Ο Θωμάς είναι πρώην ηθοποιός. Ο Βασίλης, πρώην πωλητής βιβλίων. Και η Ρόζα είναι ψυχολόγος. Και οι τρεις είναι μικροπωλητές που στήνουν τους πάγκους τους στο Θησείο με αντικείμενα που κατασκευάζουν οι ίδιοι. Τους ανακαλύπτει ο Γιώργος, ο οποίος θέλει να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ εμπνευσμένο από αυτούς και την καθημερινότητά τους. Με αυτή την αφορμή ξεκινούν να διηγούνται την προσωπική τους ιστορία. Οχι μόνο το πώς τελικά οδηγήθηκαν σ’ αυτή τη δουλειά, αλλά και πώς το εξωτερικό κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο συν-έδρασε (ή και δημιούργησε) με τα τραύματά τους…
Αυτή είναι η βασική υπόθεση του θεατρικού έργου «Οι μέρες πριν τη βροχή» που έγραψε ο ηθοποιός και συγγραφέας Κωνσταντίνος Σειραδάκης και σκηνοθετεί η Κατερίνα Πολυχρονοπούλου. Το θεατρικό ήταν ένα από τα δύο έργα που διακρίθηκαν στον διαγωνισμό του Φεστιβάλ Ανεύρεσης Νεοελληνικού Θεατρικού Εργου της Περιφέρειας Αττικής και σήμερα παρουσιάζεται για πρώτη φορά στη σκηνή, στο θέατρο «Κατίνα Παξινού» στο Αττικό Αλσος.
«Πόσες φορές και ποιοι από εμάς έχουμε αναρωτηθεί τι κρύβεται “πίσω” από τους πάγκους των μικροπωλητών, εν προκειμένω στο Μοναστηράκι και το Θησείο;» αναρωτιέται η σκηνοθέτρια του έργου. Για να δώσει η ίδια την απάντηση: «Ενας το έκανε σίγουρα. Ο Κωνσταντίνος Σειραδάκης όχι μόνο έσκυψε πάνω σε αυτές τις ιστορίες, αλλά τις έδεσε συγγραφικά, σε ένα έργο που ακροβατεί ανάμεσα στη μυθοπλασία ενός σεναρίου και στις αληθινές ιστορίες των ηρώων του» καταλήγει η κ. Πολυχρονοπούλου.
Εμείς συνομιλήσαμε με τον Κωνσταντίνο Σειραδάκη, που τελευταία φορά τον είχαμε χαρεί ως ηθοποιό, καθώς πριν από περίπου δύο χρόνια πρωταγωνιστούσε μαζί με τον Γιάννη Στάνκογλου στο «Killer Joe». Του ζητήσαμε να μας μιλήσει για το έργο, μέσα από έναν τριπλό φακό, επί προσωπικού, επί κοινωνικού και επί πολιτικού, συνδέοντας τον πολιτισμό με την πολιτική πραγματικότητα που ο πρώτος σχολιάζει και η δεύτερη στηρίζει ή μη. Δεν δίστασε σε κανένα από τα τρία…
«Εχω, όπως και ένας από τους ήρωες του έργου, αντικρίσει το παιδί μου να φεύγει από κοντά μου για να πάει να ζήσει με τη μητέρα του στο εξωτερικό. Είναι μια απώλεια αυτή από την οποία δύσκολα συνέρχεσαι (εμένα, πάντως, μου πήρε χρόνο). Γι’ αυτό και είχα αποσυρθεί για ένα διάστημα από οποιαδήποτε ενασχόληση με την υποκριτική. Δεν είχα το μυαλό. Το έργο όμως δεν είναι σε καμία περίπτωση το προσωπικό μου δράμα – ευτυχώς. Ξεκίνησα γράφοντας μανιακά μονολόγους, επηρεασμένος σφόδρα από το βιβλίο του Αμερικανού θεατρικού συγγραφέα και ηθοποιού