Την ημέρα των εκλογών

Αντιγραφή από ημερολόγιο: «Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2023, 11.51. Περπάτησα μέχρι Μοναστήρι Καισαριανής. Επιστρέφοντας, μετά το μπάνιο και το ξύρισμα, καλός καιρός, έβαλα πλυντήριο. Πάνω που άπλωνα, τηλεφώνησε ο αδελφός μου, παλαιός “κομματικός”, να μου περάσει γραμμή για την Περιφέρεια· το κόμμα με τραβάει απ’ το μανίκι… (του Σαββόπουλου είναι αυτό, νομίζω!).

»Μέχρι χθες, στην Περιφέρεια ήθελα να ψηφίσω διαφορετικά· είχα και άποψη, την είχα και κοινοποιήσει. Τρίχες, μετά το χθεσινό καφενείο στα Εξάρχεια, που άκουσα “ανένταχτους” και μια φίλη σήμερα, “εκπρόσωπο” των “εν γένει δυσαρεστημένων και αποστασιοποιούμενων…”, που θεωρούν ότι διά της αποχής δεν ψηφίζουν, ενώ ψηφίζουν και δη αρνητικά, είπα: “Δεν πάει στο διάολο, μόνη αλήθεια είναι η σιγουριά στο κόμμα!” και κατέληξα Αριστερά… αδογμάτιστη· επιφυλασσόμενος παντός δικαιώματος, αλλά στα παλαιά της υποδήματα της Αριστεράς μετά ή άνευ δόγματος· πάθος μετά μίσους αγεφύρωτου οι μεν με τους δε. Μετά ψάχνουμε εξηγήσεις και αιτίες!

»Μάλλον για συνήθεια πρόκειται, που τη λένε και οικογενειακή παράδοση και μετά… απ’ τα κόκαλα βγαλμένη τα ιερά, του πατέρα, του μεγάλου αδελφού και απάντων των εκδημησάντων προγόνων, φίλων, συντρόφων και λοιπών συγγενών… τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια. Τέλος πάντων. Απλωσα το πλυντήριο. Εκανα το χρονογράφημα της Δευτέρας. Το έστειλα και είμαι έτοιμος για τα επόμενα. Πρώτα στο εκλογικό τμήμα να ψηφίσω. Μετά… βλέπουμε. Το πιθανότερο, να ανηφορίσω προς Αμπελοκήπους· οικογενειακή παράδοση εκλογική και αυτό. Οσο ζούσε ο Γιώργης, ο μεγάλος μας, σχεδόν σε κάθε εκλογές μαγείρευε η Ελευθερία, η γυναίκα του, μαγείρισσα… Μισελέν, και τρώγαμε στο σπίτι τους. Τι πάω και θυμάμαι ώρες ώρες… 12.40».

ΥΓ.: Λένε πως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Πάντως, έστω και τελευταία, πεθαίνει. Το γνωμικό δεν διακηρύσσει την αθανασία της ελπίδας. Ξηγημένα πράγματα, για τους μεταμελημένους του αύριο. Πολιτική είναι η επιστήμη (ενίοτε και η εξαπάτηση) του σήμερα· άντε και του χθες!