Ποιος θυμάται σήμερα τον πόλεμο Φινλανδίας-ΕΣΣΔ, που ξέσπασε στα τέλη του 1939 και τελείωσε την άνοιξη του 1940;
Τότε ο Στάλιν, που μόλις είχε καταλάβει τις Βαλτικές Χώρες και την Ανατολική Πολωνία, όπως όριζε το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ, ζήτησε την οπισθοχώρηση των συνόρων της Φινλανδίας κατά 20 χιλιόμετρα, επικαλούμενος την ασφάλεια του Λένινγκραντ.
Το Ελσίνκι απέρριψε το τελεσίγραφο και ακολούθησε η εισβολή της ΕΣΣΔ, στην οποία προέβαλαν λυσσαλέα αντίσταση οι φινλανδικές δυνάμεις.
Στη Μόσχα, υπολόγιζαν στη στήριξη ενός τμήματος της κοινωνίας, καθώς η Φινλανδία ήταν επαρχία της Ρωσίας μέχρι το 1918, με έντονη την παρουσία του κόμματος των Μπολσεβίκων.
Ο πόλεμος τελείωσε τον Μάρτιο του ’40, με τη Φινλανδία να αναγκάζεται να αποδεχτεί εδαφικές απώλειες μεγαλύτερες από αυτές που ζητούσε το τελεσίγραφο της ΕΣΣΔ.
Στη διάρκεια του πολέμου, Γαλλία και Βρετανία εξέτασαν την ενδεχόμενη αποστολή εκστρατευτικών δυνάμεων στη Φινλανδία, αλλά και τον βομβαρδισμό των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων στο Μπακού.
Την επόμενη χρονιά, η Φινλανδία συμμετείχε στην επίθεση της Γερμανίας κατά της ΕΣΣΔ, πρόλαβε όμως να υπογράψει νέα συνθήκη το φθινόπωρο του 1944, με νέες εδαφικές παραχωρήσεις.
Ακολούθησε μισός αιώνας σχεδόν καλών διμερών σχέσεων, καθώς η Φινλανδία δεν πήρε ποτέ πρωτοβουλίες που θα μπορούσαν να απειλήσουν την ασφάλεια της ΕΣΣΔ.
Τα παραπάνω μάς τα υπενθύμισε χθες με άρθρο του στην ιστοσελίδα Eurointelligence o Wolfgang Munchau που πιστεύει ότι κάπως έτσι θα μπορούσε να τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία.
Οι ομοιότητες είναι προφανείς, καθώς η Ουκρανία και η Φινλανδία ανήκαν στη Ρωσία και η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας τους έθετε μια σειρά από προκλήσεις και απειλές για την ασφάλεια της Μόσχας.
Η ΕΣΣΔ προσδοκούσε μέχρι το 1944 να προσαρτήσει, όταν δοθεί η ευκαιρία, το σύνολο της Φινλανδίας και για τον λόγο αυτό είχε ιδρύσει τη Σοβιετική Δημοκρατία της Καρελίας-Φινλανδίας.
Όταν η Μόσχα εγκατέλειψε την αυτοκρατορική νοσταλγία και αποδέχτηκε ότι η ανεξαρτησία της Φινλανδίας είναι μη αντιστρέψιμη και όταν το Ελσίνκι αποδέχτηκε οριστικά τις εδαφικές απώλειες, διαμορφώθηκε το πλαίσιο που επέτρεψε την υποδειγματική συνύπαρξη των δύο πρώην αντιπάλων για μισό αιώνα.
Ούτε ο Στάλιν διακινδύνευσε να επιβάλει στη Φινλανδία το σοβιετικό μοντέλο, ούτε το Ελσίνκι προσπάθησε να αμφισβητήσει τη φινλανδοποίηση.
