Η ταινία «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια» (1966) του Αλέκου Σακελλάριου ενσωματώνει πολλά στοιχεία από το πολιτικό κλίμα της εποχής της. Πρώτον, τις «σοσιαλιστικές» ιδέες περί συμπόρευσης εργατών και εργοδοσίας, με φορέα τη σπουδαγμένη στο Λονδίνο Λίζα (Αλίκη Βουγιουκλάκη), κόρη του συντηρητικού εργοστασιάρχη Δέλβη (Λάμπρος Κωνσταντάρας), ιδέες που απηχούν τον αέρα εκδημοκρατισμού που συνόδευσε την άνοδο της Eνωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου στην εξουσία, λίγα χρόνια πριν.
Δεύτερον, την ετήσια πορεία ειρήνης από τον Μαραθώνα προς την Αθήνα, εκδήλωση ενταγμένη στο γενικότερο κλίμα ανόδου των φιλειρηνικών κινημάτων κατά τη δεκαετία του 1960, η οποία έγινε παγκοσμίως διάσημη το 1963, λόγω της συμμετοχής τού μετέπειτα δολοφονηθέντος από το δεξιό παρακράτος, βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη. Τρίτον, τη δράση που αναπτύσσουν τα «τσιράκια» της εργοδοσίας, όπως ο Δαράκης (Πέτρος Λοχαΐτης), που καταγράφουν τους συμμετέχοντες στην πορεία εργαζόμενους, ενημερώνουν την εργοδοσία, για να ακολουθήσει το γνωστό ραβασάκι: «Περάστε από το λογιστήριο, καθότι απολύεστε».
Η ταινία πρώτευσε «κόβοντας» πάνω από 650.000 εισιτήρια Α’ προβολής το 1966 και ήταν να συμμετάσχει στο Φεστιβάλ των Κανών την επόμενη χρονιά – συμμετοχή που ακυρώθηκε, καθότι μεσολάβησε το «εθνοσωτήριο» πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967.
Αυτό που δεν καταγράφει η ταινία, αλλά συνέβαινε στην πραγματικότητα, είναι ότι τα «τσιράκια» της εργοδοσίας περίμεναν στις πύλες εξόδου των εργοστασίων συγκεκριμένους εργαζόμενους, ζητώντας τους να παραδώσουν τα εκλογικά τους βιβλιάρια το Σάββατο προ των εκλογών. Διαφορετικά, ίσχυε το ραβασάκι «τη Δευτέρα περάστε από το λογιστήριο». Εννοείται ότι η συλλογή εκλογικών βιβλιαρίων γινόταν στοχευμένα σε όσους η εργοδοσία θεωρούσε ότι αποκλίνουν από τη δική της πολιτική στάση.
Σήμερα, για να ψηφίσουμε, δεν απαιτείται η χρήση εκλογικού βιβλιαρίου, οπότε η παραπάνω μέθοδος δεν μπορεί να εφαρμοστεί. Ωστόσο, εφαρμόζονται άλλες μέθοδοι, εξίσου αποδοτικές:
Πρώτον, η σχεδόν ισοπεδωτική μονοφωνία στην ενημέρωση και στον πολιτικό σχολιασμό στα ΜΜΕ, υπέρ συγκεκριμένων πολιτικών προταγμάτων και συγκεκριμένων κομμάτων.
Δεύτερον, η πριμοδότηση στον χώρο των ιδιωτικών επιχειρήσεων πολιτικών δραστηριοτήτων οι οποίες είναι αρεστές στους εργοδότες.
Τρίτον, η άρνηση ενημέρωσης των εκλογικών καταλόγων, ώστε πολλοί απ’ όσους πολίτες έχουν μετακινηθεί για εποχική απασχόληση (π.χ. στον τουριστικό τομέα) ουσιαστικά να στερούνται το δικαίωμα του εκλέγειν. Γεγονός εντελώς ανεπίτρεπτο πολιτικά και επιλήψιμο ηθικά, καθώς οι σημερινές τεχνολογικές δυνατότητες επιτρέπουν την άμεση ενημέρωση των εκλογικών καταλόγων, κάτι που θα έπρεπε να είναι το πρώτο μέλημα του υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης. Ενός υπουργείου του οποίου άλλες διαδικασίες εμπλέκονται στις πρόσφατες υποθέσεις παράνομων παρακολουθήσεων.
Τούτων δοθέντων, ας λάβουμε υπόψη ότι οι εκλογές είναι η διαδικασία για να στέλνουν και οι πολίτες τα δικά τους ραβασάκια, έστω και κάπως καθυστερημένα.
*(Ph.D)2, αναπληρωτής καθηγητής Ιατρικής Φυσικής – Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης
