Παρά την απογοήτευση για τον χαμένο τελικό, ουδείς στην Ιντερ είχε κάποιο παράπονο. Σε μια χρονιά που δεν το περίμενε κανείς, οι «νερατζούρι» έφτασαν στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ και παρότι ήταν το μεγάλο αουτσάιντερ, έπαιξαν στα ίσια τη Σίτι και τελικά ηττήθηκαν στις λεπτομέρειες.
Μετά τον αγώνα ο Σιμόνε Ιντσάγκι δήλωσε ότι «τα αμέσως επόμενα χρόνια στόχος μας είναι να ξαναφτάσουμε ώς εδώ και δεν το αποκλείω καθόλου». Ανοιξε η όρεξη στον 47χρονο προπονητή και όχι άδικα. Αν και ο ίδιος έχει επικριθεί αρκετά, το Σάββατο το βράδυ στάθηκε ξανά στο ύψος των περιστάσεων. Βρήκε τρόπους να μπλοκάρει σχεδόν όλα τα ατού της πολυδιαφημισμένης αντιπάλου μαζί με τον Χάαλαντ, ο οποίος τα βρήκε σκούρα κόντρα στον Μπαστόνι και τον πολύπειρο Ατσέρμπι. Η ανασταλτική λειτουργία της Ιντερ ήταν εξαιρετική και αυτό που έλειψε ήταν η αποδοτικότητα στην επίθεση.
Προφανώς, το άγχος του αγώνα λύγισε τα «βαριά χαρτιά» της ομάδας. Λαουτάρο Μαρτίνες και Τσαλχάνογλου ήταν άφαντοι, εκτός κλίματος και ο Τζέκο, ενώ ο πιο δραστήριος Λουκάκου στάθηκε μοιραίος. Γενικότερα είχε θέμα η ιταλική ομάδα. Οχι τόσο στην ανάπτυξη όσο στην τελική ενέργεια. Πολλές λάθος επιλογές και μπόλικες κακές σέντρες, πιο χαμηλά από τα κεφάλια των Λουκάκου/Τζέκο.
Αν αναλογιστεί κανείς ότι όλες οι μεγάλες ευκαιρίες των ηττημένων ήρθαν με το κεφάλι, τότε εύκολα μπορεί να φανταστεί τι θα γινόταν αν οι περισσότερες σέντρες ήταν καλύτερες. Ισως μιλούσαμε τώρα για άλλη πρωταθλήτρια Ευρώπης.
Από ’κεί και πέρα, οι Μιλανέζοι ήταν αυτοί που πήραν τη μάχη της εξέδρας. Καταρχάς ποσοτικά, καθώς περίπου 40.000 έφτασαν ώς την Κωνσταντινούπολη, ενώ αυτοί της Σίτι ήταν με το ζόρι 20.000-22.000. Και είναι ίσως η πρώτη φορά που σε ευρωπαϊκό τελικό οι Αγγλοι ήταν λιγότεροι στις κερκίδες. Επίσης, με τη φωνή τους έδωσαν τόνο στο ματς και στο τέλος δεν τα έβαψαν μαύρα. Την ώρα που οι «πολίτες» πανηγύριζαν έξαλλα, οι φίλοι της Ιντερ έβγαλαν χιλιάδες σημαίες και άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα, χειροκροτώντας παράλληλα τους παίκτες τους.
Με τη συμμετοχή της στον τελικό, η Ιντερ έβαλε στα ταμεία της γύρω στα 100 εκατ. ευρώ, τα οποία μαζί με τα υπόλοιπα της σεζόν φτάνουν στον αριθμό-ρεκόρ των 400. Παρ’ όλα αυτά, ο σύλλογος θα κλείσει τη χρονιά με ζημιές περίπου 70 εκατομμυρίων. Είναι πολλά τα χρέη και τα δάνεια. Γι’ αυτό και πιθανολογείται πως θα πουληθεί τουλάχιστον ένας παίκτης πρώτης γραμμής (ίσως ο τερματοφύλακας Ονάνα) και ταυτόχρονα δεν θα γίνουν ακριβές μεταγραφές.
