«Σημασία έχει αν αυτό που κάνεις, αυτό που εκθέτεις στο κοινό, το αφορά»

Η σκηνοθέτις και δραματουργός Κατερίνα Πολυχρονοπούλου έχει διαγράψει μια σημαντική πορεία στον χώρο του θεάτρου, με παραστάσεις ουσίας. Ίσως, επειδή, ξέχωρα από το θεωρητικό κομμάτι της δουλειάς, κατέχει πολύ καλά και το πρακτικό, ούσα η ίδια ηθοποιός για αρκετά χρόνια.

Είναι πτυχιούχος του τμήματος Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και απόφοιτη της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής Επιθεώρησης Δραματικής Τέχνης της Ρούλας Πατεράκη. 

Έχει διατελέσει Καλλιτεχνική Διευθύντρια του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κέρκυρας. Παράλληλα, έχει διδάξει στη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου και σε εργαστήρια θεάτρου στην Αθήνα, την Κέρκυρα και τη Νάξο. 

Στο πλαίσιο του καινούριου Φεστιβάλ Ανεύρεσης Νεοελληνικού Θεατρικού Έργου (ΦΑΝΘΕ) της Περιφέρειας Αττικής, θα παρουσιαστεί την Παρασκευή 4 Αυγούστου και ώρα 21.00, στο θέατρο Αττικού Άλσους, το βραβευμένο έργο του Κωνσταντίνου Σειραδάκη «Οι μέρες πριν τη βροχή». Η είσοδος για το κοινό θα είναι δωρεάν. 

Με αφορμή την παράσταση, μιλήσαμε μαζί της για την ανάγκη ύπαρξης σύγχρονων νεοελληνικών έργων, για τη θέση των Ελληνίδων σκηνοθετών σ’ έναν ανδροκρατούμενο κλάδο, αλλά και για τη χρησιμότητα της κριτικής και των κριτικών.

● Σκηνοθετείτε  το έργο του Κωνσταντίνου Σειραδάκη «Οι μέρες πριν τη βροχή». Πείτε μας δύο λόγια γι’ αυτό;

Έχει μια παράξενη γοητεία το έργο του Κωνσταντίνου Σειραδάκη. Ασχολείται με τη ζωή των χειροτεχνών και μικροπωλητών που συναντάμε, συνήθως, στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Αυτών των ανθρώπων, που στις βόλτες μας στο Μοναστηράκι και το Θησείο χαζέψαμε στους πάγκους τους, αγοράσαμε κάποια πρωτότυπα πράγματα που βρήκαμε σ’ αυτούς τους πάγκους, συζητήσαμε μαζί τους, πρόθυμοι πάντα να σου εξηγήσουν, να σε μυήσουν στη δουλειά τους, να απαντήσουν στις ερωτήσεις σου. 

● Τι σας γοήτευσε στο κείμενο και αποφασίσατε να το σκηνοθετήσετε; 

Θα έλεγα ότι ήταν μια πρόκληση η δυσκολία που έφερε. Γιατί δεν είναι μια απλή ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Συνδυάζει το γύρισμα ενός ντοκιμαντέρ μέσα στο θέατρο. Και η θεματολογία η σχετική με τους χειροτέχνες, που θαυμάζω για την ελευθερία τους, την τέχνη τους και τον τρόπο που επικοινωνούν με τους άλλους. Οι τρεις ήρωες, με αφορμή αυτό το ντοκιμαντέρ, διηγούνται την ιστορία τους, γιατί και πώς αποφάσισαν να κάνουν αυτή τη δουλειά και μας αποκαλύπτουν τη σχέση που έχουν ο ένας με τον άλλον. 

● Το έργο παρουσιάζεται στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ανεύρεσης Νεοελληνικού Θεατρικού Έργου (ΦΑΝΘΕ). Πόσο σημαντικές είναι τέτοιες πρωτοβουλίες;

Ασφαλώς και είναι πολύ σημαντικές αυτές οι πρωτοβουλίες, γιατί ενθαρρύνουν τους συγγραφείς μας να συνεχίσουν να γράφουν και μας κάνουν γνωστά κάποια έργα, που ενδεχομένως θα μας διέφευγαν. Επίσης, μας αποκαλύπτουν τις σύγχρονες τάσεις του νεοελληνικού θεατρικού έργου. Ιδιαιτέρως, το συγκεκριμένο Φεστιβάλ, που δίνει τη δυνατότητα να γίνει και η παραγωγή των έργων που διακρίθηκαν. 

