Εκατόν είκοσι τρελοί, απλήρωτοι ή απολυμένοι από την πάλαι ποτέ «Ελευθεροτυπία» και άλλα ευαγή ιδρύματα του Τύπου, αντί να σαλτάρουμε από απόγνωση, προτιμήσαμε να κρεμαστούμε… Στα μανταλάκια. Ετσι, πριν από ένα έτος ακριβώς, στις 5 Νοεμβρίου 2012, από τις πτυχώσεις της καρδιάς μας και της ψυχής μας τις φυλλωσιές, με πολύ μεράκι και κέφι, έκανε την εμφάνισή του στα περίπτερα το φύλλο που κρατάτε στα χέρια σας, η «Εφημερίδα των Συντακτών».
Πάνω-κάτω τούτα σημείωνα με έκδηλο καμάρι –θέλει η π…τσα να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει, κατά την αφοπλιστική ρήση της αργκό– τέτοιες μέρες πριν από δέκα συναπτά έτη, στα πρώτα γενέθλια του εντύπου μας. Ξόρκιζα κατά βάθος τα απροσπέλαστα εμπόδια που ύψωνε στον δρόμο μας ο αμφοτέρωθεν ανταγωνισμός και βιώναμε καθημερινά στο πετσί μας, αποφασισμένοι ωστόσο να ορθοποδήσουμε με εξαντλητικά ωράρια και αναγκαστικές εκπτώσεις αποδοχών που προκαλούσαν μοιραία εσωτερικές τριβές, οι οποίες αποσυμπιέζονταν σε επεισοδιακές συνελεύσεις που εξελίχτηκαν σε ρουτίνα τις Παρασκευές. Και υπογράμμιζα ακάθεκτος:
Επρόκειτο όντως για τρέλα. Φίλοι και γνωστοί προσπαθούσαν να προσγειώσουν τους αιθεροβάμονες που πίστευαν ότι με ένα χιλιάρικο κεφάλαιο ο καθένας και δυο μήνες δωρεάν εργασίας, θα εκδώσουν καθημερινή εφημερίδα που θα κατορθώσει να σταθεί στον κυκεώνα της κρίσης, όταν μάλιστα το 1,30 ευρώ την ημέρα, ήτοι κάνα σαραντάρι τον μήνα, δεν περισσεύει από την πλειονότητα των αναγνωστών. «Πώς είναι δυνατόν, άραγε, ένας αυτοσχέδιος συνεταιρισμός δημοσιογράφων και τεχνικών, μια μικρή ψαρόβαρκα εν προκειμένω, να ανταγωνιστεί στα ίσα τα θωρηκτά και τις ναυαρχίδες των εκδοτών;» μας ρωτούσαν οι πιο ψυλλιασμένοι.
Τολμήσαμε, παλέψαμε και αντέξαμε! Πιθανόν επειδή, όπως έγραφα στον πρώτο πρώτο «Μετέωρο»: Σήμερα εκδίδεται δελτίο επικίνδυνων φαινομένων στα πελάγη του… Τύπου. Η «Εφ.Συν.» φιλοδοξεί να ανατρέψει την τυπική μετεωρολογία. Προξενεί χαμηλά βαρομετρικά με θυελλώδεις ανέμους, έντονες καταιγίδες και ηλεκτρικές εκκενώσεις.
Είναι η πρώτη εφημερίδα που έχει αφεντικό εργαζόμενους και ως γνωστόν οι εφημερίδες υπηρετούν τα συμφέροντα του αφεντικού τους. […] Για όλους εμάς τούτο το φύλλο είναι πρωτίστως μια άσκηση ελευθερίας. Ελευθερία στη γνώμη, την έκφραση, την αναζήτηση, την ενημέρωση που νοηματοδοτείται αν τη μοιραστούμε μαζί.
Ιδροκοπήσαμε αιωρούμενοι στην αγχόνη της επικαιρότητας και δικαιωθήκαμε χάρη στην ανταπόκριση χιλιάδων αναγνωστών που μας αγκαλιάσατε από την πρώτη μέρα, μας καθιερώσατε και εξακολουθείτε να μας στηρίζετε στους τόσο χαλεπούς καιρούς για τον Τύπο, τη δημοκρατία και την κοινωνία. Και νά που φτάσαμε αισίως να γιορτάζουμε την ενδέκατη επέτειό μας. Σαν χθες φαντάζει η Κυριακή 4 Νοεμβρίου 2012.
Οπότε είμαστε όλοι στα πόστα μας, στην Κολοκοτρώνη 8. Τα χαμόγελα αισιοδοξίας έκρυβαν μετά δυσκολίας το δημιουργικό άγχος στα πρόσωπα των συντακτών, των υλατζήδων, των διορθωτών, των σελιδοποιών, του διευθυντικού τιμ και των άλλων συντελεστών της «Εφ.Συν», την αγωνία να είναι όλα έτοιμα και την προκαθορισμένη ώρα να πατήσουμε το κουμπί, στέλνοντας την εφημερίδα για εκτύπωση.
Σε λίγες ώρες έφτασε στα γραφεία το πρώτο μας φύλλο εν μέσω έξαλλων πανηγυρισμών. Η νωπή μελάνη μουντζούρωνε τα χέρια μας και ταυτοχρόνως λεύκαινε τον νου και τις καρδιές μας. Κύλησε ικανός χρόνος από τότε κι εμείς συνεχίζουμε με την ίδια τρέλα κόντρα στις δυσκολίες και τις αντιξοότητες. Ως γνωστόν, τα εκατό πρώτα χρόνια είναι δύσκολα. Μετά στρώνεις!
