Η μεγάλη απόφαση: Γράφουν στην «Εφ.Συν.»

Να κρατήσουμε το κόμμα ενωμένο

Ανδρέας Ξανθός*

Η παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., μετά την οδυνηρή ήττα στις πρόσφατες εκλογές, αποτελεί μια πράξη πολιτικής γενναιότητας και ευθύνης. Με την επιλογή αυτή, ο Αλ. Τσίπρας τιμά την προσωπική του ιστορία και διαδρομή και ταυτόχρονα σέβεται το συλλογικό εγχείρημα της ελληνικής «κυβερνώσας» Αριστεράς, το οποίο ο ίδιος «σφράγισε» ανεξίτηλα με την προσωπικότητά του. Ο Αλ. Τσίπρας αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι δεν βρέθηκε τυχαία στον ρόλο του ηγέτη μιας μεγάλης προοδευτικής παράταξης και του πρωθυπουργού της χώρας. Γιατί η ώρα της αξιοπρεπούς αποχώρησης είναι μια κομβική στιγμή στη ζωή κάθε πολιτικού προσώπου, πολύ περισσότερο ενός χαρισματικού ανθρώπου που έχει κερδίσει την εκτίμηση και τον θαυμασμό μεγάλου κομματιού της κοινωνίας.

Είμαστε πολύ περήφανοι όσοι είχαμε την τιμή να συμπορευτούμε μαζί με τον Αλέξη Τσίπρα στα δύσκολα, να μοιραστούμε ευθύνες, επιτυχίες και αποτυχίες. Μετά από την αποχώρησή του, μια εξέλιξη που προφανώς βάζει τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. στη διαδικασία μιας επώδυνης μετάβασης, οφείλουμε όλοι μας να δεσμευτούμε πως θα κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να αναδείξουμε συλλογικά και δημοκρατικά τη νέα μας ηγεσία και για να κρατήσουμε το κόμμα ενωμένο, αξιόμαχο και προσηλωμένο στις αξίες της Αριστεράς και της κοινωνικής αλλαγής.

* πρώην υπουργός Υγείας, πρ. βουλευτής Ρεθύμνου

Το μεγάλο ερώτημα

Γιώργος Τσίπρας*

Τελικά το σύστημα κατάφερε να ξεμπερδέψει με τη μόνη παράμετρο του πολιτικού συστήματος που δεν ήλεγχε. Ο Αλέξης αναμφίβολα εξέφρασε ο ίδιος προσωπικά το αντιμνημονιακό λαϊκό κύμα που, αν και σβησμένο πια, προκαλεί ακόμη δέος στους κρατούντες. Ο περισσότερος κόσμος συσπειρώθηκε και αναφερόταν περισσότερο στον ίδιο παρά στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ο ίδιος Αλέξης που έχει την κύρια ευθύνη αν δεν τα καταφέραμε με το θεριό. Και ως κυβέρνηση και κυρίως ως αντιπολίτευση. Την πήρε πάνω του όπως πάντα, αλλά με την παραίτησή του είναι όλα στον αέρα. Αυτή είναι μια αναγκαία στάση ρεαλισμού.

Το 17,8% ήταν μικρό για τον Αλέξη που έχασε και παραιτήθηκε. Αλλά για τον ΣΥΡΙΖΑ που αφήνει πίσω του είναι μικρό ή μεγάλο; Τα μεγάλα ερωτήματα απαιτούν μεγάλες απαντήσεις. Μακριά από ιδεοληψίες, μετριοκρατία, επικοινωνιακούς τακτικισμούς, προσωπικές ατζέντες, συστημικές υποδείξεις, που θα επιταχύνουν την κάθοδο. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ δίχως τον Αλέξη έχει τη βούληση και δυνατότητα να χαράξει μια νέα πορεία δεκαετίας, ανάκτησης της κοινωνικής και πολιτικής βάσης που χάθηκε. Σε ποια πολιτική κατεύθυνση, με ποιες κοινωνικές συμμαχίες, ποια προοπτική για τη χώρα και την οικονομία, με ποιες θέσεις μέσα στην κοινωνία, ποια πολιτική στρατηγική και, τέλος, με ποιο κόμμα και ποια πρόσωπα που θα τα υπηρετήσουν. Ο,τι δεν κάναμε μέχρι χθες. Η απάντηση δεν είναι εύκολη.

* πρώην βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Δυτικής Αττικής

Μια τολμηρή πολιτική πράξη

Θόδωρος Ρουσόπουλος*

Θα μπορούσε να είχε αποφύγει την παραίτηση ο κύριος Τσίπρας εάν φρόντιζε τα τελευταία τέσσερα χρόνια να ασκήσει πιο υπεύθυνη και εποικοδομητική αντιπολίτευση.

