Το έχω ξαναγράψει αλλά τώρα θα το γράψω ενισχυμένο, που λένε, με περισσότερα στοιχεία και… «νταϊρέκτορς κατ» που λέμε στο σινεμά όταν δεν υπάρχει κανένα κόψιμο, όπου σε αυτές τις περιπτώσεις είναι και λίγο φλύαρο βέβαια.
Νομίζω θα συμφωνήσετε μαζί μου, όσοι τουλάχιστον ξέρετε τον συγκεκριμένο δρόμο -και γιατί να μην τον ξέρετε βέβαια- πως η οδός Φωκίωνος Νέγρη που είναι στην Κυψέλη, είναι μακράν ο ωραιότερος δρόμος της Αθήνας.
«Είναι πιο ωραία και από τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου;» με ρώτησε η Αντιγόνη και της απάντησα πως στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου κατοικούν βασικά αρχαία και όχι άνθρωποι, ενώ η Φωκίωνος Νέγρη έχει και ιστορική αξία και είναι μεγάλη γειτονιά -όχι απαραίτητα των αγγέλων- και λόγω του ελληνικού σινεμά έχει ταυτιστεί πιο πολύ με «ρεμάλια», «Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη» που λέμε, παρά με αγγέλους. Δεν είναι τόσο μεγάλος σαν δρόμος αλλά είναι πλατύς και τις τελευταίες δεκαετίες έχει γίνει και πεζόδρομος, αλλά και με διόδους για τα αυτοκίνητα, είναι στην πολυπληθή Κυψέλη, είναι καταπράσινος σε βαθμό, εκτός των άλλων, να διαθέτει ακόμα και πλατάνια, μια και κάτω από τον δρόμο από παλιά περνούσε ένα ρέμα και υπάρχει νερό για να τραφούν. Ασε τα αγάλματα -ανάμεσα σε άλλα ένα θαυμάσιο του Τόμπρου-, τα σιντριβάνια -παλιά ένα από αυτά είχε και πάπιες όπου παραλίγο να πνιγώ όταν ήμουν τριών ετών προσπαθώντας να πιάσω μία από αυτές κ.λπ. κ.λπ.
Τα τελευταία 50 χρόνια δεν θυμάμαι έναν δήμαρχο να ασχολήθηκε με τη Φωκίωνος Νέγρη, να επιδιορθώσει τα φώτα στον δρόμο αλλά και μέσα στα σιντριβάνια, να καθαρίσει τα σιντριβάνια, να φροντίσει τα αγάλματα, να φυτέψει κανένα λουλούδι ή κανένα δέντρο επιπλέον, να δείξει τέλος πάντων ότι ενδιαφέρεται γι’ αυτόν τον δρόμο στον οποίο έχει γραφτεί η ιστορία των Αθηνών για πολλούς λόγους και σίγουρα γι’ αυτούς τους καλλιτέχνες που έμεναν ή σύχναζαν σ’ αυτόν. Στο ιστορικό ζαχαροπλαστείο «Σελέκτ», ας πούμε, το πιο παλιό εν ζωή καλό ζαχαροπλαστείο της Αθήνας από το 1945 που φτιάχτηκε, αν θυμάμαι καλά, το 1952 σερβιρίστηκε η πρώτη πάστα Σεράνο προς τιμήν της τραγουδίστριας Ροζίτα Σεράνο που είχε έρθει στην Αθήνα.
Συνεχίζοντας λοιπόν αυτά που έλεγα την προηγούμενη εβδομάδα για την οδό Πανεπιστημίου και τον Κώστα Μπακογιάννη, προσπερνώ το γεγονός πως η Ομόνοια ξανάγινε πλατεία με το υπέροχο σιντριβάνι που τοποθετήθηκε εκεί επί δημαρχίας του και επί δημαρχίας του επίσης η Φωκίωνος Νέγρη προσέχτηκε επιτέλους από τα συνεργεία του Δήμου Αθηναίων. Και όσον αφορά τα φυτά, τα δέντρα, τα λουλούδια αλλά και τα αγάλματα, τα σιντριβάνια, τον ίδιο τον φωτισμό του δρόμου, την καθαριότητα γενικά, κάτι που φυσικά ο προηγούμενος δήμαρχος επί οκτώ χρόνια ούτε ασχολήθηκε με τη Φωκίωνος Νέγρη και την Κυψέλη γενικά, την πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της Αθήνας αλλά και την πιο παλιά κατοικημένη, αν εξαιρέσεις το κέντρο από το Σύνταγμα έως το Μοναστηράκι, γιατί είχε τις πολιτικές φιλοδοξίες του και προφανώς δεν καταδεχόταν να ασχοληθεί με μια περιοχή με τόσους οικονομικούς μετανάστες. Τελικά έτσι είναι οι «αριστεροφανείς» πολιτικοί.
Δυστυχώς, απ’ ό,τι ακούω και από τους φετινούς αντιπάλους του κ. Μπακογιάννη, στο ίδιο κλίμα κινούνται με τον προηγούμενο και θα τους έλεγα ως αυθεντικός πολίτης και κάτοικος των Αθηνών, και στην Κυψέλη, όχι στην Εκάλη, να μιλήσουν πιο πρακτικά όπως ο κ. Μπακογιάννης.
Θα επανέλθω την επόμενη εβδομάδα και για κάποιες περιοχές ακόμα, όπως η Βικτώρια, ο Αγιος Παντελεήμονας κ.λπ. και για έργα που μόνο βιτρίνας δεν είναι.
