Αρχή Σεπτέμβρη, αρχή φθινοπώρου, αν και πρακτικά οι εποχές του έτους δεν διαδέχονται η μια την άλλη στα χρόνια της καταστροφικής κλιματικής κρίσης. Το φθινόπωρο ακολουθούν φθίνουσα πορεία πολλά πράγματα, κιτρινίζουν και φυλλορροούν τα φυλλοβόλα δέντρα, μελαγχολεί η φύση, συννεφιάζει ο ουρανός και η ημέρα μικραίνει.
Φθινόπωρο έχουμε και για τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., μετά την πρόσφατη διπλή εκλογική ήττα που προβλημάτισε τόσο έντονα κάποια μέλη και φίλους του κόμματος, ώστε να τραβούν τον δικό τους δρόμο επιλέγοντας στις αυτοδιοικητικές εκλογές τη συμμετοχή τους σε σχήματα τα οποία δεν έχουν την υποστήριξη του κόμματος, ενώ κάποιοι δηλωμένοι εχθροί του «προβλέπουν» το τέλος του ή τουλάχιστον την επιστροφή του σε ποσοστά εκλογικής επιβίωσης.
Πρόβλεψη ανεδαφική που έκαναν παλαιότερα και για τον ΣΥΝ, ο οποίος μόνο μία φορά, Οκτώβριο του 1993, είχε καταγράψει ποσοστό κοντά στο 3% μένοντας εκτός Βουλής, αλλά στη συνέχεια είχε ανακάμψει πετυχαίνοντας ποσοστά γύρω στο 6%. Οσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, ιδρύθηκε το 2004 με κορμό τον ΣΥΝ, ως εκλογική συμμαχία πολλών συνιστωσών, για να γράψει στη συνέχεια τη λαμπρή ιστορία που όλοι γνωρίζουμε.
Με άλλα λόγια, τα κόμματα προφανώς και δεν είναι αιώνια, όπως κάποιοι θεωρούν το ΚΚΕ με όρους θεολογίας, ανθούν και φθίνουν, ενίοτε μέχρι εξαφάνισης, σε συγκεκριμένες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες. Σήμερα οι συνθήκες αυτές στην Ελλάδα, θα έλεγα στην Ευρώπη και διεθνώς, όχι μόνο δεν καθιστούν αχρείαστη την Αριστερά, αλλά απαιτούν τη δυναμική και δημιουργική παρουσία της, πολύ περισσότερο που η Ελλάδα ζει βαρύ χειμώνα, δηλαδή, όχι απλά παρακμή, με μια κυβέρνηση που τίποτε δεν κάνει σωστό, ούτε καν στον τομέα της ασφάλειας των πολιτών, μία από τις σημαίες της.
Αν, λοιπόν, θέλουμε να φύγει η κυβέρνηση ανευθυνότητας και καταστροφής του Κυριάκου Μητσοτάκη, νεοφιλελεύθερου από κούνια, οφείλουμε να ανασυγκροτήσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. το ταχύτερο δυνατό σε τέτοιο βαθμό και επίπεδο ώστε να επαναδιεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία στην πολύπαθη τούτη χώρα με νέο προγραμματικό λόγο και νέες ιδέες.
Προφανώς νέα ιδέα δεν είναι το να γίνουμε σαν το Δημοκρατικό Κόμμα της Αμερικής, κάτι που επιχειρήθηκε στην Ιταλία με τη μετεξέλιξη σε Κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς, επιλογή που σήμανε την εξαφάνιση της ιστορικά ισχυρότατης παράταξης από το πολιτικό προσκήνιο.
Οσο για το «ελληνικό όνειρο», θυμίζω ότι τις τελευταίες δεκαετίες, αλλά και σήμερα, ορίζεται με το «να γίνουμε Ευρώπη», δηλαδή να συγκλίνουμε οικονομικά και κοινωνικά με τους εταίρους μας στην Ε.Ε.
*Συγγραφέας του βιβλίου «Ο διαρκής μετασχηματισμός της Αριστεράς»
