Εδώ και καιρό έχει πάρει τα πάνω της μια τάση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που αφορά την προβολή του «αληθινού μας εαυτού». Χωρίς ρετούς και photoshop. Χωρίς ψεύτικα χαμόγελα και γκριμάτσες. Ομως, πόσο ειλικρινείς μπορούμε να είμαστε σε μια εποχή που, κρεμώντας στα μανταλάκια την «αλήθεια» μας, αναζητούμε μια επίπλαστη αποδοχή;
Και τι είναι αλήθεια τελικά; Ποιος την ορίζει; Κάποτε ένας δάσκαλος μας έλεγε πως η σημερινή αλήθεια είναι το ψέμα του αύριο. Αυτό όντως μπορεί να ισχύσει στο χώρο των επιστημών. Ομως, στην καθημερινή ζωή, η αλήθεια και το ψέμα συγχέονται. Κάτι που είναι αλήθεια για μένα, κάποιος μπορεί να το θεωρεί μη αλήθεια και το αντίστροφο. Επίσης, κάτι που θεωρώ αλήθεια σήμερα, αύριο μπορεί να το θεωρώ ψέμα και πάει λέγοντας. Τι είναι η αλήθεια λοιπόν; Αυτό που μας συμφέρει; Αυτό που «κουμπώνει» πιο εύκολα στις ήδη υπάρχουσες αξίες μας;
Πλησιάζουν εκλογές. Και αυτό το ερώτημα τριγυρνάει στο μυαλό μου μέρες. Κάτι που μπορεί εγώ να θεωρώ πολιτικό ψέμα, άλλος το θεωρεί αλήθεια και είναι έτοιμος να συγκρουστεί για την υπεράσπισή της. Και ποιος έχει δίκιο τελικά; Εχει να κάνει με την πλειοψηφία; Ψηφίζουμε αυτό που θεωρούμε πιο κοντά στη δική μας αλήθεια; Η αυτό που μας πείθει ότι είναι πιο κοντά; Μάλλον το δεύτερο. Γιατί, δεν μπορώ να πιστέψω πως όλα όσα έχουν γίνει μέχρι σήμερα σ’ αυτή τη χώρα είναι κοντά στα ιδανικά μας.
Το ψέμα και η αλήθεια, πάντα, ήταν μακρινά ξαδερφάκια. Η ικανότητα πειθούς ότι είναι εκ διαμέτρου αντίθετα καθώς και για το τι αντιπροσωπεύει το ένα και τι το άλλο είναι για τους πολιτικάντηδες.
Ηταν αυτοί που με το βγήκαν είπαν «ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός» και άρχισε να βρέχει.
Ηταν αυτοί που μίλησαν για «επιστροφή στην κανονικότητα» και τότε κλειστήκαμε επί δύο χρόνια στα σπίτια μας κι αν κάποιος ξεμύτιζε έτρωγε κι από ένα χέρι ξύλο.
Ηταν αυτοί που μίλησαν για αριστείες και μετέτρεψαν τα πτυχία των καλλιτεχνών σε απολυτήρια Λυκείου.
Ηταν αυτοί που είπαν ότι σε είκοσι λεπτά θα αντιμετώπιζαν τις πυρκαγιές και άφησαν τη μισή Εύβοια να σιγοκαίγεται για μέρες.
Ηταν αυτοί που έδωσαν εκατομμύρια για «μεγάλους περιπάτους» στην Αθήνα και άφησαν τους σιδηροδρόμους στην τύχη και την ατυχία τους.
Ηταν αυτοί που μίλησαν για εξυγίανση της οικονομίας και σε κάθε στενό βλέπεις αστέγους κουλουριασμένους στις κουβέρτες τους και ανθρώπους που ψάχνουν στα σκουπίδια.
Εκεί είναι, όμως, που μετριούνται οι κοινωνίες και οι κυβερνήσεις: στο πώς αντιμετωπίζουν τους ευάλωτους ανθρώπους τους. Κι αυτό είναι αδιαμφισβήτητη αλήθεια όσα ρετούς και photoshop κι αν χρησιμοποιήσεις για να τη λειάνεις στις άκρες ώστε να την παρουσιάσεις όπως σε συμφέρει.
