Ο Στέλιος Πετράκης είναι «Κεκλεισμένων των θυρών»  

Ένα από τα πιο σημαντικά έργα του παγκόσμιου θεάτρου ανεβάζει στο Studio Μαυρομιχάλη η ομάδα Akatsuki, σε σκηνοθεσία του Στέλιου Πετράκη και με μια ομάδα νέων καλλιτεχνών.  

Ο ταλαντούχος ηθοποιός καταπιάνεται για τρίτη φορά με τη σκηνοθεσία, με αφορμή το φιλοσοφικό-θεατρικό δοκίμιο «Κεκλεισμένων των Θυρών» του Ζαν Πολ Σαρτρ που εστιάζει στην υπαρξιακή αγωνία του ανθρώπου και μας μιλάει για τη συνεργασία του με τους νέους που κάνουν μαζί του το θεατρικό τους ντεμπούτο, για τη μεγάλη του επιτυχία στην παράσταση «Ο καθένας πεθαίνει μόνος του», αλλά και για το αν υπερισχύει η υποκριτική ή σκηνοθεσία στις καλλιτεχνικές του διαθέσεις.  

● Τι σας γοήτευσε στο έργο του Σαρτρ και αποφασίσατε να το σκηνοθετήσετε;  

Παρακολούθησα το καλοκαίρι μια παρουσίαση σπουδαστών στο 92Art και μία ομάδα είχε παρουσιάσει ένα μέρος από το «Κεκλεισμένων των Θυρών». Καθώς το παρακολουθούσα, συνειδητοποίησα ότι ανεξάρτητα από το φιλοσοφικό βάθος, αλλά και την πολιτική θέση του, δεν παύει να είναι ένα έργο που διαδραματίζεται στην κόλαση και όπου πρωταγωνιστούν νεκροί! Αυτό είναι κάτι που ταιριάζει απόλυτα στο ρεπερτόριο, βάσει του οποίου πορεύεται η θεατρική ομάδα «Akatsuki». Θέλουμε να μιλάμε για σημαντικά πράγματα, αλλά με ευχάριστο τρόπο και αν κάτι χαρακτηρίζει τις μέχρι τώρα παραστάσεις της ομάδας, αυτό είναι το φανταστικό, το μη ρεαλιστικό. Το «Κεκλεισμένων των Θυρών» μου δίνει την ευκαιρία να επικοινωνήσω τους στοχασμούς του Σαρτρ με ευχάριστο τρόπο.  

● Πώς έχετε προσεγγίσει το έργο;  

Ο ρόλος του Γκαρσόν παρουσιάζεται ως μια δισυπόστατη οντότητα και είναι παρών καθ’ όλη την διάρκεια του έργου. Ένα πλάσμα σε μετρημένη, κινησιολογική φόρμα. Οι άλλοι τρεις ρόλοι, όσον αφορά τη σκηνοθετική και ερμηνευτική προσέγγισή τους, μετακινούνται από την οριζόντια τυπολογία σε ρεαλιστικά, ερμηνευτικά μονοπάτια, στα σημεία των εξομολογήσεών τους υπάρχει μια στυλιζαρισμένη υπερβολή. Την παράσταση διακρίνει μια ειρωνεία για την αστική τάξη. Έχουν τονιστεί τόσο τα δραματικά σημεία στις εξομολογήσεις κάθε ήρωα, όσο και τα κωμικά στοιχεία που υπάρχουν, ή που προκύπτουν όταν οι ηθοποιοί ερμηνεύουν «τυπολογικά» και σε αυτό το σημείο πρέπει να συγχαρώ τους νέους ηθοποιούς, αυτά τα πέντε νέα παιδιά που καταφέρνουν να μετακινούνται μεταξύ διαφορετικών ειδών υποκριτικών φορμών. Συνολικά, η παράσταση είναι ευχάριστη, με σχετικά γρήγορο ρυθμό μαύρης κωμωδίας, χωρίς όμως αυτό να γίνεται εις βάρος της φιλοσοφικής, κοινωνικής και πολιτικής διάστασης που διακρίνουν το έργο.

● Οι ηθοποιοί που έχετε επιλέξει μόλις τελείωσαν τις σπουδές τους. Ποια είναι τα θετικά και ποιες οι δυσκολίες όταν συνεργάζεται κανείς με τόσο νέους ηθοποιούς;  

Οι νέοι ηθοποιοί στερούνται εμπειρίας, για αυτό είναι «νέοι», αυτήν όμως την φυσική έλλειψη εμπειρίας την αναπληρώνουν με τον υπέρμετρο ενθουσιασμό, την εργατικότητα και το ταλέντο τους. Οι δυσκολίες περιορίζονται σε κάποια πρακτικά πράγματα πάνω στην πρόβα που εγώ, μετά από σχεδόν 25 χρόνια στο θέατρο, θεωρώ αυτονόητα, αλλά και που ούτε κι εγώ τα γνώριζα όταν ήταν η πρώτη ή η δεύτερη δουλειά μου, έτσι η σκηνοθεσία μοιραία είναι και σε ένα μικρό βαθμό «διδασκαλία» με την χαλαρή όμως έννοια του όρου. Περιττό να αναφέρω πως κι εγώ διδάσκομαι από τα παιδιά, από το πως δουλεύουν ερμηνευτικά να αποδώσουν αυτό που τους ζητείται.  

