Όλα αρχικά ήταν κόκκινα, κατακόκκινα γύρω, σαν τον ήλιο και τις θερμοκρασίες Σαχάρας που ζούσε η χώρα. Κόκκινα, κατακόκκινα και μαύρα σαν τις φλόγες που σάρωναν δάση, οικισμούς και καλλιέργειες. Κι ύστερα έγιναν γκρίζα, φαιά σαν τη στάχτη που σκέπασε ξανά εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα γης, σαν τα σπίτια που δεν έχουν πια ζωή, σαν τα χιλιάδες ζώα και τα πουλιά που χάθηκαν και που κανείς δεν τα μετράει στις ζωές, όπως δεν μετράει κανείς τα δέντρα και τα φυτά.
Κανείς. Μια κουβέντα είναι και το «κανείς». Κάποιοι τα μετράνε, αλλά η γνώμη τους και ο πόνος τους δεν έχουν και τόσο μεγάλη βαρύτητα. Βλέπεις δεν είναι ούτε μεγαλόσχημοι, ούτε «επενδυτές», ούτε καν πολιτικοί influencers, που από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιλέγουν να τονίζουν τα «σπουδαία» της καταστροφής: τη μεγαλύτερη επιχείρηση εκκένωσης πληθυσμού στην ιστορία της χώρας, τις ευχαριστίες των τουριστών που οι κάτοικοι της Ρόδου φιλοξένησαν στα σπίτια τους. Α, ναι, υπάρχει και η διαρκής υπενθύμιση ότι «κύριο και αδιαπραγμάτευτο μέλημα της κυβέρνησης είναι η προστασία της ανθρώπινης ζωής», όπως με στόμφο διακήρυττε πριν από τρεις-τέσσερις μέρες από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης ο άνκορμαν. Αυτό δα θα έλειπε, θα έλεγε ο απλός πολίτης με τον κοινό νου. Βέβαια, τελικά ανθρώπινες ζωές χάθηκαν, εκ των οποίων οι δύο πιλότοι του Canadair, που έπεσαν στο καθήκον. Αλλά αυτοί, όπως θα έλεγε ο πρωθυπουργός, έκαναν απλώς «δουλίτσα».
Και μετά θα άρχιζε να ρωτάει ο πολίτης: Η φυσική καταστροφή δεν μετράει; Υπάρχει ζωή χωρίς φύση; Χωρίς δέντρα, χωρίς πουλιά, χωρίς ζώα; Τι κάνουμε για να μην επιδεινώσουμε την κλιματική κρίση; Πού πήγαν οι διαφημισμένοι αυξημένοι πόροι για τη δασική προστασία; Τα αεροσκάφη και τα μέσα πυρόσβεσης; Και γιατί δεν καθαρίστηκαν τα δάση; Γιατί αν εγώ δεν καθαρίσω το χωραφάκι μου, είμαι υπεύθυνος. Για τα δάση όμως; Και ενώ κάθε χρόνο έχουμε πυρκαγιές, κάθε φορά χειρότερες από τις προηγούμενες, γιατί μένουμε μόνο στις διαπιστώσεις ότι χρειαζόμαστε μέσα και ανθρώπους, αλλά δεν κάνουμε τίποτα για να αποτρέψουμε την επόμενη καταστροφή;
Κι ύστερα ο απλός πολίτης με τον κοινό νου ανοίγει την τηλεόραση και μαθαίνει ότι στη Βουλή ψηφίστηκε η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου που θα παίρνει ανθρώπους από το Πυροσβεστικό Σώμα, τις Ένοπλες Δυνάμεις και τους ΟΤΑ και θα τους στέλνει να οδηγούν τα ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ, που ήταν ήδη προβληματικό, όπως το υπόλοιπο σύστημα του ΕΣΥ, που υποβαθμίστηκε περαιτέρω «εξαιτίας της υγειονομικής κρίσης» και της ενεργειακής κρίσης, βεβαίως, βεβαίως. Δηλαδή αποδυναμώνουν ένα απισχνασμένο μέρος του κράτους για να δώσουν μια ανάσα στο άλλο – με αμφίβολα αποτελέσματα. Και ο πολίτης περιμένει να δει ποιο από τα δύο θα «πεθάνει» πρώτο ή αν θα καταρρεύσουν και τα δύο μαζί.
Αλλά μάλλον δεν πειράζει τους αρμόδιους. Θα δημιουργηθεί χώρος για την ιδιωτική πρωτοβουλία. Κοντά στις φυλακές που θα κατασκευαστούν και θα τελούν υπό διαχείριση με τη συμβολή ιδιωτών, μπορούμε να αποκτήσουμε ιδιωτικό πυροσβεστικό σώμα, να δώσουμε όλη τη δουλειά του ΕΚΑΒ σε ιδιώτες και όλοι να είναι ευχαριστημένοι. Η κρίση ως ευκαιρία. Και ποιος θα τους πληρώνει όλους αυτούς; Μα, οι φορολογούμενοι. Που πληρώνουν φόρους για να έχουν ασφάλιση και υπηρεσίες αλλά όταν τις χρειάζονται το κράτος είναι απόν. Μπορεί να σώζεται το σαρκίο τους από τις φλόγες, αλλά θα πεθάνουν γιατί δεν υπάρχει ασθενοφόρο. Ή θα πεθάνουν την ώρα της δουλειάς, γιατί δεν υπάρχει ουσιαστικά κανείς να ελέγξει τον εργοδότη που παρανομεί, μη παρέχοντας μέτρα προστασίας ή υποχρεώνοντας τον εργαζόμενο να δουλέψει σε συνθήκες καύσωνα ή παγετού. Τον εργοδότη που δεν πληρώνει ή δεν ασφαλίζει. Αν είναι δε και μετανάστης ο εργαζόμενος…
Αν αυτές οι γραμμές γράφονταν με στιλό, θα γράφονταν με κόκκινο μελάνι. Το κόκκινο της οργής και της καταστροφής που έχει κυκλώσει αυτήν τη χώρα. Ίσως, βέβαια, το μαύρο της ηλεκτρονικής γραμματοσειράς να είναι πιο ταιριαστό με την απελπισία.
Άλλωστε, αύριο, όλα θα έχουν πάλι ξεχαστεί. Ως την επόμενη καταστροφή.
