«Το μεγαλείο του αθλητισμού… υπαγορεύει»

Γεννημένος στο νησί Μαν της ιρλανδικής θάλασσας, Κέλτης. Αρα ορθολογιστής, για την ακρίβεια «γενναίος», όπως συνηθίζει ο ίδιος να προσδιορίζει το βασικό κληροδότημα των προγόνων του! Ας ηχούν παραμυθένια, ίσως γραφικά, όσα μόλις διαβάσατε, δεν είναι…Ο 38χρονος Αγγλος ποδηλάτης Μαρκ Κάβεντις είναι πρόσωπο που εκκρεμούσε από την αναζήτησή μας, πολλά χρόνια τώρα. Ναι μεν είναι μια από τις κεντρικές φυσιογνωμίες της παγκόσμιας ποδηλατικής οικογένειας, αλλά ποσώς μας ενδιαφέρει, λίγους μήνες πριν ολοκληρώσει την πληθωρική πορεία του, ακόμη κι αν αυτοί παραμένουν σε υψηλό επίπεδο, ποιοι είναι οι χρόνοι του ως σπρίντερ στην ποδηλασία δρόμου ή στο point race ως ποδηλάτη πίστας. Ανακοίνωσε την άνοιξη πως θ’ αποχωρήσει από την ενεργό δράση στο τέλος του χρόνου, ο τωρινός Γύρος της Γαλλίας (κάτι σαν το Παγκόσμιο Κύπελλο στο ποδόσφαιρο) ήταν ο τελευταίος του.

Οταν, λοιπόν, μάθαμε πως στο όγδοο ετάπ επί γαλλικού εδάφους τραυματίστηκε και εγκατέλειψε, η πρώτη σκέψη μας ήταν «πώς ν’ αντέδρασε αλήθεια με τη δυσάρεστη-επώδυνη τροπή που έλαβε η αποχαιρετιστήρια συμμετοχή του στον αγώνα-αυτοσκοπό των ποδηλατών παγκοσμίως;». Αναρωτηθήκαμε υποψιασμένοι… Επειδή δύο δεκαετίες τώρα οι κυρίως αντισυμβατικές αντιδράσεις και δηλώσεις του, είτε ήταν ευνοϊκή είτε αντίθετα απρόσμενη-δυσάρεστη η αγωνιστική επίδοσή του, λειτουργούσαν ως προαναγγελία ανάλογης στάσης του απέναντι στην τωρινή δυσάρεστη συγκυρία.

Δεν διαψευστήκαμε, ακόμη κι αν συνάδελφοι, όπως ο Ντέρεκ Μάθιαρ, απεσταλμένος του BBC στη Γαλλία, ορκίστηκαν πως «όλοι περιμέναμε ότι ο αυτοσαρκασμός του Μαρκ θα ήταν εκκωφαντικός, λόγω της ανατροπής που δοκίμασε η θέλησή του να γιορτάσει θριαμβευτικά την τελευταία συμμετοχή του στον γαλλικό ποδηλατικό γύρο, αλλά όχι… Ηταν, μετά την τραυματική εμπειρία του στο όγδοο ετάπ, μάλλον συναινετικός». Για φαντάσου…

Εκφραζόμαστε έτσι επειδή, αν ο σύντομος διάλογος της «Εφ.Συν.» μαζί του, οι απαντήσεις του χαρακτηρίζονται, απ’ όσους τον γνωρίζουν καλά, «μετριοπαθείς», συνειδητοποιήσαμε την αντισυμβατική συμπεριφορά του στο παρελθόν. Σε κάθε περίπτωση, ο διάλογος έσφυζε ενέργειας, αλληγορίας:

• Είστε καλά; Ο τραυματισμός θα στερήσει, ολικά, τον σχεδιασμό της πορείας στην τελική ευθεία της καριέρας;

Δεν εξαρτάται μόνο απ’ το απρόσμενο κακό που μου συνέβη αλλά και από εμένα. Αν δεν με χαρακτηρίσει ηττοπάθεια τώρα, αυτό θα είναι μόνο του νίκη! Αναζητείται ο συμβολισμός της συγκυρίας…

• «Συμβολισμός»; Λες και ο τραυματισμός καραδοκούσε ώστε να «χαλάσει» το πανηγυρικό αντίο…

Ακόμη κι έτσι αν είναι, αν και δεν πιστεύω πως εμείς οι ίδιοι είμαστε, όχι μόνο με τις πράξεις αλλά και με τις σκέψεις μας πριν από το γεγονός, αμέτοχοι σε ό,τι καλό ή κακό μάς συμβαίνει, ακόμη κι έτσι αν είναι λοιπόν, είναι ευκαιρία, εννοώ τη λέξη… Ευκαιρία ωριμότητας, ευκαιρία απόδειξης πως μια πλούσια αθλητική πορεία όπως η δική μου αφήνει, μέσω της ψύχραιμης αντίδρασής μου, απόδειξη αληθινής αξίας. Η αγωνιστική επίδοση ναι μεν είναι αυτοσκοπός, αλλά είναι το προφανές. Κανείς δεν έχει κλείσει συμφωνία με τη μόνιμη επιτυχία, η απρόσμενη εξέλιξη είναι αξιοποιήσιμη…

• Λόγια με σαφείς προεκτάσεις στην παγκόσμια δύσκολη καθημερινότητα…

Αναπόφευκτα! Το μεγαλείο του αθλητισμού υπαγορεύει…

• Το ποδήλατο. Μέσο; Ή και αντίπαλον δέος;

Ανομοιογενή σωματικά μέλη οφείλουν να συνεργάζονται αρμονικά. Μπορούν… Σας απάντησα!