Βρεθήκαμε αιφνιδιασμένοι μπροστά στο παράδοξο ενός 13% ακροδεξιών, θεοκρατικών και ναζιστικών μορφωμάτων και ένα 40% ψηφοφόρων με συγκατάθεση στο κόμμα που εξευτέλισε τους θεσμούς της Δικαιοσύνης, κατέλυσε το σύνταγμα με παρακολουθήσεις, διασκόρπισε το δημόσιο χρήμα, ξεγύμνωσε τα νησιά από εξοπλισμό, συνέβαλε στην ακρίβεια μεσούσης ενεργειακής κρίσης, συντέλεσε σε σωρεία θανάτων (από κακή διαχείριση κορονοϊού, διάλυση υγειονομικού, αδράνεια έως και και ευθύνη σε πνιγμούς χιλιάδων προσφύγων). Είναι επιπλέον αξιοπερίεργο πώς το 31% των ανέργων ψήφισε Ν.Δ. και το 9,5% αυτών ένα ναζιστικό κόμμα.
Στη μικρή πληθυσμιακά ελληνική κοινωνία, μεταλλασσόμενη διαρκώς μέσω μεταναστευτικών ροών –εισροών από το 1990 και εκροών προς το εξωτερικό τις δύο τελευταίες δεκαετίες–, με οικονομικές και κοινωνικές διαστρωματώσεις, που συνεχώς αλλάζουν και από τις συνθήκες τηλεργασίας και τις σύγχρονες τεχνολογικές εφαρμογές, απαιτείται να μελετηθεί με επιστημολογικά εργαλεία, οικονομικά και κοινωνιολογικά, η ελληνική κοινωνία από οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική άποψη, ως βάση για ανάλυση και προτάσεις της Αριστεράς. Μια εμπειρική ματιά θα μας δώσει, ωστόσο, το στίγμα μιας ανθούσας παραοικονομίας.
Ξεκινώντας από τον χώρο των άφθονων υπηρεσιών περιποίησης (μαλλιά, μακιγιάζ, μανικιούρ, πεντικιούρ, φρύδια, βλεφαρίδες, τατουάζ, μασάζ, αισθητική, γυμναστική, γιόγκα, διοργάνωση γιορτών, διακόσμηση χώρων, καθαριότητα, επιδιορθώσεις ρούχων, φύλαξη, περιποίηση κατοικίδιων…), έχουμε ένα σημαντικό μέρος που δηλώνει μηδενικά ώς ελάχιστα εισοδήματα.
Ο χώρος των τεχνικών εργασιών κατακλύζεται από αδήλωτα κέρδη (υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, πλακάδες, μπογιατζήδες, κηπουροί, προγραμματιστές ιστοσελίδων, επισκευές ηλεκτρονικών, εταιρείες απολυμάνσεων)…
Αγροτικές επιχειρήσεις, όπου βρίθει η ανασφάλιστη, αδήλωτη εργασία. Σωρεία ενοικιαζόμενων καταλυμάτων σε θέρετρα. Ιδιαίτερα μαθήματα, γλώσσες, ψυχοθεραπευτικά και συναφή επαγγέλματα.
Με πρόχειρο υπολογισμό, μια επίσκεψη για περιποίηση νυχιών στοιχίζει περίπου 20 ευρώ. Με 4 τουλάχιστον επισκέψεις, βγαίνουν κάπου 2.000 τον μήνα, αδήλωτα και αφορολόγητα, εισπράττοντας επιπλέον τα επιδόματα ανεργίας, ίσως και φάρμακα από τα κοινωνικά φαρμακεία. Πολλαπλασιάζοντας επί 2, έχουμε όσους ζουν από αυτά τα εισοδήματα οικογενειακά. Διαπιστώνουμε γιατί μεγάλο ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας φοβάται να ψηφίσει κόμματα που ενδεχομένως θα άλλαζαν την ισχύουσα κατάσταση.
Στις λαϊκές αγορές, θα διαπιστώνατε τη δυσφορία πωλητών για ταμειακές μηχανές και αποδείξεις, επί ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα. ποιος δίνει απόδειξη; Ακόμη και σε καφενεία νεκροταφείου ερωτάσαι για απόδειξη. Χωρίς να μιλάμε για λαθρεμπόριο και άλλες παράνομες επιχειρήσεις.