● Πολλοί συνάδελφοί σας σκηνοθέτες υποστηρίζουν ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του ελληνικού θεάτρου είναι η έλλειψη καλών σύγχρονων ελληνικών θεατρικών έργων. Το πιστεύετε αυτό;

Κατ’ αρχήν, να δούμε ότι όπου υπάρχει μεγάλη παραγωγή έργων τέχνης, θα πρέπει να είναι κανείς πολύ προσεκτικός και ακόμα και τυχερός, θα έλεγα, για να πετύχει κάποια διαμαντάκια, τα οποία σίγουρα υπάρχουν. Γι’ αυτό και οι συγγραφείς καλό θα είναι να στέλνουν έργα τους σε διαγωνισμούς, να συμμετέχουν σε αντίστοιχες προσκλήσεις. Όσοι ενδιαφέρονται πραγματικά για τη συγγραφή του δύσκολου αυτού είδους, ας πηγαίνουν σε εγκεκριμένους δασκάλους θεατρικής γραφής, ας το κάνουν καθημερινή τους απασχόληση και όχι πάρεργο. Η δουλειά είναι αυτή που εξελίσσει τη δημιουργία, από την οποία θα προκύψουν τα καλά έργα. Και η μελέτη. Κυρίως των ειδών της θεατρικής γραφής και της τεχνικής τους. 

● Πρόσφατα είδαμε ένα διχασμό των καλλιτεχνών μετά την παράσταση της κ. Κιτσοπούλου στην Επίδαυρο. Τι γνώμη έχετε για την κριτική θεάτρου στη χώρα μας;

Δεν μου αρέσει να εκφράζω γνώμη για παραστάσεις που δεν έχω δει. Όσον αφορά στην κριτική στη χώρα μας… είναι μεγάλη συζήτηση. Και δε νομίζω ότι οδηγεί κάπου μια προσωπική άποψη. Βρισκόμαστε σε μια εποχή που όλα αλλάζουν, διαμορφώνονται. Και η σύγκρουση, η διαφωνία, δεν μπορεί παρά να είναι δημιουργική, όταν πηγάζει από βαθιά παιδεία και ευρύτητα πνεύματος. Νομίζω ότι τελικά, σημασία έχει αν αυτό που κάνεις, αυτό που εκθέτεις στο κοινό, το αφορά και συστήνει και σε άλλους να το δουν. Άρα έχει κάτι να πει. Κάτι δημιουργεί, κάτι κινεί. 

● Εσείς, πώς αντιμετωπίζετε μια σκληρή κριτική;

Όταν πρόκειται να μου υποδείξει κάποιες παραλείψεις ή ενδεχομένως, ότι σε κάποια σημεία έχω κάνει ελλιπή ανάγνωση, είναι ευπρόσδεκτη. Άλλωστε, δεν μπορεί να αρέσει μια παράσταση σε όλους. 

● Ως γυναίκα σκηνοθέτις, έχετε αντιμετωπίσει προβλήματα, λόγω του φύλου σας; 

Ναι, έχω ζήσει κάποιες συμπεριφορές και δυσκολίες παλαιότερα. Περισσότερο, το έχω βιώσει στο παρελθόν από τεχνικούς, οι οποίοι δεν μπορούσαν να διανοηθούν ότι μια γυναίκα γνωρίζει τεχνικά θέματα ή όσα απαιτεί μια παραγωγή. Και επιτέλους, είναι καιρός να αντιμετωπιζόμαστε ισότιμα και να αξιολογούμαστε για το αποτέλεσμα της δουλειάς μας, την παιδεία και τις δυνατότητές μας και όχι σαν ποσοστό σε ένα σύνολο επαγγελμάτων και διοικητικών θέσεων..

● Τι σας κάνει να χαμογελάτε και τι σας ενοχλεί στην καθημερινότητά σας;

Ένα χαμόγελο, ένα καλό βιβλίο, η καλή μουσική, μια πράξη αγάπης και αλληλεγγύης. Με ενοχλεί η αχαριστία, η μιζέρια, το ψέμα, η έλλειψη σεβασμού. 

⌛ Info

«Οι μέρες πριν τη βροχή» στις 4 Αυγούστου, στο θέατρο του Αττικού Άλσους

Συγγραφέας: Κωνσταντίνος Σειραδάκης

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου

Σκηνικά – Κοστούμια: Λαμπρινή Καρδαρά

Πρωτότυπη μουσική: Μαρία Βουμβάκη

Κινησιολογία: Αναστασία Γεωργαλά

Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Νικόλας Παπαϊωάννου

Επικοινωνία- Δημόσιες Σχέσεις: Γιώτα Δημητριάδη 

Παίζουν οι ηθοποιοί (αλφαβητικά): Λάζαρος Βαρτάνης, Δημήτρης Καραβιώτης, Νικόλας Παπαϊωάννου και Δήμητρα Σύρου

Διάρκεια: 80 λεπτά    

Δωρεάν είσοδος με κράτηση θέσης: https://www.ticketservices.gr/event/2o-festival-perifereias-attikis/?lang=el 

Η είσοδος στο θέατρο του Αττικού Άλσους γίνεται από την οδό Καρπενησιώτη.

Το θέατρο διαθέτει χώρο στάθμευσης 60 περίπου θέσεων.

Τα ΜΜΜ που εξυπηρετούν για πιο εύκολη πρόσβαση στο θέατρο είναι τα λεωφορεία 140, 224, και 651 και το τρόλεϊ 15