Ερικ Μπόγκοσιαν “100 monologues” (“100 μονόλογοι”). Ηταν δεκάδες, ωστόσο ένας από αυτούς έγινε για μένα αυτό το “κάτι” γύρω από το οποίο χτίστηκαν “Οι μέρες πριν τη βροχή”» μας είπε, επί προσωπικού. «Κοινωνικά μιλώντας, θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει πως ο Θωμάς στο έργο είναι ένα πρόσωπο που έχει επανειλημμένα χειραγωγηθεί στο παρελθόν. Το να έχει υποστεί χειραγώγηση κάποιος δεν είναι κάτι που μπορεί εύκολα να ομολογηθεί και επίτηδες προσέδωσα αυτό το “παρελθόν” σε έναν άντρα, ώστε να είναι ακόμα πιο δύσκολο. Ο Θωμάς “τρώγεται” από αυτό, θέλει να το πει, και το λέει. Υπάρχει κι ο αντίλογος βέβαια… Ολα εξελίσσονται στον δρόμο, ίσως γιατί εκεί είναι πιο δύσκολο να παίξει κανείς με το μυαλό σου. Ολοι οι πρωταγωνιστές είναι μικροπωλητές χειροτέχνες με πάγκους γύρω από το ιστορικό κέντρο της πόλης. Απλώνουν την πραμάτεια τους εκεί. Ο Βασίλης, που στην αρχή το είχε δει σαν αποδέσμευση από τη σκλαβιά τού “εννέα με πέντε”, ο Θωμάς που τον έχει μέντορά του και η Ρόζα, η κολλητή του Θωμά, που τα ραντεβού της ως ψυχολόγου χωράνε πια σε δύο μέρες και κατεβαίνει στον δρόμο για να συμπληρώσει ίσως το εισόδημά της, ίσως γιατί απλώς όπως λέει: “Ο δρόμος είναι μπόμπα! Μια χαρά είναι ο δρόμος”».
«Το έργο αυτό γράφτηκε και παρουσιάζεται εξαιτίας της πρωτοβουλίας του τομέα πολιτισμού της Περιφέρειας Αττικής σε συνεργασία με το Αθηνόραμα για την ανεύρεση νέου ελληνικού έργου. Υπάρχουν τόσα πολλά παιδιά εκεί έξω που γράφουν ή θέλουν να γράψουν θεατρικό και αδημονούν για τέτοιες ευκαιρίες. Μακάρι να μακροημερεύσει ο θεσμός και να υπάρξουν και άλλες παρόμοιες πρωτοβουλίες. Για μένα, όσο περισσότερα σεμινάρια, όσο περισσότερη μέθοδος πάνω στο θέμα, όσο περισσότερη προβολή, τόσο το καλύτερο. Ενα πράγμα είναι το να γράφεις, αλλά άμα μάλιστα σου δοθεί κι η ευκαιρία να δεις το έργο σου να παίρνει σάρκα και οστά εκεί, ε τότε… Ε τότε, εκτός όλων των άλλων, τότε καταλαβαίνεις τι έκανες, και αν έκανες… Πάντως, κατ’ εμέ, κάποιοι Ελληνες συγγραφείς θεάτρου θα έπρεπε να προβάλλονται και στο εξωτερικό».
ℹ️ Σήμερα Παρασκευή 4/8 στο Αττικό Αλσος (θέατρο, από την οδό Καρπενησιώτη). Το θέατρο διαθέτει χώρο στάθμευσης περίπου 60 θέσεων. Τα ΜΜΜ που εξυπηρετούν για πιο εύκολη πρόσβαση στο θέατρο είναι τα λεωφορεία 140, 224 και 651 και το τρόλεϊ 15. Δωρεάν είσοδος με κράτηση θέσης: https://www.ticketservices.gr (έως δύο θέσεις ανά κράτηση). Ελευση έως 20.15. Διάρκεια: 80 λεπτά. Παίζουν οι: Λάζαρος Βαρτάνης, Δημήτρης Καραβιώτης, Νικόλας Παπαϊωάννου και Δήμητρα Σύρου.
-320x213.png)
