Εγκλημα. Αυτό που συμβαίνει τώρα στη Γάζα είναι έγκλημα. Κατά του πολέμου, κατά της ανθρωπότητας, κατά του θεού που μας μισεί, κατά της κοινής λογικής, κατά του παραλογισμού του ίδιου. Παραλογισμός είναι να θες να αδυνατίσεις και να τρως μόνο πάστες.
Το να σκοτώνεις αμάχους, ενώ τους έχεις κόψει το νερό, το ρεύμα και το ίντερνετ και τις τηλεπικοινωνίες κατά το δοκούν, έχεις απαγορεύσει την ανθρωπιστική βοήθεια και τις διόδους ώστε να μπορούν με ασφάλεια να απομακρυνθούν οι άμαχοι, έχεις δικαιολογήσει με τον χυδαιότερο τρόπο την επίθεσή σου (το τι συμβαίνει στη Γάζα τώρα δεν είναι πόλεμος – είναι ξεκάθαρα μονομερής επίθεση του Ισραήλ πλέον) λέγοντας πως αυτό που κάνεις (το να σκοτώνεις ένα παιδί ανά δέκα λεπτά δηλαδή – γιατί αυτό κάνεις) είναι όπως ο αγώνας ενάντια στους Γερμανούς ναζί (γιατί αυτό είπε ο Νετανιάχου), εργαλειοποιώντας έτσι και προσβάλλοντας βάναυσα τη μνήμη εκατομμυρίων Εβραίων θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας, όταν έχεις καταστείλει κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και όταν έχεις συμμάχους τον μισό πλανήτη με τον άλλο μισό να μην παίρνει θέση, τότε αυτό δεν είναι παραλογισμός. Είναι πεντακάθαρο έγκλημα. Το υψηλότερο. Το χείριστο. Τότε ναι. Τότε εσύ είσαι ο ναζιστής.
Στη Γάζα συντελείται ένα παγκόσμιο έγκλημα. Παγκόσμιο με την έννοια της συλλογικής ευθύνης. Ενα παιδί δολοφονείται κάθε δέκα λεπτά. Εως να διαβάσετε το παρόν κείμενο, θα έχει δολοφονηθεί ακόμα ένα. Οχι; Δεν σκοτώθηκε νωρίς;… Δεκάδες γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό έχουν δολοφονηθεί στη Γάζα. Γιατροί και νοσηλευτές που αποφάσισαν να μείνουν. Πολλοί από αυτούς είχαν σπουδάσει στην Ελλάδα, άλλοι είχαν έρθει, αρκετοί ήξεραν ελληνικά. Στην Ελλάδα, τη χώρα μας. Που πάντοτε την ένιωθαν σπίτι τους. Που ανέκαθεν, άλλοτε περισσότερο και περισσότερο εμφανώς (όπως με τον Ανδρέα Παπανδρέου) και άλλοτε λιγότερο εμφανώς, ήταν στο πλευρό του δικαίου.
Δηλαδή της απελευθέρωσης της Παλαιστίνης. Που κράτος δεν έγινε ποτέ, κι ας ήταν. Που πάνω από έναν αιώνα μάχεται για την ίδρυσή του. Για να έρθει τώρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με το 41% στη μασχάλη, και να δηλώσει πλήρη στήριξη στον εγκληματία πολέμου Νετανιάχου, να στείλει φρεγάτα ελληνική και να δεχθεί (ή να δώσει εντολή άραγε;) να απέχει η χώρα από την ψηφοφορία στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ για ανθρωπιστική εκεχειρία. Να το ξαναπώ: αρνήθηκε η χώρα μας να συμμετάσχει σε ψήφισμα για ανθρωπιστική εκεχειρία στη Γάζα.
Να ξαναπώ και αυτό: όσοι γιατροί και νοσηλευτές επέλεξαν να μείνουν στη Γάζα ώστε να σταθούν υπεύθυνα απέναντι στον όρκο που έδωσαν -να σώζουν ζωές- το έκαναν με ρίσκο τη δική τους ζωή. Και δεκάδες από αυτούς την έχασαν. Οσοι ακόμη είναι ζωντανοί, είτε είναι αναγκασμένοι να χειρουργούν χωρίς αναισθητικό, είτε να επιλέγουν ποιους τραυματίες θα σώσουν, ελλείψει προμηθειών, φαρμάκων, ιατρικού εξοπλισμού που δεν επιτρέπει το Ισραήλ να φτάσει στη Γάζα. Εγκλημα πάνω στο έγκλημα. Νεκροί πάνω σε νεκρούς… Οχι; Ολοι αυτοί δεν σκοτώθηκαν νωρίς;
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και το ξέσπασμα του Εμφυλίου, ο 16χρονος Χρόνης Μίσσιος συλλαμβάνεται, φυλακίζεται, βασανίζεται και καταδικάζεται σε θάνατο. Αποφυλακίζεται το 1973, αφού έχει περάσει ήδη είκοσι ένα χρόνια σε φυλακές και εξορίες. Αυτήν την περίοδο της ζωής του διηγείται στο σπουδαίο αφήγημα-μαρτυρία «…καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς». Το κείμενο έγινε θεατρικό, με μία εξαιρετική σκηνοθεσία της Σοφίας Καραγιάννη (είναι πραγματικά σκηνοθετικός άθλος αυτό που κατόρθωσε να κάνει) και με τους Ι. Ιωσηφίδη, Κ. Πασσά, Δ. Μαμιό και Γ. Μάνθο να δίνουν ερμηνείες ζωής επί σκηνής (κάθε Δευτ., Τρ. στις 21.15, στο Σύγχρονο Θέατρο – Ευμολπιδών 45, Γκάζι, τηλ.: 2103464380).
«Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος» έλεγε ο Μίσσιος. Τα κατάφερε. Εύκολο; Καθόλου. Ευκόλως ακατόρθωτο; Εντελώς. Οσο και το να κάνεις μια επιτυχημένη χειρουργική επέμβαση χωρίς αναισθητικό. Οσο και το να μείνεις ζωντανός κάτω από ερείπια βομβαρδισμών. Οσο και το να μείνεις ζωντανός στη Γάζα. Οσο και το να μείνεις ζωντανός, και όχι ζωντανός-νεκρός, οπουδήποτε αλλού στον κόσμο, ενώ ξέρεις, γνωρίζεις, βλέπεις ένα έγκλημα να διαπράττεται μπροστά στα μάτια σου. «Εκείνο που με εξοργίζει κυριολεκτικά είναι η ανθρώπινη ποιότητά μας, η ανθρώπινη πορεία μας…» έλεγε και πάλι ο Μίσσιος. Εκείνον τον εξόργιζε… Εσένα; Που ξέρεις ότι ναι. Κάποιοι, χιλιάδες κάποιοι, σκοτώθηκαν πολύ νωρίς. Και ακόμα σκοτώνονται.
-320x213.jpg)
