Στην έκσταση της Αν Σοφί Μούτερ

Αλήθεια, είναι καθιερωμένοι, σε βάθος χρόνου, οι παραλληλισμοί της παρουσίας εμπνευσμένων μουσικών με το αγέρωχο φωτεινό βλέμμα του Παρθενώνα όταν βρίσκονται στην σκηνή του Ηρωδείου… «Και πώς αλήθεια να ξεφύγεις και γιατί αλήθεια να προσπαθήσεις να ξεφύγεις από την ίδια, αναπόφευκτη, ταύτιση μουσικής, όπως η σημερινή σπονδή των Μπαχ, Βιβάλντι, με το φως της Ακρόπολης;», μας ειπε (ως γνήσιος Ελληνας που σέβεται τον εαυτό του!) ο Μάθιου Λίπμαν.

Λίγο πριν ο ίδιος -και-η βιόλα του είχαν ανοίξει δρόμους στην σκέψη μας υπό την «εμπνευσμένη επιρροή» της 60χρονης αυθεντίας του βιολιού, της Γερμανίδας Αν Σοφί Μούτερ. Μέλος κι εκείνος του συνόλου «Βιρτουόζοι της Μούτερ», αρχικά είχαν…προστάξει την βροχή να σταματήσει είκοσι λεπτά πριν από την συναυλία της περασμένης Δευτέρας (έβρεχε ακόμη και καταρρακτωδώς ως τότε). Αμέσως μετά Βιβάλντι, Μπαχ, σπονδή! Τον καλέσαμε ενώ ακόμη ηχούσε η ευχαριστία από τα χειροκροτήματα να σχολιάσει το εκστασιασμένο σχόλιο μας:

«Αναπόφευκτη σπονδή! Με πολλές αφορμές… Παρουσίες όπως οι δυο αυτές, ανεξίτηλες, φυσιογνωμίες του μπαρόκ ήρθαν στην ζωή για να υπηρετήσουν αλλά κυρίως για να…υπηρετηθούν από τη σκέψη των μελλοντικών γενεών όπως η δική μας. Δεν θα μιλήσω για το ταλέντο της Μούτερ επειδή αναρωτιέμαι τι θα ξεχάσω να πω… Θα πω μόνο πως εμπνέει, υποβάλει τα μέλη του συνόλου με την καθοδήγηση της μα και με τη σκληρή, ακατάπαυστη δουλειά της… Υπόδειγμα!».

Βιβάλντι, κονσέρτο σε φα μείζονα για τρία βιολιά (RV 551), Mπάχ, κονσέρτο για βιολί σε λα ελάσσονα (BWV 1041) και το τρίτο Βραδεμβούργιο του μεγάλου κάντορα, υπογραφή με την ευεξία του κονσέρτου για βιολί σε λα μείζονα έργο 5 του Γιοσέφ Μπολόν. Η μικροκαμωμένη Μούτερ και το σύνολο της έμοιαζαν πως προσπαθούν να κλέψουν δόξα από τους Ικτίνο και Καλλικράτη…