Ο ανεμιστήρας άθικτος. Δεν φτιάχνουν πια τέτοιους να κρατάνε τόσο. Σκονισμένος, βαρύς, τρίζει λίγο παραπάνω όταν τον βάζεις στο τρία, αλλά γυρνάει, με μοχλό, για να μην πλευριτώσεις. Αυτό είναι το προσόν του εξάλλου. Τα βατ, οι στροφές και η παλαιότητά του. Είναι ο καλός, ο μεγάλος, για το σαλόνι.
Ερκοντίσιον ποτέ σε αυτό το σπίτι. Ερκοντίσιον και φούρνος μικροκυμάτων, αντιπαθητικές συσκευές της οικογένειας. Λίγο η δεκαετία ’90, λίγο το διαμπερές διαμέρισμα που κατεβάζει αέρα από Πεντέλη, περιττός ο κλιματισμός. Αρκεί αυτός ο Εβερναλ -τι μάρκα είναι αυτή;- με τα σιέλ πτερύγια. Δεν κρατάνε τόσο οι καινούργιοι, το ξανάπαμε.
Τον βρήκα καλυμμένο με μια μαύρη σακούλα, δεμένη γύρω από την πλάτη του, για να μη σκονίζεται, χωμένο στην αποθήκη, με δυο δάχτυλα σκόνη. Γι’ αυτόν έκανα τη διαδρομή Κυψέλη-Μελίσσια μεσημεριάτικο. Αν ήμασταν στο θέατρο αυτός ο Εβερναλ θα ήταν κεντρικό σκηνικό αντικείμενο, θα ήταν σημείο συναρμογής, θα ήταν μια ιστορία. Τώρα που δεν είμαστε στο θέατρο -εσείς δεν είστε δηλαδή, εγώ είμαι- κάθομαι και τον κοιτάω και από τη μία με εκνευρίζει, από την άλλη με ανακουφίζει που είναι ακόμα εδώ γερασμένος αλλά λειτουργικός.
Να δεις που την πατέντα με την κάλυψη ο πατέρας μου θα την έκανε. Ή θα ’θελα να την έχει κάνει αυτός. Τα μεσημέρια κυκλοφορούσε ξυπόλυτος, τον έβαζε στη μόνιμη ειρωνική θέση του πάνω στο τζάκι, τον δυνάμωνε και ανυπομονούσε να πάει στο χωριό του. Ερχόταν από το γραφείο, με εκείνο το μπλε κοντομάνικο πουκάμισο με τις εκρού ρίγες και το καπελάκι του, και έβγαζε τα γεμιστά από το ψυγείο. Μετά καρπούζι. Μετά δεκάλεπτος ύπνος στον καναπέ. Ροχαλητό στα πρώτα δέκα δεύτερα. Δεν καταλάβαινα πώς ξεκουραζόταν με τα δεκάλεπτα μέχρι να τα κάνω εγώ.
Καφές και γλυκό του κουταλιού της μαμάς στο μπαλκόνι. Και ατελείωτες, ασύστολες συζητήσεις. Τζιτζίκια στη Θωρηκτού Αβέρωφ. Τα λουλούδια ξεραμένα στο μπαλκόνι. Η μαμά στο χωριό. Καλύτερα εκεί, της κάνει καλό. Εσύ παντού και πουθενά. Κι εγώ με τον ανεμιστήρα. Τον φορτώνω και γυρίζω Κυψέλη.
