Το χταπόδι όταν ψάχνει τροφή απλώνει όσο μπορεί τα πλοκάμια του (λένε οι καλοί ψαράδες). Οι αράχνες πάλι, όταν στήνουν τον ιστό τους, ξέρουν καλά πώς τον υφαίνουν και ποια είναι τα αδύνατα σημεία του. Το διεθνές τραπεζικό σύστημα είναι και πλοκαμοειδές σαν το χταπόδι, αλλά και σχετικά αραχνοΰφαντο. Γι’ αυτό και όταν κινδυνεύει κάνει ό,τι ακριβώς κάνουν τα δύο έμβια όντα που μιμείται για να επιβιώσει.
Ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός -οι bankers και οι traders δηλαδή- των υψηλών επιτοκίων, των ακριβών μετοχών και των υψηλής απόδοσης ομολόγων, ψάχνονται συνεχώς για περισσότερο χρήμα (ανακυκλούμενο), για όσο το δυνατόν περισσότερη ρευστότητα (για μόχλευση, στοιχήματα, παράγωγα)
Διαβάζουμε λοιπόν στους Financial Times και στο Bloomberg ότι οι τράπεζες ανασύρουν από το χρονοντούλαπο της Ιστορίας δύο χρηματοδοτικά εργαλεία του χρηματιστικού κεφαλαίου για να απλώσουν τα πλοκάμια τους και να υφάνουν τον ιστό τους.
Πρόκειται για τα «διηνεκή ομόλογα» (λήγουν στο άπειρο, δηλαδή στην πραγματικότητα ποτέ) και για τα «καλυμμένο ομόλογα»(χρεόγραφα με υπερασφαλείς εγγυήσεις κρατικών τίτλων).
Τα πρώτα επινοήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν (από τους Rothschild κυρίως) στους Ναπολεόντειους πολέμους τον 19ο αιώνα.
Τα δεύτερα επινοήθηκαν για πρώτη φορά από τον Φρειδερίκο της Πρωσίας πριν από 250 χρόνια.
Με αυτά οι τράπεζες και οι μεγάλοι εκδότες ομολόγων θα προσπαθήσουν να αντλήσουν ρευστότητα, αποδίδοντας σχετικά καλό τόκο (βλ. συνεχή άνοδο των spreads).
Το ερώτημα -του κοινού νου- είναι το εξής: ποιος δανείζει ποιον τελικά;
Σε ποια πλοκάμια ακριβώς της σκιώδους τραπεζικής (τα μαύρα κουτιά των funds και των private equities) πατάνε τα κράτη, οι κεντρικές τράπεζες που εκδίδουν χρήμα, οι μεγάλες εταιρείες και τράπεζες που εκδίδουν ομόλογα, ώστε να μπουν στον ιστό της αράχνης (χρέος) οι φορολογούμενοι πολίτες και οι κοινωνίες ;
ΥΓ: Ο βίος είναι βραχύς για να τα μάθουμε όλα αυτά. Ο καζινο-καπιταλισμός όμως είναι αιώνιος και σκεπάζει τελικά τον βίο μας…
* οικονομολόγος
