Όλοι αγαπούσαν «το Αντωνιό»

Ο Αντώνης -για κάποιους «το Αντωνιό»- σε όλα τα ταξίδια που έκανε στη ζωή του, λένε όσοι τον γνώριζαν, πάντα έμπαινε τελευταία στιγμή στο πλοίο.

Ο Αντώνης δούλευε από μικρό παιδί. Έμενε στις εργατικές κατοικίες του Αγίου Νικολάου μαζί με τις τρεις αδερφές του, λίγα μέτρα μακριά από τη λαϊκή αγορά της Τετάρτης. Εκεί, οι περαστικοί τον έβλεπαν συχνά να κάνει μεροκάματα. Όσοι τον ήξεραν, λένε ότι στήριζε την οικογένειά του, γι’ αυτό και κυνηγούσε χωρίς παράπονο το μεροκάματο. Άλλες φορές τον έβλεπαν έξω από σούπερ μάρκετ και σε γειτονιές να μοιράζει φυλλάδια και άλλοτε έκανε δουλειές του ποδαριού με το ποδήλατό του. Κάποιες φορές εργαζόταν ως ελεγκτής στα ΚΤΕΛ, γι’ αυτό φορούσε συχνά ένα μπλουζάκι που έγραφε «ΚΤΕΛ ΛΑΣΙΘΙΟΥ».

Πριν από λίγο καιρό, αυτός και τα αδέρφια του έχασαν τη μάνα τους και εκείνος συνέχισε αδιάκοπα να στηρίζει την οικογένειά του σε διάφορα πόστα – πάντα χαμογελαστός και γρήγορος. Μόνιμη δουλειά δεν είχε. Η νοητική υστέρηση που είχε, αν και ελαφριά, ήταν αρκετή για να τον κρατήσει μακριά από μια μόνιμη θέση εργασίας και έναν αξιοπρεπή μισθό – δεν ήταν βέβαια αρκετή, ώστε να πληροί τα κριτήρια για σύνταξη. Η εμφανής αναπηρία του ήταν αρκετή, μάλλον για να «φύγει» τελικά με τον πιο αποτρόπαιο τρόπο: κλοτσηδόν από την μπουκαπόρτα του Blue Horizon, αβοήθητος στα απόνερα της προπέλας. Κολύμπι, λένε οι δικοί του, δεν ήξερε, αν και είναι αμφίβολο, αν από κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γλιτώσει ακόμη και ο πιο δεινός κολυμβητής.

«Τον αγαπούσε όλος ο κόσμος, όλος ο Άγιος Νικόλαος, κι αυτό δεν είναι υπερβολή», έλεγε χθες στο Creta24 ο αδερφός του, Νίκος. «Ρωτήστε όποιον θέλετε για τον αδερφό μου […] ήταν ένα παιδί που βοηθούσε τους πάντες. Δεν είχε σταθερή δουλειά, δεν είχε μάθει κάποια τέχνη, δεν είχε σπουδάσει, αλλά αγαπούσε τους πάντες και τους βοηθούσε».

Ο Αντώνης Καρυώτης έζησε 36 χρόνια. Δολοφονήθηκε προχθές στο λιμάνι του Πειραιά επειδή… Επειδή η ζωή του για κάποιους δεν είχε καμία αξία. Χρησίμευε μόνο ως πεδίο άσκησης της (μικρής) εξουσίας τους.