Ενα έργο μαύρο, πηχτό σκοτάδι. Χωρίς ούτε χαραμάδα φωτός. Πρωταγωνιστούν έφηβοι που παλεύουν με την απελπισία σε μια κοινωνία σε παρακμή και απόγνωση. Ο σύγχρονος Ρώσος συγγραφέας Βασίλι Σίγκαρεφ τοποθετεί στο έργο «Πλαστελίνη» την ιστορία ενός κόσμου που αναζητά απεγνωσμένα μια γουλιά βότκα επειδή δεν αντέχει να συνεχίσει να ζει σε μια πραγματικότητα βίας που τον εκμηδενίζει, αφήνοντας, σαν φυσική λες κατάληξη, τον πόλεμο που ξέσπασε πέρσι.
Ζωντανεύει επίσης το κοινωνικό αδιέξοδο που υπαινισσόταν η στατιστική φρίκης από τη μετασοβιετική Ρωσία, τη δεκαετία του 1990, τότε που ο αριθμός των νέων που αυτοκτονούσαν είχε εκτοξευτεί… Και μας παραδίδει την ιστορία του νεαρού Μαξίμ που μεγαλώνει με τη γιαγιά του και ταυτόχρονα μια δυστοπική ιστορία περιφρόνησης και βιασμού ανηλίκων γραμμένη το 2001, που μεταφέρει στο σήμερα η μετάφραση του Γιώργου Κουτλή και μας θυμίζει δυσοίωνα τα δελτία ειδήσεων της εποχής μας.
«Γιατί αυτή η τουλάχιστον σκοτεινή επιλογή;» ρωτήσαμε τη σκηνοθέτρια Κατερίνα Σκουρλή γι’ αυτή την ιστορία που δεν είναι εφηβικό θέατρο κι ας μιλά για εφήβους. Κι εκείνη, έχοντας διανύσει μια 15ετή πορεία στο εφηβικό θέατρο ως ιδρυτικό μέλος της ομάδας grasshopperyouth μαζί με την υπεύθυνη της Εφηβικής Σκηνής στο Εθνικό Θέατρο, Σοφία Βγενοπούλου, μας εξηγεί: «Με συγκίνησε πολύ η ιστορία αυτού του εφήβου που παλεύει να βρει έναν τρόπο να σταθεί απέναντι στη βία και την κυνικότητα που τον περιτριγυρίζει, απέναντι στην απελπισία των ανθρώπων. Στα μάτια μου είναι ένας ήρωας. Κι αναδεικνύει αυτόν τον ηρωισμό που έχουν οι έφηβοι – κάτι που ανέκαθεν με συγκινούσε».
● Κι αυτό που λέει ο Μαξίμ κάποια στιγμή, «δεν θα γίνω σαν εσάς…»;
«…Θα παλέψω μέχρι το τέλος». Αυτό είναι το νόημα. Δουλεύοντάς το όλο αυτό το διάστημα, τρόμαξα λίγο όταν καθρεφτίστηκε μέσα στην ιστορία η Ελλάδα τού σήμερα, το κομμάτι της βίας που βλέπουμε γύρω μας, οι ιστορίες που γίνονται πλέον καταιγιστικές και δεν μας αφήνουν να αναπνεύσουμε. Και με κάνει να αγωνιώ και να φοβάμαι για το πώς και πού θα μεγαλώσει το παιδί μου. Για το πώς έχουν οδηγηθεί στην απελπισία οι άνθρωποι και οι χαρακτήρες, οι γυναίκες που έχουν εγκαταλείψει τα παιδιά τους κι έχουν παραδοθεί στο αλκοόλ… Και θα ’θελα να φεύγει ο θεατής και λίγο μουδιασμένος, να σκέφτεται αυτή την ιστορία για κάποιους νέους ανθρώπους.
Γιατί θαρρώ δεν τους φροντίζουμε τους νέους και είναι λίγο άδικο το κοινωνικό πλαίσιο που τους έχει επιβληθεί φορτώνοντάς τους με ευθύνες που δεν ήταν δική τους επιλογή, σε οικογένειες ή σχολεία που δεν μπορούν να τους ακούσουν. Και κάπως το χρωστούσα σε όλους αυτούς τους νέους που έχω γνωρίσει και συνεργαστεί, που παλεύουν να βρούνε τον δρόμο τους και θέλουν να δουν τον κόσμο αλλιώς και προσπαθούν να μη χαθεί η ελπίδα. Και καλά κάνουν και θέλουν να τον αλλάξουν και να φτιάξουν μια πιο δίκαιη κοινωνία ώστε να μπορούν να αναπνεύσουν χωρίς στερεότυπα. Ο αγώνας τους είναι η ελπίδα μας και εύχομαι να δικαιωθεί…
? Πληροφορίες: Θέατρο Σφενδόνη (Μακρή 4, Αθήνα) «Πλαστελίνη» του Βασίλι Σίγκαρεφ. Από τη θεατρική ομάδα «Αθώο Σώμα».
Σκηνοθεσία-κίνηση: Κατερίνα Σκουρλή.
Μετάφραση: Γιώργος Κουτλής.
Δραματουργική επεξεργασία: Βαγγέλης Κυριακού.
Σκηνικά-κοστούμια: Τίνα Τζόκα.
Πρωτότυπη μουσική-μουσική επιμέλεια: Σπύρος Λιβάνης.
Σχεδιασμός φωτισμών: Δημήτρης Κασιμάτης – Σοφία Αδαμοπούλου.
Επιμέλεια κίνησης: Μαρίνα Τσαπέκου.
Βοηθός σκηνοθέτη: Τζένη Φέζο.
Παίζουν: Δημήτρης Αποστολόπουλος, Σοφία Κουλέρα, Ναταλία Λουιζάκη, Λήδα Μανούσου-Αλεξίου, Βίκτωρ Μπενουζίλιο, Χαρά Τζόκα. Εως και 14 Μαΐου. Εισιτήρια: 12-15 €. Προπώληση ticketservices. Τηλ. κρατήσεων: 210-7234567. Η παράσταση ενδείκνυται για άτομα άνω των 13 ετών.
