Από παλιά άκουγα τους συνάδελφους στους εργασιακούς χώρους που απασχολήθηκα κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής μου ζωής να εκφράζουν τις απόψεις τους για τους εργοδότες, χαρακτηρίζοντάς τους με τη λέξη αφεντικό.
Ο χαρακτηρισμός αυτός από τότε αντηχούσε ενοχλητικά στα αυτιά μου και συχνά έκανα τη φιλική παρατήρηση στον συνάδελφο: Γιατί τον λες αφεντικό; Γιατί δεν τον λες «ο εργοδότης μου»; Δηλαδή αυτός που μου δίνει δουλειά και με ανταμείβει γι’ αυτή με τον μισθό μου;
Οταν τον λες αφεντικό είναι σαν να δέχεσαι ότι αυτός είναι ο αφέντης σου. Και φυσικά αφέντης-αφεντικό κάποιου ανθρώπου είναι αυτός που θεωρεί τον άνθρωπο που έχει στη δούλεψή του ιδιοκτησία του, δηλαδή άτομο αλυσοδεμένο, που τον αγόρασε από παζάρι δούλων. Μ’ άλλα λόγια, ένα ζωντανό χωρίς απαιτήσεις, ένα έρμαιο στις αποφάσεις του εργοδότη για τη ζωή ή τον θάνατό του.
Ο ενοχλητικά προκλητικός τρόπος της ομιλίας του πρωθυπουργού, η συνεχής και εμφατική χρήση της λέξης «εγώ» υποδηλώνουν την αυταρχική, αλαζονική, αμετροεπή και φυσικά απόλυτα εγωιστική διαφοροποίηση του «αξιότιμου» εαυτού του από το κοινωνικό του περιβάλλον, δηλαδή τον λαό, που του έκανε την τιμή να τον ψηφίσει.
Ο πρωθυπουργός φαίνεται πως ηθελημένα, ή παρασυρμένος από τον ενθουσιασμό της νίκης του κόμματός του, δεν αντιλαμβάνεται ότι η κυβέρνηση ενός λαού δεν είναι η κυβέρνηση ενός ηλεκτρικού Tesla, που πατάς εσύ όποτε θέλεις το γκάζι ή το φρένο και αυτό σε υπακούει, αλλά μια απόλυτα συλλογική, μια απόλυτα κοινωνική διαδικασία. Μ’ άλλα λόγια, σε μια σύγχρονη και προοδευτική κυβέρνηση δεν υπάρχει περίπτωση να ισχύει το: «Εγώ ψηλά από τον πρωθυπουργικό μου θώκο κι εσείς χωμένοι μέχρι το κεφάλι στα προβλήματα και στη μιζέρια σας».
Δεν μπορεί να ισχύει το: «Εγώ έχω αναλάβει τον ρόλο του απόλυτου ελέγχου σας».
Δεν μπορεί να ισχύει το: «Εγώ είμαι πάνω από όλους σας κι εσείς οι υπήκοοί μου, που πρέπει να με ικετεύετε για να δεήσω να ασχοληθώ με τα μίζερα προβλήματά σας» (δέκατη τρίτη σύνταξη, market και διάφορα άλλα pass, πλειστηριασμοί κατοικίας, περίθαλψη, εκπαίδευση, κατώτερος μισθός κ.λπ.).
Δεν μπορεί να ισχύει το: «Πρέπει να κατανοήσετε καλά ότι σας κάνω μεγάλη χάρη να απασχολώ την ευγένειά μου με τα προβλήματα της φτωχής και μίζερης ζωής σας. Εγώ ο ηγέτης, ο ανέγγιχτος, το αφεντικό σας, που για χάρη σας λερώνω τα τρυφερά ρουθούνια μου, με την αποφορά που ξερνάνε τα χνώτα των φτωχών και πεινασμένων ψυκτικών». Αλίμονο! Είναι απελπιστικά απογοητευτικό, αλλά η πλειοψηφία του λαού μας δεν είχε τη στοιχειώδη διορατικότητα, ψηφίζοντας τόσο επιπόλαια και χωρίς να μπορεί να προβλέψει αυτό που δυστυχώς θα ακολουθήσει.
Είναι δυνατό το 52% από τους ψηφίσαντες να ψήφισε κυρίως ανθρώπους αντικοινωνικούς, υπερφίαλους, ανεύθυνους και ανήθικους; Δυστυχώς όμως, φαίνεται πως κάτι σοβαρό συμβαίνει με τον ψυχισμό μας, που εκτρέπεται τόσο από τα φυσιολογικά όρια του έμφρονος και ηθικού ανθρώπου, ώστε να ανεχόμαστε χωρίς διαμαρτυρία ακόμη και τις εκατόμβες των συνανθρώπων μας που πνίγονται εξ υπαιτιότητάς μας στο Αιγαίο.
Μήπως πρέπει να επιστρατεύσουμε τη φρόνηση που μας απέμεινε, να το ξανασκεφτούμε και να μετανιώσουμε πικρά για το πόσο επιπόλαια και σε τι επικίνδυνο βαθμό αφήσαμε τη στενοκεφαλιά και τον φιλοτομαρισμό να μας κυριεύσουν, ώστε να χάσουμε άλλα τέσσερα χρόνια ελπίδας για μας και το μέλλον των παιδιών μας;
*αρχιτέκτονας-βιομηχανικός σχεδιαστής
