Ιλιάς Ραψωδία Ι`
Οι Τρώες παραφύλαγαν ξαγρυπνώντας σε μέγιστη ετοιμότητα ενώ οι Αχαιοί ένιωθαν τον φόβο να τους λύνει τα γόνατα και να τους βάζει στο μυαλό την άτακτη φυγή με τα πλοία τους. Οι αρχηγοί των Ελλήνων βρέθηκαν σε πολύ δύσκολη θέση. Η κατάσταση θύμιζε τον χαλασμό που φέρνουν στην ακρογιαλιά δύο θυελλώδεις άνεμοι, Βοριάς και Ζέφυρος, που ξεσπούν ταυτόχρονα στην Θράκη , πέφτουν ασυγκράτητοι πάνω στην θάλασσα και την ανταριάζουν μαυρίζοντας την ενώ φτάνοντας σε άλλη ακρογιαλιά ξεβράζουν βουνά από φύκια, λυσσομανά το κύμα και ο θόρυβος των ανέμων και της θάλασσας τρελαίνει τους ανθρώπους. Μια τέτοια ζαλάδα είχαν οι αρχηγοί στο κεφάλι τους. Ο Αγαμέμνων διέταξε τους τελάληδες να διαλαλήσουν σ` όλο το στράτευμα την απόφαση του να καλέσει σε σύσκεψη όλους τους αρχηγούς για να συζητήσουν την υπάρχουσα δύσκολη κατάσταση.
Κάθισαν όλοι σκεπτικοί, και με μεγάλη λύπη ενώ ο Αγαμέμνονας όρθιος τους μιλούσε με μαύρα δάκρυα πολλά σαν νερομάνα βρύση που ρίχνει σκοτεινά νερά σε βράχο ριζωμένο.
« Φίλοι Αργείοι αρχηγοί και του στρατού προστάτες έχω παράπονο βαθύ στον Δία τον Κρονίδη γιατί μου υποσχέθηκε την Τροία την σπουδαία πως θ` αποκτήσω κι ένδοξος πίσω θα επιστρέψω. Όμως μ` απογοήτευσε και τόσοι σκοτωθήκαν κι η Τροία είναι ανέγγιχτη στα θεϊκά της τείχη. Προτείνω φίλοι αρχηγοί να πάρουμε τα πλοία και πίσω στις πατρίδες μας να φύγουμε να πάμε, γιατί στην Τροία την τρανή ποτέ μας δεν θα μπούμε» Αυτά τα λόγια άκουσαν απ` τ`αργηγού τα χείλη και όλοι εμείναν άφωνοι, βαριά συλλογισμένοι. Πρώτος το λόγο έλαβε ο μέγας Διομήδης.
« Ατρείδη Αγαμέμνονα τι λόγια είναι τούτα πρώτα εσένα μάχομαι για όλα όσα είπες και μη μου πιάσεις κάκητα γιατί η Θέμις βλέπει. Εκείνη είναι αρχηγός σ` αυτή τη σύναξη μας. Εσύ μπροστά σε όλους μας με ντρόπιασες Ατρείδη πως είμαι υστερόβουλος στου πόλεμου την ώρα και πως της μάχης τη φωτιά εγώ την αποφεύγω. Ο Δίας σ` έκανε αρχηγό και σου δωσε το σκήπτρο όμως ούτε σταλιά δεν έσταξε απάνω σου ανδρεία. Λόγια σκληρά και άδικα είπες πολλά για όλους και τώρα έρχεσαι εδώ χωρίς ντροπή και θάρρος να μας προτείνεις σαν δειλοί ν` αφήσουμε την Τροία και πίσω να γυρίσουμε με τα κεφάλια κάτω. Τράβα λοιπόν αδιάντροπε και μπες στο πλοίο μέσα και γύρισε στην πόλη σου και στην καλή κυρά σου. Εδώ θα μείνουνε πολλοί την Τροία να γκρεμίσουν μα μάθε πως και μόνος μου θα μείνω ως το τέλος παρέα με τον Σθένελο τον σύντροφο και φίλο. Θα μείνουμε ν` αλώσουμε την Τροία την σπουδαία αφού θεοί μας έστειλαν σ` αυτήν την εκστρατεία».
