Ενα οργισμένο ανθρώπινο ποτάμι πλημμύρισε χθες το μεσημέρι τη Θεσσαλονίκη, στη μεγαλύτερη πορεία που γνώρισε η πόλη τις τελευταίες δεκαετίες. Ενα βουερό ανθρώπινο ποτάμι αποτελούμενο κυρίως από νέους ανθρώπους, κορίτσια και αγόρια, απλώθηκε από την πλατεία Αριστοτέλους μέχρι τον Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό, καταγγέλλοντας και θρηνώντας το έγκλημα στα Τέμπη και τους 57 νεκρούς. Οι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας που συμμετείχαν στην πορεία, άλλοι έκλαιγαν φανερά και άλλοι από μέσα τους βλέποντας το γιγάντιο πλήθος που είχε ηλεκτρίσει ολόκληρη την πόλη.
Κομματικά και συνδικαλιστικά σύνορα εξαφανίστηκαν. Μόνο τα πανό έδιναν κάποιο στίγμα. Το πλήθος των ανθρώπων ήθελαν να συμμετέχουν στην πορεία και δεν τους ένοιαζε κάτω από ποια σημαία ή σύνθημα πορεύονταν. Η μεγαλύτερη σε αριθμό διαδηλωτών πορεία στη Θεσσαλονίκη στα μεταπολιτευτικά χρόνια έγινε μετά τη δολοφονία Τεμπονέρα. Τότε, είχαν καταμετρηθεί 50.000 διαδηλωτές. Η χθεσινή συγκέντρωση και πορεία ήταν μεγαλύτερη! Κατά πολύ μεγαλύτερη από τις πορείες που είχαν γίνει για τον πόλεμο στη Σερβία ή τα Μνημόνια.
Στο ξεκίνημα της συγκέντρωσης, ένα κορίτσι, μια μαθήτρια από το συντονιστικό μαθητών, ούρλιαξε στο τέλος του σύντομου λόγου της: «θα γίνουμε η φωνή όλων των νεκρών» και το πλήθος μπροστά στο άγαλμα Βενιζέλου πάγωσε και σιώπησε, κι ακολούθησε η ανάγνωση των ονομάτων των νεκρών φοιτητών στο δυστύχημα και ύστερα τα ονόματα των σιδηροδρομικών, κι ένα λεπτό σιγής για όλα τα θύματα και, τέλος, ακούστηκε η φωνή του Γιάννη Ρίτσου να απαγγέλλει το ποίημα «Ο Λαός». Στους στίχους «κι όπως περνάν κι όπως βροντάν, μαδάει ο αγέρας ρόδα, κι όπως περνάν κι όπως βροντάν, μαδάει ο αγέρας ρόδα, κι από τη λάσπη ξεκολλά της ιστορίας η ρόδα, κι από τη λάσπη ξεκολλά της ιστορίας η ρόδα» είδα ανθρώπους να κλαίνε γοερά στην αγκαλιά φίλων και συγγενών. Για πέντε λεπτά περίπου όσοι συμμετείχαν στη συγκέντρωση ήταν σαν να κρατούσαν την ανάσα τους, να ακούγονται τα ονόματα και όλες οι λέξεις καθαρά στον αέρα.
Το τι θα συνέβαινε σε τούτο το ανεπανάληπτο γεγονός φαινόταν από πολύ νωρίς. Σιωπηλοί άνθρωποι, κατά μόνας, δυο-δυο, κατευθύνονταν τα ρυάκια από όλες τις πλευρές προς την πλατεία Αριστοτέλους, με αποφασιστικότητα που φαινόταν στις κινήσεις, με πικέτες στα χέρια φτιαγμένες πρόχειρα με χαρτόνια, με δυο-τρεις λέξεις αποτυπωμένες πάνω τους, «οι νεκροί μας, τα κέρδη τους» «δολοφόνοι», «μα πόσοι είναι οι νεκροί μας;» «στείλε ότ(αν) φτάσεις» «ήταν η κακιά η (χ)ώρα», «δικαιοσύνη». Τα ανθρώπινα ρυάκια συνάντησαν τα μεγάλα κύματα των φοιτητών και των μαθητών, αγριεμένα κύματα, αγριεμένη νιότη, θυμωμένη, «μέχρι εδώ, ρε παιδί μου, μέχρι εδώ, τέλος, τέλος, κατάλαβες; αυτό, φτάνει μ’ αυτούς, τέλος, τελειώνουμε σήμερα», μου είπε ο Νάσος, από σχολείο του Ευόσμου θαρρώ (τα μπλοκ των μαθητών ήταν τα πλέον αυστηρώς αυτοπεριφρουρούμενα της πορείας). «Τα δολοφονημένα παιδιά στα Τέμπη σκοτώσανε σήμερα τον φόβο μας», μου έλεγε κλαίγοντας ο Μανώλης Σταθόπουλος, γνωστός για τους αγώνες με τους σχολικούς φύλακες, που καβάλησε το παπάκι από τον Χορτιάτη, φόρτωσε τον νεφελοποιητή στο μηχανάκι και με το σωληνάκι στη μύτη άφηνε το ανθρώπινο ποτάμι να τον παρασύρει.
«Ζήσαμε να το δούμε, ζήσαμε να συμμετέχουμε» λέγαν οι μεγαλύτεροι, «έχετε ξαναδεί κάτι τέτοιο;» ρωτούσαν οι νέοι ζητώντας επιβεβαίωση ότι αυτό που βλέπουν και τα δικά τους μάτια, αυτό που ζουν είναι κάτι που δεν το είχαν φανταστεί. Τίποτα δεν λέρωσε το χθεσινό μεγαλείο. Ούτε τα δακρυγόνα στον ΝΣΣ διέλυσαν την πορεία που πήρε δυο διαφορετικούς δρόμους, άλλοι πίσω από τον ΝΣΣ, άλλοι κάνοντας μεταβολή στη Μοναστηρίου και ξανά Εγνατία για να κατευθυνθούν στο υπουργείο. Τίποτα απολύτως δεν μαγάρισε το λαϊκό ποτάμι στη Θεσσαλονίκη.
Πορεία και μετά που έσβησε ο ήλιος
«Τώρα η οργή θα γίνει ανατροπή, το έγκλημα αυτό δεν θα ξεχαστεί». Δεν έχει τέλος ο αποτροπιασμός της κοινωνίας απέναντι στην κυβέρνηση με αφορμή το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών. Χθες βράδυ στη Θεσσαλονίκη πραγματοποιήθηκε νέα μεγάλη πορεία διαμαρτυρίας, με περισσότερους από 20 χιλιάδες διαδηλωτές.
Από τις 19.00 φοιτητές και μαθητές, καθηγητές, γονείς, εργαζόμενοι, μέλη αριστερών οργανώσεων και του αντιεξουσιαστικού χώρου και συλλογικότητες συγκεντρώθηκαν μαζικά στο άγαλμα του Βενιζέλου και στην Καμάρα, δίνοντας συνέχεια στις πρωινές κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας. Κυριάρχησαν πανό με συνθήματα που ζητούν δικαίωση των νεκρών και τον κόσμο να φωνάζει πως αυτό δεν ήταν δυστύχημα αλλά έγκλημα. «Δεν είναι η ώρα της σιωπής, είναι η ώρα της οργής», έγραφαν στα πλακάτ. Νωρίτερα την Εγνατία διέσχισαν με μοτοπορεία διανομείς, πατώντας διαρκώς τις κόρνες των δικύκλων τους και τον κόσμο να τους χειροκροτεί.
■ Νέο συλλαλητήριο θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή στις 12.00 το μεσημέρι.
