Σαρώνουν τις ζοφερές αυτές μέρες τη χώρα όχι μόνο οι καταιγίδες αλλά και οι αντιδράσεις για τη δολοφονία του Αντώνη. Αντιδράσεις που συνοψίζονται στον αποτροπιασμό του συνόλου των ΜΜΕ και των κοινωνικών δικτύων για τη συμπεριφορά των μεροκαματιαρήδων ναυτικών και της ιδιοκτήτριας εταιρείας απέναντι σε ένα φτωχό επιβάτη. Σε ένα επιβάτη που δεν κρατούσε «πούρο» στο χέρι έτσι ώστε να διασφαλίσει την αργοπορημένη επιβίβασή του στο πλοίο. Βλέποντας, ακούγοντας και διαβάζοντας τις αντιδράσεις σχεδόν πείθεται κανείς ότι ζει σε μια χώρα που η ανθρωπιά τελικά νικάει τη βαρβαρότητα και τη βία.
Παρά τις λίγες ανατριχιαστικές παραφωνίες του τύπου «γιατί τραβούσαν βίντεο οι επιβάτες αντί να τρέξουν για βοήθεια» ή «όλοι θύματα είναι» κλπ. που αποτυπώνουν απλά την προσπάθεια κάποιων να φανούν βασιλικότεροι του βασιλέως (δηλαδή του συστήματος εξουσίας) η κατακραυγή για την δολοφονία ενός φτωχού Έλληνα πολίτη είναι γενικευμένη.
Γενικευμένη και η αίσθηση ότι αν επρόκειτο για κάποιον επιφανή με πούρο η συμπεριφορά πληρώματος και εταιρείας θα ήταν διαφορετική και δεν θα τον πέταγαν στις προπέλες του καραβιού. Άμεση ήταν και η αντίδραση της δικαιοσύνης μπροστά στο αποτρόπαιο αυτό έγκλημα.
Ας προσπαθήσουμε τώρα να σκεφτούμε για λίγο τι ακριβώς θα είχε γίνει και ποιες θα ήταν οι αντιδράσεις αν π.χ. ο επιβάτης αυτός δεν είχε εισιτήριο, αν δεν ήταν Έλληνας αλλά π.χ. ένας πρόσφυγας χωρίς χαρτιά, αν ήταν Ρομά ή ένας εξαρτημένος ή άστεγος από αυτούς που τριγυρίζουν καθημερινά αβοήθητοι στο λιμάνι. Ας σκεφτούμε κυρίως τι θα γινόταν αν δεν υπήρχε βίντεο από τη στιγμή της δολοφονίας. Αν σκεφτούμε τί θα έλεγαν και τι λένε συνήθως οι «αγανακτισμένοι» σήμερα έγκριτοι σχολιαστές και οι εκπρόσωποι της εξουσίας όταν πυροβολούνται εν ψυχρώ άοπλα νέα παιδιά, όταν μηχανές της ΔΙΑΣ τραυματίζουν μια φοιτήτρια έξω από τη σχολή της, όταν -άγνωστο πώς- χάνει τη ζωή του ένας κρατούμενος σε αστυνομικό τμήμα, όταν εκπυρσοκροτούν όπλα αυτόκλητων σερίφηδων ή καλών οικογενειαρχών με «πρότερο έντιμο βίο» κλπ.
Ας σκεφτούμε τι θα γινόταν και πόσο ενιαίες και σφοδρές θα ήταν οι αντιδράσεις αν οι σημερινοί θύτες ναυτικοί ήταν κάποιοι που κρατούσαν «πούρο»!
Κι όταν το σκεφτούμε αυτό καλά, όταν σκεφτούμε τις έτοιμες πάντα δικαιολογίες που ξεφυτρώνουν στη στιγμή ή την απόλυτη και μεθοδευμένη σιωπή και την υποβάθμιση μιας τέτοιας φρικαλέας είδησης τότε θα καταλάβουμε πώς έφτασαν ως εδώ τα πράγματα. Πώς δύο τρεις μεροκαματιάρηδες αδιαφόρησαν για τον κίνδυνο να χαθεί άλλη μια φτηνή ζωή ανάμεσα στις τόσες άλλες.
Ας σκεφτούμε ποιοι και με ποιο τρόπο εκτρέφουν και δικαιολογούν χρόνια τώρα την ακρατή και αδικαιολόγητα βία στο όνομα της τάξης και της ασφάλειας. Ας σκεφτούμε τις κατά κόρον ράθυμες αντιδράσεις της δικαιοσύνης μπροστά σε ανάλογα περιστατικά βαρβαρότητας.
Κι αν τα σκεφτούμε όλα αυτά τότε όσο βαριά και μαύρα κι αν είναι τα σύννεφα δεν μπορούμε να συνεχίζουμε να λέμε πώς πέσαμε ξαφνικά από αυτά. Η αποκτήνωση δεν είναι ουρανοκατέβατη. Θεμελιώνεται πετραδάκι πετραδάκι στα ζοφερά τηλεοπτικά και μιντιακά δρώμενα, στις αδιανόητες δηλώσεις αποποίησης ευθυνών, στην τροφοδότηση των πολιτών με ακραίο ποινικό λαϊκισμό και στην αδιαφορία για κάποιες «ειδικές» ανθρώπινες ζωές.
Ο επιβάτης μπορεί να ζούσε αν κρατούσε «πούρο» αλλά μην κοροϊδευόμαστε: «πούρο» κρατάνε ή νομίζουν ότι κρατάνε κι όλοι αυτοί που αποφασίζουν να τροφοδοτούν, να εκτρέφουν και να διαπαιδαγωγούν την κοινωνία με ενέσεις διακρίσεων, ανισότητας, απανθρωπιάς και αδιαφορίας για το δικαίωμα όλων στη ζωή.