Επιπλέον, το κλείσιμο επιχειρήσεων με υπαλλήλους, η συρρίκνωση της βιομηχανικής δραστηριότητας, στρέφουν μέρος του απολυμένου εργατικού δυναμικού στην παραοικονομία. Η ανασφάλεια γι’ αυτό το αδήλωτο εισόδημα αιτιολογεί εν μέρει τα εκλογικά αποτελέσματα.
Είναι γεγονός ότι υπάλληλοι σε ιδιωτικές επιχειρήσεις εκφοβίστηκαν, άλλοι δωροδοκήθηκαν, χρήματα μοιράστηκαν σε εγκαταστάσεις Ρομά, επιδόματα μοιράστηκαν προεκλογικά, όπου η Ε.Ε. έκανε τα στραβά μάτια, χωρίς να επικαλεστεί το τροπάριο της λιτότητας.
Μη μας εκπλήσσει, επίσης, ότι μεγάλο μέρος μεταναστών με δικαίωμα ψήφου δεν βλέπει με καλό μάτι τους νεοφερμένους μετανάστες. Θυμίζει καταστάσεις από επιβιώσαντες στρατοπέδων συγκέντρωσης στο βιβλίο «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος», του Πρίμο Λέβι, για τη σκληρότητα του ανθρώπου μπροστά στην επιβίωσή του, πράγμα που ισχύει και για τους Ελληνες μετανάστες, κατά κύριο λόγο τραμπιστές και δεξιούς ψηφοφόρους.
Ενα στρώμα της ελληνικής οικονομίας βολεύεται στη σημερινή κατάσταση.
Κι ας καταρρέουν τα νοσοκομεία, ας υπάρχει διαφθορά, ακρίβεια, φοβούμενοι μη χάσουν προνόμια σ’ ένα εκσυγχρονισμένο κράτος.
Κι αναρωτιόμαστε: πώς επιβιώνουμε σε τέτοιο χάος; Με φιλοδωρήματα σε έναν λαό σερβιτόρων, ντελιβεράδων, κούριερ. Ξεπουλώντας αξιοπρέπεια, προγόνους και την Ελλάδα, όση απέμεινε…
Στα παραπάνω, ας προστεθεί η υπόγεια ανάμειξη των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, με υποστήριξη ελεγχόμενων κυβερνήσεων στη Μεσόγειο, για την περιφρούρηση των θαλάσσιων συνόρων της Ευρώπης, από ρεύματα που εισρέουν, λόγω επεμβάσεων στις χώρες τους. Το είδαμε στην Ιταλία με τη μεθοδευμένη πτώση του Κόντε και την ανάδειξη υπερσυντηρητικής κυβέρνησης. Ανάλογα μεθοδεύονται στην Ισπανία, ενάντια στη φιλολαϊκή πολιτική Σάντσες.
Γνωρίζουμε ότι παίζονται συμφέροντα πετρελαϊκά και άλλα στο Αιγαίο, ώστε να υποστηρίζονται πειθήνιες προς τα Δυτικά συμφέροντα κυβερνήσεις.
Βλέπουμε ότι πολώνονται τα μπλοκ για εγκατάσταση τεράστιων βάσεων data centers που απαιτούν γιγαντιαίες εκτάσεις. Μέσω αυτών, οι Δυτικοί κολοσσοί δεδομένων μπαίνουν σε έναν γεωπολιτικό «πόλεμο», εφόσον προλάβουν να κλειδώσουν τις περιοχές μεγάλου ενδιαφέροντος, καθιστώντας την κινεζική ή άλλη αντίπαλη τεχνολογική διείσδυση ουσιαστικά αδύνατη.
Σε εποχές σύγχυσης, ας θυμόμαστε ότι η Αριστερά δεν έχει μόνο ήττες, αφού τα σύγχρονα δικαιώματα είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα των αγώνων της (οκτάωρο, επιδόματα ανεργίας, ασφάλιση, υγεία, καταπολέμηση σεξιστικής βίας, άμβλωση)… αν και όλα απειλούνται σήμερα.
Συχνά έχει κατηγορηθεί για διανοητική αυταρέσκεια, με απομάκρυνση από το λαϊκό αίσθημα. Χρειάζεται, επομένως, μια στενότερη επαφή με τις λαϊκές μάζες και τη βάση της, που τελευταία δεν γινόταν.
* Πολ. μηχ. ΕΜΠ, msc Αναστήλωση Μνημείων
