Νέα σελίδα;

Νέα σελίδα στην Αθήνα και στην Ελλάδα; Οχι ίσως σελίδα ενός καθαρού τετραδίου, αλλά ένα σκισμένο φύλλο που το πήρε μέσα από έναν σωρό ο άνεμος. Και που έγραφε για κάποιους έσχατους που έγιναν πρώτοι. Που όχι ακριβώς, αλλά πάντως κάτι έγινε. Νίκη των κομμάτων της αντιπολίτευσης, εκ των οποίων ο αρχηγός του ενός έστειλε τα χλομά συγχαρητήριά του από τη Νέα Υόρκη; Πολύ συζητήσιμο. Πιο σωστά τηλεοπτικός σχολιαστής το βράδυ της Κυριακής μίλησε για τη νίκη σε πανελλαδικό επίπεδο ενός αναπάντεχου και αδιευκρίνιστου κοινωνικού ρεύματος που δεν έχει παραιτηθεί από μια κάποια ελπίδα. Μετά το αναπάντεχο «όχι» του 2015, που έγινε αναπάντεχο «ναι», είναι ίσως αυτό ακόμα ένα αναπάντεχο αποτέλεσμα.

Στον δήμο της Αθήνας συμπυκνώνεται η σημασία της αλλαγής σε πανελλαδικό επίπεδο. Αυτοί που ανέτρεψαν τα τετελεσμένα δίνοντας τη νίκη στον όχι «αναγνωρίσιμο» Χάρη Δούκα ήταν μεν μειοψηφία συγκριτικά με το σύνολο, αλλά ήταν η κρίσιμη μάζα. Ηταν οι κάθε λογής, ηλικίας, φύλου, απασχόλησης και απόψεων άνθρωποι που αντέδρασαν στην έλλειψη πρασίνου, υποδομών, καθαριότητας, ασφάλειας, αλλά και στον διωγμό της ομορφιάς, με την αρχιτεκτονική μας κληρονομιά να κατεδαφίζεται στο κέντρο έναντι υψηλών συντελεστών δόμησης και το κιτς που κυριαρχεί να απειλεί και το Αρχαιολογικό Μουσείο. Και πιο πολύ ακόμη, αντέδρασαν στον διωγμό, στην ψυχική και σωματική έξωση των πολιτών από την πόλη τους, τη γειτονιά τους.

Παράδειγμα τα Εξάρχεια και το δίλημμα μετρό ή όχι μετρό στην πλατεία, όπως προέκυψε στην πολιτισμένη όντως συζήτηση των υποψηφίων. Σκέφτηκα με πίκρα ότι θα έπρεπε να αναρωτηθούμε αν, πριν από το να υπάρχει εκεί μετρό, θα έπρεπε να συνεχίσει να υπάρχει ό,τι απομένει από τα Εξάρχεια. Τα Εξάρχεια όπου η επιδεικτική αστυνόμευση δεν εγγυάται την ασφάλεια, τα Εξάρχεια από όπου ξεριζώνονται συνεχώς οι κάτοικοί τους και όπου εξαπλώνονται η επιδημία των airbnb και το ξεπούλημα μισοτιμής σε ξένους των σπιτιών που παρατούν.

Προσπαθώ να ελέγξω το κουσούρι που έχω να ελπίζω παρά τις διαψεύσεις. Χωρίς να τα πολυκαταφέρνω. Γι’ αυτό από τον νου μου περνά μια άλλη Αθήνα, με τις γωνιές της που ακόμα θυμάμαι. Μια Αθήνα με στιβάδες από τη μνήμη, από τις μνήμες της. Μνήμη του κάλλους της Ακρόπολης και μνήμη της ναζιστικής σημαίας που κατέβασαν ο Σάντας και ο Γλέζος. Και μνήμη των ΟΧΙ που ακούστηκαν στους δρόμους και τις πλατείες της το 1940, το 2010-2015. Μια τέτοια Αθήνα της αξιοπρέπειας μπορεί να δώσει μηνύματα ελπίδας, ανθρωπιάς και ειρήνης σε όλη τη χώρα, αλλά και στον κόσμο που σπαράζεται από ακόμα έναν πόλεμο.