Η ισοπέδωση και η αμαύρωση της εικόνας της Νέας Δημοκρατίας ήταν μια εύκολη τακτική που πόρρω απείχε της αναγκαίας, σε κόμμα εξουσίας, πολιτικής στρατηγικής. Δεν είχε πιθανότητες επιτυχίας και διότι αγνοούσε τα πραγματικά δεδομένα μιας κοινωνίας που άλλαζε και μιας Νέας Δημοκρατίας που ολοένα και περισσότερο διεύρυνε τον ορίζοντα των ψηφοφόρων της. Ετσι η παραίτηση κατέστη μονόδρομος.

Το αδιαμφισβήτητο επικοινωνιακό ταλέντο της προσωπικότητας διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στην ανάδειξη τόσο του ιδίου όσο και του κόμματός του σε φορέα φαντασιακών επαναστατικών αλλαγών. Ομως το ιδεολογικό κενό μιας Αριστεράς που από το 1989 και μετά απέτυχε να ανανεωθεί λίγο απασχόλησε τον ίδιο και τους προκατόχους του.

Ημουν τέκνο της ανάγκης είπε πρόσφατα καταφεύγοντας στον Βάρναλη. Πιο πολύ του ταιριάζει ο επόμενος στίχος: Ηταν «ώριμο τέκνο της οργής». Η οργή όμως έφυγε. Η κοινωνία άλλαξε. Μαλάκωσε και απαιτούσε ρεαλιστικές λύσεις. Το κόμμα, αγκυλωμένο στο παρελθόν, δεν μπόρεσε να εξελιχθεί. Ο ίδιος εγκλωβίστηκε στην εικόνα που έχτισε προσπαθώντας να υπηρετήσει αυτό που οι άλλοι περίμεναν από εκείνον. Ο πολιτικός οφείλει να ηγείται του λαού και όχι να έπεται.

Ακόμη κι αν το κόμμα τον τραβούσε από το μανίκι, για να θυμηθούμε τον Σαββόπουλο, ο ίδιος έχει την ευθύνη που αφέθηκε, όπως συμβαίνει πάντα με τον επικεφαλής. Και τραβώντας τον, τον πήρε μαζί του σε μια καταβύθιση των ποσοστών που είχε πριν τον ολοδικό του θρίαμβο, που κάποιοι μέσα στο κόμμα του ήδη προσπαθούν να τον μειώσουν.

Το στοίχημα πλέον, μεγάλο. Ο τόπος χρειάζεται σοβαρή και εποικοδομητική αξιωματική αντιπολίτευση. Ο ρόλος διεκδικείται και από το τρίτο κόμμα. Ο επόμενος ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ σηκώνει βαρύ φορτίο σε δύσκολη στιγμή.

* βουλευτής Β1’ Βόρειου Τομέα Αθηνών της Ν.Δ.

Η ζωή θα δείξει αν ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ. θα έρθουν πιο κοντά

Θόδωρος Μαργαρίτης*

Είχα πει και δημόσια ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα παραιτηθεί. Μου φάνηκαν λάθος μάλιστα οι δηλώσεις του την ημέρα της συντριβής. Ετσι θεώρησα ότι είχα κάνει μια εσφαλμένη εκτίμηση. Με τις πρόσφατες αποφάσεις του όμως απέδειξε ότι έχει συναίσθηση και σοβαρότητα. Από τη σκοπιά του πολιτικού πολιτισμού δεν θέλω να έχω μια μικρόψυχη δήλωση όπως αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη για έναν ηττημένο πολιτικό αντίπαλο.

Προσωπικά με τον Τσίπρα συνυπήρξα αρκετά χρόνια στην Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Παρά τις σοβαρές διαφορές μου εκτιμούσα και εκτιμώ την ευφυΐα και τη χαρισματική του επικοινωνία. Προφανώς χώρισαν οι δρόμοι μας και του καταλογίζω ευθύνες για τον δρόμο που πήρε η Αριστερά. Ομως, του αναγνωρίζω σήμερα πως με τη στάση του δείχνει ότι δεν έχει κάποιο κόλλημα με την καρέκλα της ηγεσίας. Οτι έχει την αίσθηση των ορίων. Γι’ αυτό και έχω ένα θετικό συναίσθημα.

