«Το επιχείρημα είναι: “Σας έχουμε βάλει στον πάτο για να σας αναβαθμίσουμε σιγά σιγά”. Κάτι που σχετίζεται με όλα τα σχέδια και τις πρακτικές της κυβέρνησης. Τι στρατηγική είναι αυτή; Καίγεται η Εύβοια και εμείς θα χτίσουμε μετά ξενοδοχεία και καζίνο. Υποβαθμίζουν τα πάντα για να τα αναβαθμίσουν με άλλο τρόπο». Αντιγράφω τις φράσεις αυτές σπουδαστών που συμμετέχουν στην κατάληψη του Εθνικού κατά του Π.Δ. 85/22 από ρεπορτάζ του Κ. Βρεττού.
https://www.efsyn.gr/nisides/379780_mas-empneei-o-agonas-mas
Τα λόγια τους αυτά θεωρώ ότι έχουν ιδιαίτερη σημασία. Χωρίς να παραιτούνται από τους συγκεκριμένους διεκδικητικούς τους στόχους, οι νέες και οι νέοι αυτοί καλλιτέχνες τούς συνδέουν με άλλα κεντρικά ζητήματα, της ελληνικής κοινωνίας και συγκεκριμένα με αυτό της καταστροφής του περιβάλλοντος, όπως εκδηλώθηκε με τις πυρκαγιές στη Βόρεια Εύβοια. Καταστροφή η οποία «μοιραία» συμπληρώθηκε από τα σχέδια αναβάθμισης –και όχι αναδάσωσης– που αναλήφθηκαν με εντολή της παρούσας κυβέρνησης.
Ο συνειρμός μεταξύ φυσικού και πνευματικού περιβάλλοντος είναι απολύτως νόμιμος: Η υποβάθμιση της αξίας των καλλιτεχνικών σπουδών, αντίστοιχη με αυτήν της καμένης γης, παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως αναβάθμιση, καθώς αποτελεί, υποτίθεται, ευθυγράμμιση με τα κρατούντα για το θέμα αυτό στην Ευρωπαϊκή Ενωση (κάτι που μένει να αποδειχθεί). Είναι, επομένως, σημαντικό ότι οι καλλιτέχνες που κινητοποιούνται συλλαμβάνουν το στοιχειώδες κλαδικό τους δικαίωμα με συγκεκριμένα επιχειρήματα, ως μέρος ενός συνόλου από εξελίξεις που πλήττουν την κοινωνία στην Ελλάδα και αλλού. Αντιστέκονται έτσι στον κατακερματισμό της φύσης και του πνεύματος που χαρακτηρίζει τη βουλιμία των αγορών.
Η λογική αυτή της γενικότερης υποβάθμισης, που εκφράζει τα συμφέροντα των ολίγων και την περιφρόνηση των πολλών, επιχειρεί ύπουλα να φυτρώσει στη δυσανεξία που δηλώνεται από δικαίους και, κυρίως, αδίκους, μια ριζική δυσανεξία, αν όχι απέχθεια για την ίδια τη χώρα μας, για την ίδια τη ζωή μας. Αυτή ακριβώς η στάση της άρνησης διευκολύνει τα σχέδια των κυβερνώντων, μέσα από «ολιστικά» οράματα ενός καταστροφικού για τους τόπους και τους ανθρώπους εκσυγχρονισμού. Εκδηλώνεται με περισσότερες μορφές ή προσωπεία, τα οποία είναι θετικό ότι νέοι άνθρωποι καταφέρνουν να εντοπίσουν.
Η θετική αυτή τάση που συνδέει, χωρίς να εγκαταλείπει, το συγκεκριμένο με ευρύτερα ζητήματα μπορεί να συμβάλει στην ανάδυση μιας σκέψης μέσα από τη θεσμική κατοχύρωση των καλλιτεχνικών σπουδών, για την κατάσταση του θεάτρου και των άλλων τεχνών. Αυτή των σχολών, πανεπιστημιακών και ανωτέρων, την άλλη που αφορά τις χρηματοδοτήσεις, κρατικές και ιδιωτικές, των θεατρικών παραγωγών, και τελικά του τι θέαμα και τι τέχνη αξίζει και μπορεί να έχει η κοινωνία.
-320x213.jpg)