● Το «Κεκλεισμένων των θυρών» είναι η τρίτη σκηνοθετική σας δουλειά. Αισθάνεστε περισσότερο σκηνοθέτης από ότι ηθοποιός;  

Έχω και μερικές ακόμη ιδιότητες, αλλά πριν από όλες είμαι ηθοποιός. Στην εποχή μας, η υποκριτική τέχνη και εκείνη της σκηνοθεσίας – «διδασκαλίας», έχει συγκλίνει αρκετά. Μου αρέσει πάρα πολύ να σκηνοθετώ, αλλά όχι περισσότερο από το να παίζω, τουλάχιστον προς το παρόν. Ίσως στο μέλλον με κερδίσει η σκηνοθεσία.   

● Παράλληλα, στο Studio Μαυρομιχάλη πρωταγωνιστείτε στην παράσταση «Ο Καθένας πεθαίνει μόνος του». Γιατί πιστεύετε ότι η συγκεκριμένη παράσταση έχει σημειώσει τόσο μεγάλη επιτυχία;  

Το «ο Καθένας πεθαίνει μόνος του» που σκηνοθετεί ο Φώτης Μακρής, είναι μια παράσταση εξαντλητικά δουλεμένη, μέχρι την παραμικρή της λεπτομέρεια. Μια σπουδαία, καλλιτεχνική δημιουργία. Δεν ακούγεται πολύ καλά να παινεύει κανείς το σπίτι του, που λένε, αλλά δε θα είναι υπερβολή να πω πως η παράσταση αυτή, το «Ο καθένας πεθαίνει μόνος του» είναι μια σπουδαία, θεατρική εμπειρία για τους θεατές.  

● Έχετε μια δική σας θεατρική ομάδα. Υπάρχει κάποια στήριξη από την πολιτεία στις νέες ομάδες;  

Η μόνη στήριξη είναι ο θεσμός των κρατικών επιχορηγήσεων και το ποσό πού δίνεται κάθε έτος μικρό. Είναι πολλές οι ομάδες και λίγα τα χρήματα. Θα πρέπει σίγουρα να αυξηθεί το ποσό των επιχορηγήσεων. Μια πραγματικά «νέα» ομάδα θα πρέπει να έχει παρουσιάσει τουλάχιστον δυο παραγωγές κατά την προηγούμενη τετραετία, ώστε να έχει το δικαίωμα να υποβάλλει αίτημα επιχορήγησης, ανεξάρτητα από το καλλιτεχνικό επίπεδο της. Εκτός από τις κρατικές επιχορηγήσεις, η χορηγική κουλτούρα σε πολιτιστικά γεγονότα σίγουρα δεν είναι στο επίπεδο που θα έπρεπε, έχουμε δρόμο να διανύσουμε ακόμα και προς αυτή την κατεύθυνση.  

● Ο Σαρτρ υποστηρίζει ότι «Η κόλασή μας είναι οι άλλοι». Πόσο σας αντιπροσωπεύει αυτή η φράση;  

Ο άνθρωπος -κατά κανόνα- είναι ον κοινωνικό και συναισθηματικό. Αυτά τα δυο τον χαρακτηρίζουν. Δεδομένου αυτού, ναι, η κόλαση μας είναι οι άλλοι. Οι άλλοι όμως μπορεί να είναι και ο παράδεισός μας.  

● Επόμενα επαγγελματικά σχέδια; 

Θα αιτηθούμε για επιχορήγηση με την ελπίδα να λάβουμε στήριξη γιατί το επόμενο project της «Akatsuki» θα είναι μια πολύ φιλόδοξη παραγωγή από τον χώρο της λογοτεχνίας τρόμου.  

⌛ INFO

Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη, στις 21:00, στο Studio Μαυρομιχάλη.  

Ερμηνεύουν οι: Τάμμυ Κασιμάτη, Γιάννης Κατής, Μαρίζα Μανατάκη, Μαρτίνα Ολχάβα, Χρυσάνθη Παπαλεβέντη.  

Εισιτήρια: https://www.viva.gr/tickets/theater/z-p-sartr-kekleismenon-ton-thyron/