50. Επευφημίες και ιαχές γέμισαν την ατμόσφαιρα μετά τα λόγια του Διομήδη. Ακολούθως μίλησε ο σοφός Νέστωρ:
«Διομήδη του Τυδέα γιε, είσαι πολύ γενναίος στον πόλεμο ανίκητος και ρήτορας σπουδαίος. Όλα όσα μας είπες πριν, πολύ μας συγκινήσαν, και δείχνεις ωριμότητα με όσα υποστηρίζεις αν κι είσαι ακόμα νεαρός, γιος μου μπορεί να ήσουν. Όμως τα λόγια που θα πω όλοι να τα σκεφτείτε και πιο πολύ απ` όλους σας ο μέγας Αγαμέμνων. Στον μαύρο τον εμφύλιο δεν πρέπει εμείς να πάμε γιατί αυτός ο σπαραγμός δεν ξέρει από νόμους, δεν ξέρει από συγγένειες, φυλές και παραδόσεις. Τώρα που νύχτωσε εμείς να πράξουμε όσα πρέπει. Δείπνο να ετοιμάσουμε, να φάμε και να πιούμε και έξω από τα τείχη μας σκοποί να μας φυλάνε. Ατρείδη Αγαμέμνονα φρόντισε για το δείπνο, φέρε κρασί Θρακιώτικο και κάλεσε τους όλους τους αρχηγούς σου τους τρανούς να φάνε και να πιούνε. Κρασί δεν σου `λειψε ποτέ αφού την κάθε μέρα τα πλοία σου το φέρνουνε από τους αμπελώνες της Θράκης που `ναι ξακουστή για το καλό κρασί της. Να φάμε όλοι οι αρχηγοί και το κρασί να πιούμε κι όλοι ν` αποφασίσουμε για μια σωστή πορεία. Να μην αφήσουμε ποτέ τον Έκτορα τον θείο να φτάσει εδώ στα πλοία μας και να τα πυρπολήσει».
Ξεκίνησαν οι φρουρές για να φυλάξουν το κάστρο. Ήταν επτακόσιοι άντρες καθοδηγούμενοι από επτά ομαδάρχες: Ήταν ο Θρασυμήδης ο γιος του Νέστορα, οι γιοι του Άρη Ιάλμενος και Ασκάλαφος, ο κρητικός Μηριόνης, ο Δηίπυρος, ο Αφαρεύς και ο γιος του Κρέοντα ο θείος Λυκομήδης.
Εφτά αρχηγοί πηγαίνανε τα τείχη να φυλάξουν και ο καθένας εκατό γενναίους είχε νέους και μακριά στα χέρια τους ακόντια κρατούσαν. Ανάμεσα στον χάνδακα κάθισαν και στα τείχη, φωτιές ανάψανε πολλές και φάγανε και ήπιαν με όλη τους την προσοχή προς τη μεριά των Τρώων.
Των Αχαιών τους αρχηγούς κάλεσε ο Ατρείδης και όλοι μαζευτήκανε σε πλούσιο τραπέζι να φάνε και να πιουν κρασί και να αποφασίσουν το δρόμο που θα πάρουνε σ` αυτή τη μαύρη ώρα. Χορτάσανε το φαγητό και το κρασί της Θράκης ώσπου το λόγο δώσανε στον Νέστορα τον μέγα.
«Ατρείδη Αγαμέμνονα ένδοξε αρχηγέ μας, από εσένα ξεκινώ με σένα θα τελειώσω. Όλους εσύ μας κυβερνάς με τη βουλή του Δία που σου `δωσε πανάξια του αρχηγού το σκήπτρο.
