Η δεύτερη διάψευση

Τα άκρως απόρρητα αμερικανικά ντοκουμέντα για την Ουκρανία αποδομούν κάθε προσδοκία για τη δυνατότητα του Κιέβου να υλοποιήσει μια επιτυχημένη αντεπίθεση και στη συνέχεια να διαπραγματευτεί από θέση ισχύος με τη Μόσχα.

Εναν χρόνο μετά την επιβολή σκληρών κυρώσεων από τη Δύση στη Ρωσία, ούτε η οικονομία της έχει καταρρεύσει ούτε η χώρα είναι απομονωμένη ως κράτος-παρίας.

Εναν χρόνο μετά την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία, από ό,τι προκύπτει μέσα από τις γραμμές των άκρως απόρρητων μέχρι πριν από λίγες μέρες αμερικανικών ντοκουμέντων, χρειάστηκε ενάμισης μήνας, από τα τέλη Φεβρουαρίου μέχρι τις αρχές Απριλίου του 2022, για να αντιληφθεί η Μόσχα την πλήρη διάψευση των προσδοκιών της.

Είναι πλέον προφανές ότι ο Πούτιν είχε επενδύσει στην άμεση κατάρρευση του καθεστώτος Ζελένσκι και στην υποδοχή των ρωσικών δυνάμεων ως ελευθερωτών.

Προφανώς στο Κρεμλίνο σκέπτονταν με τα δεδομένα του 1991 και όχι του 2022.

Λογικά, οι δύο παραπάνω διαψεύσεις θα έπρεπε ήδη να έχουν οδηγήσει τους δύο αντιπάλους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με ή χωρίς κάποιον από τους πρόθυμους για διαμεσολάβηση Σι Τζινπίνγκ και Ερντογάν.

Σε έναν χρόνο από σήμερα οι ΗΠΑ θα βρίσκονται στη δίνη των προκριματικών εκλογών, με άγνωστη μεταβλητή την παράμετρο Τραμπ που μπορεί να εγκλωβίσει τη χώρα σε μια πρωτοφανή εσωστρέφεια και απουσία από τη διεθνή σκηνή.

Με άλλα λόγια, το παράθυρο ευκαιρίας για την κατάπαυση του πυρός, που προκύπτει πίσω από τις γραμμές της αμερικανικής αξιολόγησης των ουκρανικών δυνάμεων, κάποια στιγμή στις αρχές του 2024 θα κλείσει και όχι μόνον.

Ποιος σήμερα μπορεί να αποκλείσει ότι είτε ο Τραμπ, αν έχει επιζήσει πολιτικά από την ομοβροντία δικαστικών διώξεων που θα του ασκηθούν, είτε ένας τραμπιστής υποψήφιος δεν θα αναδείξει την απεμπλοκή των ΗΠΑ από την Ουκρανία κεντρικό θέμα της προεκλογικής εκστρατείας;

Δεν είναι άλλωστε ούτε τυχαίο ούτε συμπτωματικό που το Κίεβο έδειξε ενδιαφέρον για τη μεσολαβητική προθυμία της Κίνας.

Σε ό,τι αφορά τον από την πρώτη μέρα της εισβολής πρόθυμο μεσολαβητή Ερντογάν, μπορούμε να έχουμε κατά νου δύο δεδομένα:

● Πρώτον, οι ΗΠΑ αποφεύγουν να πιέσουν την Τουρκία να συντονιστεί με τη Δύση στις κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, μια κίνηση που θα ακύρωνε την όποια μεσολαβητική της αξιοπιστία έναντι της Μόσχας.

● Δεύτερον, είναι προφανής η αξιοποίηση από τον Ερντογάν, στην εν εξελίξει προεκλογική εκστρατεία, της όποιας συζήτησης για διαμεσολάβηση μεταξύ Μόσχας και Κιέβου.