Γαλλική εμμονή

Κάθε φορά που τίθεται θέμα διεύρυνσης της Ε.Ε. η Γαλλία διαχρονικά και σταθερά θέτει ως προϋπόθεση τη διαμόρφωση μιας Ευρώπης πολλών ταχυτήτων.

Ο Μακρόν ξαναθέτει το θέμα με αφορμή τα Δυτικά Βαλκάνια, την Ουκρανία και τη Μολδαβία, την ώρα που ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Μισέλ, τοποθετεί την πλήρη ένταξη των οκτώ υποψήφιων χωρών στον ορίζοντα του 2030.

Η θέση του Μακρόν είναι ότι εάν σήμερα η Ε.Ε. των 27 δεν είναι λειτουργική, τότε η Ευρώπη των 35 θα κινδυνεύει από συνολικό βραχυκύκλωμα.

Οταν τον Νοέμβριο του 1989 έπεσε το Τείχος του Βερολίνου και ετέθη το θέμα της προσχώρησης των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης στην τότε Ευρωπαϊκή Κοινότητα, ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας Μιτεράν πρότεινε μια δεύτερη ταχύτητα προκαλώντας την οργή των ενδιαφερόμενων χωρών.

Ο Μιτεράν πρότεινε τη μετατροπή της Ευρωπαϊκής Κοινότητας των 15 σε Ομοσπονδία, η οποία μαζί με τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης θα αποτελούσαν την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία.

Η πρόταση Μιτεράν δεν είχε συνέχεια αλλά η λογική της ήταν διακριτή, τριάντα χρόνια μετά, στην πρόταση Μακρόν για σύσταση Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας.

Η ΕΠΚ περιλαμβάνει τις 27 χώρες-μέλη, τις οκτώ υποψήφιες, τη Βρετανία και την Τουρκία.

Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά την πτώση του Τείχους η Γαλλία δεν έχει κατορθώσει να επιβάλει την εμβάθυνση ως προϋπόθεση για την υλοποίηση του επόμενου κύματος διεύρυνσης.

Σε κάθε περίπτωση, η πορεία των χωρών που εντάχθηκαν στην Ε.Ε. στη σύνοδο κορυφής τον Δεκέμβριο του 2002 δεν επιβεβαίωσε τον φόβο της Γαλλίας ότι τα κράτη αυτά θα ήταν μια αποκλειστική ζώνη επιρροής της Γερμανίας.

Παρά τις επιμέρους διαφορές, οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, κυρίως η τετράδα του Βίζεγκραντ (Ουγγαρία, Σλοβακία, Πολωνία και Τσεχία), έχουν κατοχυρώσει διευρυμένο ευρωπαϊκό περιθώριο ελιγμών.

Η πρόταση Μακρόν για Ε.Ε. πολλών ταχυτήτων έχει μια εγγενή αντίφαση.

Μπορούν να υπάρξουν πολλές ευρωπαϊκές ταχύτητες όταν δεν υπάρχει μια πρώτη ταχύτητα όλων όσοι θέλουν τη συνέχιση της εμβάθυνσης με ανοιχτή την προοπτική της ομοσπονδιακής μετεξέλιξης;

Ενα είναι βέβαιο, ότι δεν μπορεί να συγκροτηθεί πρώτη ταχύτητα, σκληρός πυρήνας ή και πρωτοπορία, για να θυμηθούμε το Ευρωπαϊκό Ντοκουμέντο Λάμερς-Σόιμπλε του 1994, χωρίς τη συμμετοχή της Γερμανίας.