Θα βρεθούμε…

Λυτρωτικό είναι το βίωμα της παρουσίας στις εκθέσεις βιβλίου και στις συναντήσεις ποιητών. Παρελθέτω απ’ εμού ο προσδιορισμός «Φεστιβάλ Ποίησης», η πρώτη λέξη παραπέμπει σε πανηγύρι, αγοραπωλησία, και όχι στις αποκαλυπτικές ιδιότητες της ποίησης… Ζωογόνες αφορμές, παράθυρα!

Από την Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου ώς τις 27 του μήνα. Ο επονομαζόμενος «Κύκλος Ποιητών» θα φιλοξενήσει 51 Ελληνες και ξένους ποιητές από 15 χώρες. Θα διαβάσουν ποιήματά τους, αλλά και άλλων δημιουργών όπως μάθαμε, σε επτά τόπους Αθήνα και Πειραιά.

Ούτως ή άλλως, ελκύει η μεταξύ άλλων υπερβατική προσέγγιση της ποίησης και σκέπτομαι πως το πιθανότερο είναι αυτό να συμβεί σε υπερθετικό βαθμό στην τωρινή εκδήλωση. Η δίνη της καθημερινότητας παγκοσμίως και η ετερόκλητη σπορά θανάτου της εποχής στη χώρα μας αναζητούν εξήγηση, πειστική απάντηση. Η ποίηση και γενικότερα η λογοτεχνία τις παρέχουν.

Ανακαλύπτω πως θα σταθώ απέναντι στους ποιητές με απαίτηση συνώνυμη αγωνίας, ώστε να ανακαλύψω έμπνευση, μητέρα αποκάλυψης. Με αποστομώνει βέβαια ο Ιρλανδός Γέιτς, νομπελίστας (1923) ποιητής: «Ο,τι μπορεί να εξηγηθεί δεν είναι ποίηση» αποφαίνεται… Του απαντά, μαζί και με καθησυχάζει, ο Τόμας Ελιοτ: «Η αυθεντική ποίηση μπορεί να αρέσει πριν γίνει κατανοητή». Ούτως ή άλλως, «ποιητής είναι αυτός που σκέπτεται κάτι άλλο» συμπέρανε ο Βίκτορ Ουγκό.

Με υποβάλλει η ομολογία του Φρόιντ πως «όπου κι αν με πήγαν οι θεωρίες μου, βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί». Και ησυχάζω, απενοχοποιημένος για την αντίληψή μου, με τη θεώρηση του Αριστοτέλη: «Ευφυούς η ποιητική, ή μανικού», «η ποίηση είναι για τους τρελούς ή για τους μανιακούς». Σας περιμένω εκεί… Θα βρεθούμε ακόμη κι αν δεν γνωριζόμαστε!