Η νέα κυβέρνηση κέρδισε την εκλογική αναμέτρηση προτάσσοντας ένα αισιόδοξο αφήγημα.
Το μεγάλο ποσοστό που της έδωσε τη νίκη ψήφισε ασφάλεια και ευημερία στο παρόν και ανάπτυξη στο μέλλον: ο φράχτης του Εβρου, οι μικρές παρούσες αυξήσεις και η αναμονή για τις επόμενες, τα αλλεπάλληλα επιδόματα που επιτείνουν την εξάρτηση των φτωχών, αλλά εξασφαλίζουν τα κέρδη των πλουσίων, και τα «αμύθητα πλούτη» που θα συρρεύσουν από τις επενδύσεις και από την εκμετάλλευση –ή, για άλλους, «συνεκμετάλλευση»– του Αιγαίου αύριο.
Ολα αυτά συνέθεσαν το μπλε όραμα μιας Ελλάδας που δεν θέλει να θυμάται πια τα Μνημόνια και τους ελέγχους, που θα επανέλθουν ωστόσο δριμύτεροι, αν υποτεθεί ότι έχουν φύγει. Που δεν συζητά τα πλεονάσματα που επανέρχονται, μετά την περίοδο χάριτος λόγω της πανδημίας.
Μετά από τα δεκατρία αυτά χρόνια εξορίας της χώρας από την «κανονικότητα», περιμένοντας την επενδυτική βαθμίδα που θα βοηθήσει τις τράπεζες στο να ανασάνουν, ανεξάρτητα από το πόσοι άλλοι θα ασφυκτιούν, πολλοί είναι αυτοί που δεν αντέχουν άλλα δυσάρεστα, έστω κι αν είναι να τα βρουν σύντομα μπροστά τους. Εστω και αν η νεότευκτη αυτή ευημερία μπορεί να σημαίνει αύξηση του χρέους και της εξάρτησης που κάτι τέτοιο συνεπάγεται. Οσο για το ότι ο κόσμος κινδυνεύει να οδηγηθεί σε πλανητική αναμέτρηση, αυτό δεν μοιάζει να απασχόλησε πολύ τη μεγάλη πλειοψηφία, αλλά και την πλειοψηφία όσων διεκδίκησαν μέχρι προχθές τη λαϊκή ψήφο.
Η παράταξη που έχασε είχε παλαιότερα εξαγγείλει ένα άλλο υπεραισιόδοξο αφήγημα: την ακύρωση των Μνημονίων και των Δανειακών συμβάσεων. Παρ’ όλη την παραίτησή της από κάθε τέτοια προσπάθεια, μπόρεσε να επανεκλεγεί το 2015 και να χάσει τις επόμενες εκλογές του 2019, πληρώντας και τη Συμφωνία των Πρεσπών. Ομως η όλη της πορεία δεν επέτρεπε πια να διακινδυνεύσει νέες θεαματικές επαγγελίες. Ετσι, περιορίστηκε στην αρνητική κριτική, κάποια χωρίς νέα πνοή συνθήματα και κάποιες επαγγελίες για νέες Πρέσπες στο Αιγαίο. Μην έχοντας ανανεώσει τις ιδέες, τις αξίες και την πρακτική της, διάλεξε να αναμετρηθεί με τον αντίπαλο στο πεδίο όπου αυτός υπερτερεί, με αποτέλεσμα την προδιαγεγραμμένη ήττα.
Κάποιοι από την παράταξη για την οποία μιλώ, μεταφράζουν τη συντριβή των προσδοκιών τους με προβλέψεις για πολύχρονη αδιατάρακτη κυριαρχία των νικητών. Δεν συμφωνώ, γιατί πιστεύω ότι η ιστορία γενικώς και η ιστορία των αγώνων για τη δημοκρατία και την ελευθερία, πιο συγκεκριμένα, δεν τελειώνουν όσο υπάρχει αδικία.
Οσο για όλους αυτούς που επιθυμούν μια βαθιά αλλαγή παραδείγματος ζωής και δράσης, που αντιστέκονται στην εξάρτηση και τον ευτελισμό του ανθρώπου, αυτό που επείγει για να ανοίξει ένας άλλος δρόμος είναι μια βαθιά αλλαγή στο ίδιο τον εαυτό.
.jpg)
