Στην Βουλή των Αντιπροσώπων πάγωσε η βοήθεια των ΗΠΑ στην Ουκρανία, στη Γάζα, όπως σημειώνουν οι Financial Times, δοκιμάζονται τα όρια της επίδρασης της Ουάσινγκτον στο Ισραήλ και, τέλος, στην επικείμενη συνάντησή τους στο Σαν Φρανσίσκο θα προσπαθήσουν να διαμορφώσουν ένα πλαίσιο ώστε ο ανταγωνισμός τους να μην οδηγήσει σε μια μετωπική σύγκρουση.
Υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής που να συνδέει τα παραπάνω μέτωπα συγκρούσεων και εστίες έντασης;
Η απάντηση είναι καταφατική και βρίσκεται στην προχθεσινή δημοσκόπηση σε πέντε Πολιτείες των ΗΠΑ που είχε επικρατήσει ο Μπάιντεν το 2020 και οι οποίες δίνουν σήμερα σαφές προβάδισμα στον Τραμπ.
Η κλεψύδρα αδειάζει χωρίς σε κανένα από τα παραπάνω μέτωπα να έχει διαμορφωθεί μια προσδοκία σύντομης σταθεροποίησης πριν η εκλογική χρονιά 2024 βραχυκυκλώσει κάθε δυνατότητα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.
Τούτων λεχθέντων η αναμενόμενη αναδίπλωση των ΗΠΑ σε μια άγνωστης διάρκειας εσωστρέφεια θα μπορούσε να σημάνει την τελευταία ευκαιρία της Ε.Ε. να χειραφετηθεί για να προασπίσει τα ζωτικά της συμφέροντα.
Ολοι όσοι θεωρούν σήμερα ότι οι ΗΠΑ συνιστούν ένα σοβαρό εμπόδιο στην προσπάθειά τους να προβάλουν ως περιφερειακή μεγάλη δύναμη έχουν κάθε λόγο να παίξουν το παιχνίδι της καθυστέρησης και να περιμένουν την αποδυνάμωση της Ουάσινγκτον πριν επιχειρήσουν την εκκαθάριση εκκρεμοτήτων με τη μόνη υπερδύναμη. Πεκίνο, Μόσχα, Αγκυρα και Τεχεράνη έχουν κάθε λόγο να παίξουν το παιχνίδι της καθυστέρησης στην επαναδιαπραγμάτευση των διμερών σχέσεών τους με την Ουάσινγκτον.
Ακόμη και στην περίπτωση που σημειώνεται πρόοδος στις σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας με το πακέτο «Σουηδία στο ΝΑΤΟ έναντι F-16», θα πρόκειται στην καλύτερη περίπτωση για σύντομη εκεχειρία μέχρι την έναρξη στον ανατολικό γείτονά μας της προεκλογικής εκστρατείας των δημοτικών εκλογών της προσεχούς άνοιξης.
Δεν θα ήταν υπερβολή να προβλέψουμε ότι οι σχέσεις των ΗΠΑ με τη Ρωσία και την Κίνα, αλλά και οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, θα είναι πεδίο σκληρής κομματικής αντιπαράθεσης στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας.
Τα παραπάνω συνολικά μας δείχνουν ότι η ζημιά στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ θα καταγραφεί στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας.
Ακόμη δηλαδή και σε περίπτωση νίκης του Μπάιντεν η καταγραφή των ζημιών στο διεθνές ηγεμονικό κύρος των ΗΠΑ μοιάζει ήδη από τώρα μια μη αντιστρέψιμη και προεξοφλημένη δυναμική.
