Παλιά λέγανε ή και λένε ακόμα, πατεράδες σε γιους, «οι άντρες δεν κλαίνε». Ακόμη χειρότερα, χρησιμοποιούσαν φράσεις όπως «μην κλαψουρίζεις σαν γυναικούλα». Η γλώσσα μιλάει από μόνη της για κατεστημένες νοοτροπίες και εγκαθιδρυμένους ρόλους.
Πριν από δυο χρόνια, κυκλοφόρησε ένα βιβλίο στη Γαλλία, από αυτά που μπορούν να ταρακουνήσουν νοοτροπίες αιώνων, από αυτά που σε κάνουν να σκεφτείς για κάτι ότι ήταν μπροστά σου και δεν το έβλεπες. Οτι όχι μόνο εσύ δεν το έβλεπες, αλλά και ότι μια κοινωνία ολόκληρη δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να δει πέρα απ’ τη μύτη της.
Το έγραψε η ιστορικός και μέλος του Εργαστηρίου Ισότητας Λουσίλ Πεταβέν και έχει τίτλο «Το κόστος του ανδρισμού». Επειδή τα στοιχεία που παραθέτει αφορούν τη Γαλλία, δεν πρόκειται να μεταφραστεί, αν και θα έπρεπε, αφού τα στοιχεία αυτά είναι παρόμοια σχεδόν παντού.
Το 83% των δύο εκατομμυρίων πολιτών που παραπέμπονται σε δίκη για ποινικά αδικήματα είναι άντρες. Το 90% αυτών που εντέλει καταδικάζονται, επίσης. Αντρες είναι το 86% των κατηγορουμένων για φόνο, το 84% όσων προκαλούν θανατηφόρα τροχαία, το 95% όσων δικάζονται για ένοπλες ληστείες.
Ενώ άντρες είναι και το 96,3% των κρατουμένων σε φυλακές. Ολη αυτή η αντρική βία κοστίζει στη Γαλλία, υπολόγισε η συγγραφέας με τη βοήθεια ειδικού στη στατιστική, περίπου 95 δισ. ευρώ τον χρόνο. Σε αστυνομικές και νομικές διαδικασίες, σε αποζημιώσεις, σε απώλειες εισοδημάτων, σε ειδικά βοηθήματα, σε φυλακές κ.λπ.
Ενας σοβαρός τραυματισμός από πράξη βίας κοστίζει εύκολα μισό εκατομμύριο ευρώ, γιατί ζημιά, εκτός από το ίδιο το θύμα (ακριβές νοσηλείες, αναπηρικά επιδόματα κ.ά.), υφίσταται και η οικογένειά του αλλά και ο θύτης και η δική του οικογένεια. Η αλυσίδα του κόστους είναι τεράστια, χωρίς να συνυπολογίσει κανείς τις ψυχολογικές επιπτώσεις, την πτώση της παραγωγικότητας κ.λπ.
Και πλέον ξέρουμε από την επιστήμη ότι δεν φταίει η περίσσια τεστοστερόνης. Ούτε υπάρχει κάτι στον ανδρικό εγκέφαλο που να ωθεί στη βία. Ολα αυτά είναι ζήτημα κουλτούρας. Τα αγόρια εκπαιδεύονται στον «ανδρισμό», τη βία, τα κορίτσια εκπαιδεύονται στο να μπορούν να προσφέρουν υπηρεσίες στον άλλον και να έχουν ενσυναίσθηση. Αυτό τον ρόλο, άλλωστε, παίζουν οι κούκλες ως παιχνίδια.
Η εγκληματολογία και η κοινωνιολογία, εδώ και χρόνια, αναζητούν τις αιτίες της εγκληματικότητας κυρίως στην οικογένεια, το κοινωνικό περιβάλλον, τη φτώχεια, την περιθωριοποίηση. Συμβάλλουν προφανώς και αυτά, όμως και πάλι το επιχείρημα είναι αμείλικτο: ακόμη και σε περιοχές ή περιβάλλοντα όπου η εγκληματικότητα είναι αυξημένη σε σχέση με τον μέσο όρο, τα ποσοστά εγκληματικής συμπεριφοράς των ανδρών σε σχέση με τις γυναίκες παραμένουν ίδια.
Αρα, αντί να σκεφτόμαστε πόσο κοστίζει η νοσηλεία των καρκινοπαθών τελικού σταδίου, ας αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πόσο κοστίζει η «τσάμπα» μαγκιά και ας αλλάξουμε εκπαιδευτική ρότα. Με το ένα δέκατο του ετήσιου κόστους της, λέει η Πεταβέν, αντιμετωπίζεται συνολικά η ακραία φτώχεια!
-320x213.jpg)
