Με καθυστέρηση, φέτος, κλάδεψα το κλήμα της αυλής. Μόλις το κλαδευτικό ψαλίδι έκοψε τις πρώτες κληματσίδες μικρά δάκρυα χυμού έσταξαν κάτω. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε χοντρό κλάδεμα, δηλαδή να αφαιρεθούν παχύτερα μέρη του κλήματος, γιατί τότε η ροή των δακρύων θα ήταν έντονη. Κάθε δάκρυ που έσταζε ήταν σαν να με ρωτούσε «γιατί άργησες φέτος» και με παρότρυνε να κάνω ελαφρύ κλάδεμα, μόνο τα απαραίτητα.
Κάποια δέντρα χρειάζεται να τα ξύσουμε, να τα πληγώσουμε, για να μας δώσουν τους χρήσιμους χυμούς τους. Στα πεύκα πρέπει να βγει η «πέτκα», ο σκληρός, ανάγλυφος φλοιός τους. Να φανεί το εσωτερικό σαρκώδες μέρος, με το έντονο κοκκινοκαφέ χρώμα. Τότε μπαίνει το μικρό δοχείο όπου συγκεντρώνεται ο χυμός του πεύκου, το ρετσίνι. Παλαιότερα οι ρετσινάδες τοποθετούσαν μεταλλικά δοχεία, φτιαγμένα από κάθε είδους τενεκέδες. Σήμερα τα βλέπουμε διαλυμένα, σκουριασμένα πάνω στους κορμούς. Γιατί η ρετσινοσυλλογή έχει περιοριστεί. Οπου μαζεύουν ακόμα ρετσίνι τοποθετούν πλαστικούς συλλεκτήρες αντί μεταλλικούς. Οσοι έχουν μυγδαλιές στα κτήματά τους διαπιστώνουν, μερικές φορές, να σχηματίζεται ένας βόλος σαν ρετσίνι στον κορμό τους. Η παρουσία του δείχνει αρρώστια στο δέντρο. Διαλυμένο σε ζεστό νερό χρησιμοποιείται ως μαλακτικό ρόφημα του λαιμού. Το γνωστότερο κέντρισμα δέντρου είναι του μαστιχόδεντρου, στη γειτονική Χίο. Στη νότια περιοχή του νησιού καλλιεργούν τους θάμνους μαστιχιού, πληγώνουν τον κορμό, απ’ όπου τρέχει σαν δάκρυ ο χυμός του θάμνου. Με τη συλλογή και επεξεργασία παράγεται η μοναδική μαστίχα, με πάρα πολλές χρήσεις. Το δάκρυ του μαστιχιού έδωσε τα προνόμια στο νησί στα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Εδώ και κάνα μήνα έχει αρχίσει η αφαίρεση κλαδιών από τα δέντρα που βρίσκονται σε δημόσιους χώρους. Από τη μια άκρη της Ελλάδας ώς την άλλη συνεργεία αφαιρούν κλαδιά. Με άλλες συνθήκες, κανονικές, θα λέγαμε ότι κλαδεύουν. Αλλά αυτό που συμβαίνει είναι καρατόμηση. Το κλάδεμα θέλει τέχνη, γνώση, εμπειρία. Οι καλοί κλαδευτές της ελιάς στα χωριά της Λέσβου είναι περιζήτητοι. Γιατί δεν καταστρέφουν τα δέντρα, αλλά τα φροντίζουν με το κλάδεμα. Γνωρίζουν ποιο κλαδί πρέπει να αφήσουν, τι να κόψουν ελάχιστα, ποιο να το αφαιρέσουν από τον κορμό. Δεν δουλεύουν μόνο με το αλυσοπρίονο, που είναι εύκολη επιλογή και λύση. Αλλά και με μικρό πριόνι και με την κατζουρίδα.
Στον αντίποδα πραγματοποιείται αναίτιο κόψιμο των δέντρων σε πόλεις και χωριά, σε δήμους και κοινότητες, σε νησιά και σε στεριά. Ιδιωτικά συνεργεία σε ελάχιστο χρόνο κατεβάζουν κάτω σχεδόν ολόκληρο το δέντρο. Η απάντηση είναι έτοιμη: Θα ξαναπετάξουν. Πολίτες, δημοτικοί σύμβουλοι, οργανώσεις διαμαρτύρονται, φωτογραφίζουν τις καρατομήσεις, αλλά το κακό συνεχίζεται. Κάποιοι σέρνονται κατηγορούμενοι στο δικαστήριο, όπως πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη. Τα κουτσουρεμένα δέντρα μάς ικετεύουν.
