Υπερεκτιμημένο σύστημα η απλή αναλογική, μη μου πείτε. Στην ουσία μόνο το ΚΚΕ συμφέρει. Αλλά και το ΚΚΕ αξίζει τον κόπο να το ψηφίσει κανείς εάν είναι αυθεντικός αριστερός και αν δεν θέλει να ψηφίσει ένα κόμμα που την επομένη των εκλογών θα ξεπουλήσει την ψήφο του αντί «υπουργείου φακής». Στην πραγματικότητα σε αυτή τη χώρα εάν θέλεις να ψηφίσεις Ν.Δ. ψηφίζεις Ν.Δ. Αν θέλεις να ψηφίσεις ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζεις ΣΥΡΙΖΑ. Αν ανήκεις στην κατηγορία των ανθρώπων που είπαμε παραπάνω ψηφίζεις ΚΚΕ και αν παραείσαι… δεξιός, τότε ψήφισε Βελόπουλο και κάνε και τον σταυρό σου που έχεις στη διάθεσή σου τον Βελόπουλο και όχι κάτι πολύ πολύ χειρότερο και επικίνδυνο.
Αυτά τα τέσσερα είναι κόμματα που εκφράζουν κάτι. Βέβαια υπάρχουν και άλλα δύο κόμματα που τους τελευταίους δύο μήνες οι αρχηγοί τους δίνουν τρομερές και φοβερές συνεντεύξεις μιλώντας για το εάν μετεκλογικά θα στηρίζανε μια κυβέρνηση συνεργασίας. Δεν θα σχολιάσω το γεγονός πως στο πρόσφατο παρελθόν όποιο κόμμα στήριξε κυβέρνηση συνεργασίας καταστράφηκε μετά και το εκδικήθηκε ο κόσμος -άρα ο κόσμος πάνω απ’ όλα μισεί την απλή αναλογική. Αλλά έχουν και απόψεις για το πώς πρέπει να αλλάξει το κόμμα εξουσίας για να συμμετέχουν.
Από τη μια λοιπόν υπάρχει το «κόμμα ζόμπι» και από την άλλη το «κόμμα του καλού κόσμου».
Ο κύριος Βαρουφάκης φυσικά είναι το κόμμα του «καλού κόσμου» και το ψηφίζουν άνθρωποι που έχουν τη μνήμη του χρυσόψαρου και δεν θυμούνται τι έκανε σε αυτή τη χώρα το πρώτο εξάμηνο του 2015. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τη φωτογράφιση για το «Paris Match» μαζί με τη γυναίκα του και τους αστακούς, ενώ καιγόταν η Ελλάδα; Τις βουτιές στην πισίνα στη βίλα τους, ενώ επίσης καιγόταν η Ελλάδα; Τα ψέματα που μας είπε μετά την πρώτη κοινή συνέντευξη Τύπου με την τρόικα, όταν είπε σε όλους ότι ένας τροϊκανός τού είπε στο αυτί ότι με αυτά που είπε σκότωσε την τρόικα, ενώ του είχε πει ακριβώς το αντίθετο; Ευτυχώς που ο Αλέξης Τσίπρας πριν κλείσει το εξάμηνο συνειδητοποίησε με ποιους συναγελαζόταν και με ποιους συγκυβερνούσε, τους έδωσε μια κλοτσιά και έγινε όντως ηγέτης της παράταξής του. Αυτό οφείλουμε να το παραδεχτούμε -και να το παραδεχτούν όσοι δεν το παραδέχονται.
Οσο για το «κόμμα ζόμπι» που λέγαμε, του κ. Ανδρουλάκη βεβαίως που είχε το θράσος να ονομάσει τυμβωρύχο του Ανδρέα Παπανδρέου τον Αλέξη Τσίπρα -ενώ ο ίδιος είναι τυμβωρύχος και κανένας άλλος-, για να τελειώσουμε θα του αφιερώσω μόνο ένα τραγούδι. Ενα πολύ μεγάλο σουξέ μιας πολύ σπουδαίας λαϊκής τραγουδίστριας, της Χαρούλας Λαμπράκη, που τους στίχους έχει γράψει ο Δημήτρης Γκούτης και τη μουσική ο Μπάμπης Μπακάλης:
«Δεν ζωντανεύουν οι νεκροί
όσο κι αν κλαις δεν ωφελεί
την τόση αγάπη που είχα για σένα
εσύ την έθαψες μην το ξεχνάς
εσύ την πρόδωσες εσύ τη σκότωσες
εσύ είσαι ο δράστης κι ο φονιάς.
Δεν ζωντανεύουν οι νεκροί
όσο κι αν κλαις δεν ωφελεί.
Δεν σε λυπάμαι κι αν πονάς
φύγε λοιπόν τι με κοιτάς
είσαι για μένα τώρα μια ξένη
κι αν ξαναγύρισες είναι αργά
εσύ πληγώθηκες εσύ ζημιώθηκες
και σένα δέρνει η συμφορά.
Δεν ζωντανεύουν οι νεκροί
όσο κι αν κλαις δεν ωφελεί».
