Τρεις άντρες. Από διαφορετικές χώρες. Με εντελώς διαφορετικές κουλτούρες. Ένας Αμερικανός, ένας Ιρλανδός και ένας Άγγλος. Ένας γιατρός, ένας δημοσιογράφος, ένας καθηγητής λογοτεχνίας. Όμηροι στον Λίβανο. Χωρίς να ξέρουν γιατί κρατούνται. Χωρίς να ξέρουν πότε και αν θα αφεθούν ελεύθεροι.
Ανατριχιαστικά επίκαιρο, οι ομοιότητες με το σήμερα, με την κατάσταση που επικρατεί στη Γάζα, είναι τρομακτικές, το «Κάποιος να με Προσέχει» «μιλά για όλους τους ανθρώπους που ενώ γεννήθηκαν όμοιοι, άφησαν τη θρησκεία ή την πολιτική (κατασκευάσματα ανθρώπινα και τα δύο) να τους κάνουν εχθρούς μισητούς», γράφει η Αθανασία Καραγιαννοπούλου.
«Αγάπη, πάντα πίστευα πως είναι τόσο φανερή αυτή η λέξη που δεν την είπα».
Πόση αγάπη χωρά στη φρίκη; Πως το μυαλό μπορεί να κρατήσει τη λογική του και να μη χαθεί στα σκοτεινότερα μονοπάτια; Τρεις άντρες από διαφορετικές αφετηρίες, γίνονται ο ένας το στήριγμα το άλλου, ο ένας η νέμεση του άλλου και τελικά, ο ένας ο φύλακας άγγελος του άλλου.
Η αληθινή ιστορία ομηρίας τριών δυτικών στη Βηρυτό, που είχε γίνει πρωτοσέλιδο στον παγκόσμιο Τύπο, τη δεκαετία του ’80, ενέπνευσε τον θεατρικό συγγραφέα Frank McGuiness και άγγιξε την ψυχή της σκηνοθέτιδας Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, που με την ιδιαίτερη ματιά της μετέφερε το έργο με επιτυχία στη χώρα μας.
Μετά την περσινή θριαμβευτική πορεία της, η παράσταση συνεχίζεται φέτος για δεύτερη χρονιά, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στο θέατρο Βεάκη και εκτός από τον Ιρλανδό (Αντίνοος Αλμπάνης), οι δυο άλλοι πρωταγωνιστικοί ρόλοι έχουν αλλάξει. Ο Δημήτρης Παπαγεωργίου απογειώνει τον ρόλο του Άνταμ, αποτινάζοντας αριστοτεχνικά κάθε σύμβαση που μπορεί να φέρει η εθνικότητα ενός Αμερικανού, «σπάει» τον ήρωα, τον κάνει κομμάτια, και μετά τον «γιατρεύει» ξανά, τον επαναφέρει στην πραγματικότητα, με τη βοήθεια της λογικής, της επιστήμης του, και –το σημαντικότερο- των συγκρατούμενών του.
Ο Σωτήρης Σκάντζικας δίνει στον Μάικλ τα χαρακτηριστικά του πιο γλυκού, του πιο μελαγχολικού, του πιο φοβισμένου, αλλά και πιο δυνατού και τελικά του πιο τρελούτσικου Άγγλου κρατούμενου, που προσπαθεί να διατηρήσει τα ιδιαίτερα στοιχεία του εαυτού του μέσα στην παραφροσύνη της ομηρίας.
Και ο Αντίνοος Αλμπάνης, αεικίνητος, με έμφυτη τρέλα για ζωή, έρωτα, ποτό – ό,τι μας κάνει ανθρώπους δηλαδή – ζωντανεύει στη σκηνή τον Έντουαρντ, τον αντισυμβατικό Ιρλανδό, που από τη μια αισιοδοξεί για το μέλλον και από την άλλη καταρρακώνεται και χάνει κάθε ελπίδα.
Η ανθρώπινη ποιότητά μας. Το καλύτερο και το χειρότερό μας. Αυτό που μας διαχωρίζει και μας διαφοροποιεί. Αυτό είναι και το μόνο που μπορεί να σώσει και τους τρεις.
«Είμαστε και οι τρεις μαζί σε όλο αυτό».
«Άφησέ με να σου δείξω ο,τι χειρότερο έχω μέσα μου και εγώ θα σε αφήσω να μου δείξεις ο,τι χειρότερο έχεις μέσα σου. Μόνο έτσι δεν θα καταφέρουν να μας λυγίσουν».
Κάτω από τις σκηνοθετικές οδηγίες της διορατικής Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, η ανθρώπινη φύση, η ανάγκη για αγάπη, για γέλιο, για συντροφικότητα και πάνω απ’ όλα η ανάγκη για επιβίωση, για ζωή, για συνέχεια, εμφανίζεται κάθε λεπτό, μέσα από τη σχέση τριών εντελώς ετερόκλητων ανδρών, που υπό διαφορετικές συνθήκες, το πιθανότερο να μην έκαναν ποτέ παρέα μεταξύ τους.
Η σκηνοθετική της ματιά δεν έχει καμία σχέση με τετριμμένες μανιέρες. Και μετά έχει το χάρισμα να ταιριάζει μουσικές στις παραστάσεις της, που κάνουν τους θεατές να μην μπορούν να σταθούν… Κλαις, γελάς, λυπάσαι, θυμώνεις, θυμάσαι, συγχωρείς, καταλαβαίνεις… Μουσικές που πιάνουν την ψυχή σε έναν πανίσχυρο ιστό μέχρι την αυλαία…
Ο Λευτέρης Παυλόπουλος σχεδίασε αριστοτεχνικά τον φωτισμό της παράστασης, ζωντανεύοντας τα όνειρα, τους φόβους και τις ιστορίες των τριών ομήρων. Και κατάφερε μέσα από το σκοτάδι να δημιουργήσει και ακτίδες ελπίδας και χειμάρρους αισιοδοξίας.
Λιτά, αλλά πολυδιάστατα τα σκηνικά και τα κοστούμια που σχεδίασε η Μαίρη Τσαγκάρη. Ένα στρώμα, μπορεί να είναι στρώμα, αλλά μπορεί να γίνει και σωτήρια σχεδία που οδηγεί στην ελευθερία, αυτοκίνητο που πετά…
Το « Κάποιος να με προσέχει», κάνει για ακόμα μια φορά απολύτως σαφές πως μια δυνατή παράσταση δε χρειάζεται ούτε φιοριτούρες, ούτε υπερπαραγωγές, ούτε τρελά σκηνικά για να συγκλονίσει. Χρειάζεται μόνο μια καλοδεμένη ομάδα χαρισματικών ανθρώπων, που κάνει την παράσταση να μιλά σε κάθε έναν χωριστά από τους θεατές.
Chapeau σε όλους τους συντελεστές!
★Info:
- Κάποιος να με προσέχει (2η χρονιά)
- Θέατρο Βεάκη – Κάθε Δεύτέρα και Τρίτη
- Μετάφραση/Σκηνοθεσία: Αθανασία Καραγιαννοπούλου
- Ερμηνεία: Αντίνοος Αλμπάνης, Σωτήρης Σκάντζικας, Δημήτρης Παπαγεωργίου
- Σκηνικά/Κοστούμια: Μαίρη Τσαγκάρη
- Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
- Βοηθός Σκηνογράφου: Κωνσταντίνα Παπαθανασίου
- Φωτογραφίες: Νίκος Βαρδακαστάνης
- Παραγωγή: Θέατρο «Αυλαία» – Θεσσαλονίκη
-320x213.jpg)