Την επόμενη περίοδο θα κρίνουμε την πορεία των εξελίξεων. Ποια γραμμή θα επικρατήσει στον ΣΥΡΙΖΑ; Θα κινηθεί προς τη ριζοσπαστική Αριστερά ή θα αναζητήσει ρόλο προς την Κεντροαριστερά; Τα πράγματα αποκτούν ενδιαφέρον. Ο ΣΥΡΙΖΑ βιώνει μια πραγματική κρίση ταυτότητας. Το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ. από την πλευρά του δεν έχει κανέναν λόγο να μη συνεχίσει τον δρόμο της αυτονομίας και της ισχυροποίησής του στην πολιτική σκακιέρα. Ωστόσο δεν έχει κανέναν λόγο επίσης να εμπλακεί σε έναν καβγά από ανταγωνισμό με τον ΣΥΡΙΖΑ που θυμίζει τις αντιπαλότητες τύπου ΚΚΕ ΕΣ.-ΚΚΕ ΕΞ. στο παρελθόν. Αυτή τη φορά για το ποια θα είναι η πιο σωστή Κεντροαριστερά. Τα κρίσιμα ζητήματα που αφορούν την κοινωνία είναι η αποτελεσματική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση Μητσοτάκη και η στήριξη στα κοινωνικά στρώματα που πλήττονται από δεξιές πολιτικές. Είναι η αναζήτηση σοβαρών και ρεαλιστικών εναλλακτικών προτάσεων. Η ζωή θα δείξει αν ο ΣΥΡΙΖΑ με νέα ηγεσία και το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ. θα έρθουν πιο κοντά ή πιο μακριά. Δεν είναι άλλωστε θέμα ενός παραγγέλματος.

* μέλος Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ. και γραμματέας της πολιτικής κίνησης Ανανεωτική Αριστερά

Οι αυταπάτες της Σοσιαλδημοκρατίας

Γιάννης Γκιόκας*

Το ΚΚΕ θα παρακολουθεί ενεργά τη συζήτηση που αντικειμενικά ανοίγει και στις πολιτικές εξελίξεις τις διεργασίες που δρομολογούνται στον ΣΥΡΙΖΑ, ίσως και στο ΠΑΣΟΚ, όπως και σε άλλες μικρότερες πολιτικές δυνάμεις, ταυτόχρονα όμως απλώνει το χέρι σε όλους όσοι νιώθουν αριστεροί, προοδευτικοί, για να συναντηθούμε στους αγώνες ενάντια στη νέα επίθεση που δρομολογεί χωρίς καθυστέρηση η κυβέρνηση της Ν.Δ.

Σε καμία περίπτωση οι πολιτικές εξελίξεις, που δρομολογούνται στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν αφορούν αλλαγή στρατηγικής προς όφελος του λαού, το αντίθετο. Είναι χαρακτηριστικό, άλλωστε, ότι ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας στις δηλώσεις του υπερασπίστηκε στο ακέραιο το αντιλαϊκό έργο της διακυβέρνησής του, από την εφαρμογή των μνημονίων μέχρι τη ΝΑΤΟϊκή Συμφωνία των Πρεσπών.

Με αφορμή όμως αυτή την εξέλιξη έχει σημασία να ειπωθεί πως ο χώρος της Σοσιαλδημοκρατίας -που εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και το ΠΑΣΟΚ- εξαιτίας αυτών των πολιτικών διαχρονικά λειτουργεί ως μοχλός απογοήτευσης, μοιρολατρίας, συμβιβασμού, ιδιαίτερα προοδευτικών ανθρώπων, με όχημα τις λογικές του «μικρότερου κακού» και του «δεν υπάρχει εναλλακτική έξω από τα πλαίσια του συστήματος». Πρόκειται για επιζήμιες λογικές που οδήγησαν και σε αυτές τις εκλογές λαϊκές δυνάμεις να εγκαταλείψουν αυτά τα κόμματα και να στηρίξουν εκλογικά τη Ν.Δ. Κατά συνέπεια και οι διεργασίες που θα ακολουθήσουν θα κινηθούν στην ίδια κατεύθυνση.

Ολοι όσοι απογοητεύτηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ παλιότερα, δεν έχουν να περιμένουν τίποτα θετικό από τις διεργασίες για την αναστήλωση της Σοσιαλδημοκρατίας, η οποία μόνο νέες ψευδαισθήσεις και αυταπάτες μπορεί να δημιουργήσει, αντίθετα έχουν να περιμένουν πολλά εγκαταλείποντας οριστικά αυτά τα κόμματα και παίρνοντας τη θέση τους στους αγώνες, στον ελπιδοφόρο δρόμο της ανατροπής σε συμπόρευση με το ΚΚΕ.

* βουλευτής και υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου της Κ.Ε. του ΚΚΕ