Προσβολή στην πληγή

Στην Αγγλία η ενοχοποίηση του θύματος από τον θύτη αντιμετωπίζεται με τη λαϊκή θυμοσοφία «Προσθέτω προσβολή στην πληγή» (to add insult to injury).

Η προσέγγιση του προσφυγικού-μεταναστευτικού από τη Δύση είναι αφαιρετική, επικεντρώνεται στους διακινητές και δεν προχωρά παρακάτω.

Δεν προχωρά για να μη σκοντάψει στη Λιβύη, τη Συρία και το Αφγανιστάν, που έγιναν ακυβέρνητες πολιτείες με ακέραιη την ευθύνη των ΗΠΑ και πολλών ευρωπαϊκών δυνάμεων.

Δεν προχωρά για να μην αναδειχτεί το παράδοξο μιας Δύσης που θέλει μια παγκοσμιοποίηση χωρίς προστατευτισμούς και χωρίς περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων, με μόνη εξαίρεση τη μετακίνηση πληθυσμών.

Πιο συγκεκριμένα σε ό,τι αφορά τη Μεσόγειο μέχρι το 2011 η κατάσταση ήταν ελεγχόμενη και στη Λιβύη και στη Συρία.

Στη Λιβύη ο Καντάφι, που είχε εξομαλύνει τις σχέσεις του με τη Δύση, είχε δύο φράγματα αποτελεσματικού ελέγχου των μεταναστευτικών ροών, το πρώτο προς Νότον, στα σύνορα με την Υποσαχάρια Αφρική, και το δεύτερο στις ακτές της Μεσογείου.

Η Συρία, από την άλλη μεριά, ήταν μέχρι την έκρηξη της εμφύλιας σύγκρουσης το 2011 υπόδειγμα καθεστωτικής σταθερότητας, με τα θαλάσσια και χερσαία σύνορά της ελεγχόμενα αποτελεσματικά.

Μόλις η Λιβύη και η Συρία έγιναν ακυβέρνητες πολιτείες, στα ερείπια της έννομης τάξης άνθησαν οι κάθε λογής διακινητές που δεν περιορίστηκαν στους αυτόχθονες πληθυσμούς αυτών των χωρών αλλά επεκτάθηκαν στην Υποσαχάρια Αφρική, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και στο Πακιστάν.

Και όχι μόνον, καθώς το χάος και η ακυβερνησία κυριαρχούν στο Κέρας της Αφρικής αλλά και στο Σουδάν.

Οι ιστορικοί κατά πλειονότητα έχουν αποδώσει τη μεγάλη μετανάστευση των λαών που διέλυσε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σε αντίξοες κλιματικές συνθήκες όπως η ανομβρία και η ξηρασία.

Σήμερα οι ανεξέλεγκτες προσφυγικές-μεταναστευτικές ροές δεν οφείλονται σε φυσικές καταστροφές αλλά στην αποσταθεροποιητική παρεμβατική πολιτική της Δύσης και κυρίως των ΗΠΑ που είχε ως νομιμοποιητικό άλλοθι την εγκαθίδρυση μιας Νέας Τάξης πραγμάτων.

Το πρόβλημα για τις κυβερνώσες ελίτ της Δύσης δεν είναι η διαχείριση της προσφυγικής κρίσης αλλά ο περιορισμός του εσωτερικού πολιτικού κόστους που πληρώνουν, με μεγάλη μερίδα των ψηφοφόρων να στρέφεται προς την Ακροδεξιά.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Γερμανίας, η οποία το 2015 άνοιξε τις πόρτες της σε 1 εκατομμύριο πρόσφυγες για να τις ξανακλείσει ερμητικά.

Χωρίς στρατηγική για την ευρωπαϊκή ενοποίηση, χωρίς πολιτική βούληση για την αμυντική τους χειραφέτηση, οι χώρες της Ε.Ε. διαγκωνίζονται σε επίδειξη αποφασιστικότητας απέναντι στις μεταναστευτικές ροές χωρίς να μπορούν να τις ελέγξουν.