-Τζούντι, οι τελευταίες μέρες ήταν οι πιο ευτυχισμένες του χρόνου…
-Ξέρω, επειδή σου θυμίζω εκείνη, κι όχι πολύ μάλιστα.
-Οχι, Τζούντι, είσαι κι εσύ! Υπάρχει σε σένα κάτι που…
-Δεν μπορείς να θες εμένα; Εμένα, έτσι όπως είμαι;
Tι συγκλονιστικό θέμα, τι σπαρακτική ερωτική ιστορία στην ταινία «Vertigo» του Χίτσκοκ! Ενας άντρας να ερωτεύεται μια γυναίκα γι’ αυτό που δεν είναι και να την απαρνιέται στη συνέχεια γι’ αυτό που είναι!
Κι όμως τέτοιες καταστάσεις μπορεί να συμβούν σε όλους μας. Απλά επειδή πολλές φορές ερωτευόμαστε ανθρώπους για λάθος λόγους. Τους φανταζόμαστε όπως νομίζουμε ή όπως θα θέλαμε να είναι προβάλλοντας πάνω τους τις δικές μας επιθυμίες. Κι όταν οι φαντασιώσεις μας αποδειχθούν απατηλές, τους εγκαταλείπουμε με το αίσθημα ότι μας πρόδωσαν! Εφταιγαν άραγε μόνο εκείνοι ή κι εμείς που δεν τους «ακούσαμε» προσεκτικά ή δεν τους «ακούσαμε» καθόλου;
Ο έρωτας, όπως και κάθε σχέση, αν αξίζει να επιβιώσει, οφείλει να είναι και κατανόηση και αποδοχή του άλλου, πρόκληση, η εμπειρία να αντικρίσουμε τον κόσμο και μέσα από τα δικά του μάτια…
Αυτή η σύγκρουση ανάμεσα στις δικές μας επιθυμίες και την πραγματικότητα του άλλου θα γινόταν, χάρη στο «Vertigo» και προσωπικά μου βιώματα, ένα από τα βασικά θέματα των δικών μου ταινιών, όπως και των ταινιών και των βιβλίων που έχω λατρέψει.
Στο «Vertigo» το τέλος είναι τραγικό, αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά. Στο βιβλίο «Σύλβια» του Χάουαρντ Φαστ (που έγινε και ταινία), ένας ντετέκτιβ ερευνά το σκοτεινό παρελθόν μιας γυναίκας. Η Σύλβια κακοποιήθηκε από τον πατριό της, το έσκασε απ’ το σπίτι της, κατέληξε στην πορνεία αλλά κράτησε μέσα της ομορφιά. Ο ντετέκτιβ την ερωτεύεται τρελά, χωρίς να την έχει δει, «ακούγοντάς» την μονάχα μέσα από τα γεγονότα της ζωής της. Κι όταν τη συναντά στο τέλος του βιβλίου, είναι έτοιμος να ζήσει μαζί της. Μεταφράζω την τελευταία σελίδα:
Δεν είμαστε πια νέοι. Τι ξέρω για σένα; Δεν είμαι καν σίγουρη αν μπορώ να κάνω παιδιά… Δεν είμαι σίγουρη για τίποτα. /Θα είναι μια αρχή. /Αρχή για τι; Τι; /Για να ξαναγίνεις η Σύλβια Καρόκι. Να θυμηθείς το μικρό κορίτσι που μπήκε στη βιβλιοθήκη του Πίτσμπουργκ και ζήτησε ένα βιβλίο. /Εχεις μια δύναμη μέσα σου που δεν την καταλαβαίνω, αλλά δεν ξέρω καν αν μου αρέσεις, και μερικές στιγμές σε μισώ. /Παίρνω το ρίσκω. /Ξέρεις για τη Σύλβια. Ξέρεις με ποια μπλέκεις. /Ξέρω.
Τότε είπε «Θα μπορούσες να με φιλήσεις. Δεν μ’ έχεις φιλήσει ακόμα».
Την πήρα στην αγκαλιά μου και τη φίλησα, κι εκείνη έκλαιγε. Αλλά αν έκλαιγε για μένα ή για εκείνη, δεν ξέρω.
Ενας ύμνος στον άνθρωπο, τον έρωτα, τη γυναίκα.
*Σκηνοθέτης, διευθυντής Film Studies BA, MA New York College, Athens, University of Greenwich, UK