100. Πολλά κακά μας βρήκανε και συμφορές μεγάλες όταν εσύ διαφώνησες με του Διός τον κούρο τον θεϊκό ανίκητο τον μέγα Αχιλλέα. Και τώρα εκείνος κάθεται κι έχει οργή μεγάλη με σένα που του στέρησες την θεία Βρισηίδα. Στον πόλεμο δεν έρχεται κι ο Έκτορας το ξέρει και με μεγάλη σιγουριά θέλει να μας τσακίσει αφού ο μόνος που μπορεί να τον αναχαιτίσει είναι ο μέγας, ο τρανός, ο θείος Αχιλλέας που κι οι θεοί τον εκτιμούν και τον τιμάνε όλοι. Πρέπει με δώρα και τιμές να πάμε να τον βρούμε, να τον παρακαλέσουμε στις μάχες να γυρίσει»
Ο Αγαμέμνων απάντησε στον Νέστορα:
« Σωστά μιλάς ω! Νέστορα, σοφές κουβέντες είπες, έσφαλα, ναι, τ` ομολογώ και μάρτυς μου ο Δίας π` οργίστηκε πολύ μ` εμάς και έχουμε λυγίσει απέναντι στον Έκτορα που θα μας αφανίσει. Ο Δίας ο αφέντης μας οργίστηκε μ` εμένα που φέρθηκα απαίσια στο γιο του Αχιλλέα. Θέλω με δώρα πλούσια να πείσω τον Πηλείδη να επιστρέψει γρήγορα στου πόλεμου τον στίβο.
Θα του στείλω επτά πυρίμαχους τρίποδες, δέκα χρυσά τάλαντα, είκοσι λέβητες αστραφτερούς, δώδεκα δυνατά άλογα εκπαιδευμένα και βραβευμένα σε αγώνες δρόμου. Θα του προσφέρω μεγάλες εκτάσεις γης, χρυσάφι, βραβεία που κέρδισα σε αγώνες ιππικούς. Θα του προσφέρω επτά πανέμορφες κοπέλες από τη Λέσβο, που ο ίδιος κέρδισε όταν άλωσε αυτό το όμορφο νησί. Ανάμεσα τους την πανέμορφη Βρισηίδα που για χάρη της χολώθηκε που του την πήρα και που τόσο αγαπά. Για την όμορφη Βρισηίδα θα του ορκιστώ ότι δεν πλάγιασα μαζί της ποτέ και θα του την παραδώσω όπως ακριβώς του την πήρα. Εκτός απ` όλα αυτά τα δώρα θα πάρει και πολύ περισσότερα όταν εκπορθήσουμε την Τροία. Θα του γεμίσουμε ένα καράβι με χρυσάφι και χαλκό, λάφυρα από την Τροία. Θα του δώσουμε είκοσι Τρωαδίτισσες όμορφες κοπέλες που θα φτάνουν σε ομορφιά την Ωραία Ελένη.
Όταν, μετά τον πόλεμο, έλθει στο Άργος να με επισκεφθεί στο ανάκτορο μου, θα τον γεμίσω πολύτιμα δώρα: Ας διαλέξει μια από τις τρεις κόρες που έχω στο παλάτι, να τον κάνω παιδί μου και να τον αγαπώ όπως αγαπώ τον γιο μου τον μονάκριβο Ορέστη. Ας διαλέξει από τις κόρες μου την Χρυσόθεμη ή την Ιφιάνασσα ή την Λαοδίκη, όποια θέλει και θα του δώσω προίκα που δεν έδωσε ποτέ πατέρας για κορίτσι. Θα του δώσω εφτά ολόκληρες χώρες όπως τις Φηρές, Καρδαμύλη, Ιρή, Πήδασος με τα πολλά αμπέλια, Ενόπη, Αίπεια, Άνθεια. Σπουδαίες πόλεις παραθαλάσσιες όλες κοντά στην Πύλο. Οι εφτά αυτές πόλεις θα είναι μέρος της προίκας 150. που θα πάρει και να γνωρίζει ότι είναι πλούσιες πόλεις με κτηνοτρόφους με πολλά ζώα που τιμούν με δώρα πλούσια τον άρχοντα τους και το σκήπτρο που τους κυβερνά. Όλα αυτά που σας είπα θα είναι δικά του αν κατασιγάσει τον θυμό και την οργή του και επιστρέψει στον πόλεμο. Ας καταπραΰνει το φονικό του μίσος για μένα αφού ο μόνος που δεν καταπραΰνεται είναι ο μισητός από θεούς κι ανθρώπους Άδης. Ας συμμαχήσει με μένα που είμαι και στο αξίωμα και στην ηλικία μεγαλύτερος του».
1*. Αρχιτέκτων. Ιστορικός Αρχιτεκτονικής. Ιστορικός Τέχνης.
