωρινά και ανακλητά, τους παρέχει η κοινωνία, δουλειά δεν γίνεται.
Γιατί, επιπλέον, η Δεξιά και το Κέντρο κοροϊδεύουν τον κόσμο ακόμη και σε ό,τι αφορά την ελάχιστη παρέμβαση. Ο μεταρρυθμισμός τους είναι καταστατικά νεοφιλελεύθερος και περιβαλλοντοκτόνος.
Να τι έγραψε πρόσφατα στα «Νέα» ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος: «Σήμερα κάθε φυσική καταστροφή που ξεσπάει εύκολα χρεώνεται στην υποτιθέμενη αλλαγή του κλίματος, που ο άνθρωπος δεν μπορεί να ελέγξει. Είναι όμως έτσι τα πράγματα ή ζούμε μια τεράστια ψευδαίσθηση πάνω στην οποία όμως στηρίζουμε καταστρεπτικές για τις μελλοντικές μας προοπτικές οικονομικές πολιτικές και σημαντικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις». Αφού μιλήσει, επιπλέον, για «κινδυνολογική υστερία» και κατηγορώντας τη Θάτσερ (!!!) πως βρίσκεται στην αφετηρία αυτής της «παράκρουσης», καταλήγει: «Απειρα λεφτά για μελέτες για το κλίμα. Ποιος πληρώνει και γιατί; Εχοντας επιστρατεύσει και κυβερνήσεις που δεν διστάζουν να καταστρέψουν τις οικονομίες τους και να ρίξουν στην ανέχεια και τη δυστυχία τους λαούς τους, οι ευαίσθητοι για το κλίμα οδηγούν, για όφελος ολίγων, τις οικονομίες στο χάος».
Μάλιστα! Ενα σμάρι συνωμοτούντων, με αρχηγό τη Θάτσερ και κονκλάβιο από οικολογικά ευαίσθητους, εξυφαίνει εδώ και δεκαετίες ένα σχέδιο υπονόμευσης των οικονομιών -πάει να πει του καπιταλισμού. Κάτι σαν τους Σοφούς της Σιών και τα Πρωτόκολλά τους, πριν από έναν αιώνα και κάτι.
Παράνοια; Ψέκα;
Οχι. Απλώς, καθαρή και γάργαρη δεξιοκεντρώα, δηλαδή αντιδραστική, ιδεολογία.
