Για τη διαλειμματική νηστεία

Σήμερα θα αντλήσω πληροφορίες από το βιβλίο «Διαλειμματική νηστεία και αποφυγή νόσων» (συγγραφείς Δημήτρης Κουρέτας, Νίκος Γκουτζουρέλας και Φώτης Τέκος, εκδόσεις Αρμός). Στο κεφάλαιο «Επίδραση στην ικανότητα επιδιόρθωσης κυττάρων», αναφέρονται τα εξής:

«Κατά τη διάρκεια της θρέψης, όπως αναφέρεται παραπάνω, τα κύτταρα ασχολούνται με την απορρόφηση, επεξεργασία και αποθήκευση των θρεπτικών συστατικών. Οι παραπάνω διαδικασίες απαιτούν την ζωτική ενέργεια του κυττάρου. Οσο συχνότερα σιτίζεται ένας άνθρωπος, τόσο περισσότερο χρόνο και ενέργεια αφιερώνει το κύτταρο.

Αυτή η διαδικασία οδηγεί σε βλάβες των κυττάρων, οι οποίες συσσωρευμένες οδηγούν σε προβλήματα του κυτταρικού μεταβολισμού. Οι βλάβες αυτές συμβαίνουν λόγω της υπερλειτουργίας των κυττάρων που προσπαθούν να μεταβολίσουν την τροφή. Ωστόσο δεν είναι μόνιμες, αλλά αναστρέψιμες, εφόσον ενεργοποιηθούν οι κυτταρικοί μηχανισμοί επιδιόρθωσης.

Ενα ενδιαφέρον φαινόμενο που παρατηρείται κατά την διαλειμματική νηστεία είναι η αυξημένη επιδιορθωτική ικανότητα των κυττάρων. Οταν νηστεύουμε για αρκετές ώρες, τα κύτταρά μας ξεκινούν διαδικασίες κυτταρικής επιδιόρθωσης. Τα κύτταρα κατά κάποιον τρόπο ξεκουράζονται από τον συνεχή μεταβολισμό της τροφής και έχουν χρόνο να ασχοληθούν με τις βλάβες που έχουν προκύψει. Οπως ένας άνθρωπος μετά την εργασία ξεκουράζεται με τον ύπνο, έτσι και το κύτταρο μετά την απορρόφηση και επεξεργασία της τροφής ανανεώνεται. Μετά από ώρες αφαγίας, στο κύτταρο αρχίζουν να ενεργοποιούνται διαδικασίες επιδιόρθωσης του DNA και των πρωτεϊνών που έχουν υποστεί βλάβες. Υπάρχει ο χρόνος να ολοκληρωθεί η επιδιόρθωση και στη συνέχεια με την λήψη τροφής να γίνει σωστότερα η διαχείρησή της.

Με επαναλαμβανόμενους κύκλους θρέψης – νηστείας ρυθμίζεται σε καθημερινή βάση η επιδιορθωτική ικανότητα του κυττάρου και με την πάροδο του χρόνου το κύτταρό τους συνηθίζει βελτιώνοντας την αυτοπροστασία του.

Ο σημαντικότερος μηχανισμός μέσω του οποίου το κύτταρο πετυχαίνει την επιδιόρθωση είναι η διαδικασία της αυτοφαγίας. Οπως φαίνεται από το όνομά της, η αυτοφαγία είναι μια διαδικασία όπου το κύτταρο “τρώει” συστατικά του εαυτού του. Κατά την αυτοφαγία τα κύτταρα αποικοδομούν και απομακρύνουν παλιές και δυσλειτουργικές πρωτεΐνες που έχουν υποστεί βλάβες και συσσωρεύονται μέσα στα κύτταρα. Οι πρωτεΐνες που συμβάλλουν στον μεταβολισμό αλλά και οι πρωτεΐνες που αποτελούν δομικά συστατικά του κυττάρου είναι τα βιομόρια που συσσωρεύουν τις περισσότερες βλάβες με δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία του κυττάρου. Ομως, μ’ αυτό τον τρόπο, το κύτταρο ανανεώνει τις προβληματικές πρωτεΐνες με νέες και λειτουργικές. Οι προβληματικές πρωτεΐνες διασπώνται στα βασικά τους συστατικά, δηλαδή τα αμινοξέα, τα οποία ανακυκλώνονται και χρησιμοποιούνται για να ξαναδημιουργηθούν νέες και καλύτερης ποιότητας πρωτεΐνες.

Η αυτοφαγία είναι σημαντική διαδικασία, που εμπλέκεται στην ομοιόσταση των κυττάρων και παίζει σημαντικό ρόλο στην λειτουργία των νευρικών κυττάρων. Η διαταραχή της αυτοφαγίας μπορεί να προκαλέσει νευροεκφυλισμό. Η επανενεργοποίηση της αυτοφαγίας ωστόσο μπορεί να έχει νευροπροστατευτική δράση.

Σήμερα γίνονται πολλές προσπάθειες ώστε να αναπτυχθούν νέα φάρμακα που διασχίζουν τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, φτάνουν στον εγκέφαλο και αυξάνουν την αυτοφαγία των νευρώνων. Ενας καλά αναγνωρισμένος τρόπος επαγωγής της αυτοφαγίας είναι ο περιορισμός λήψης τροφής, ο οποίος ρυθμίζει την αυτοφαγία σε πολλά όργανα.

Πρόσφατες μελέτες ασχολήθηκαν με την επίδραση της νηστείας στην ικανότητα αυτοφαγίας νευρώνων ποντικών που ακολούθησαν ένα πρωτόκολλο νηστείας. Τα αποτελέσματα έδειξαν αύξηση της ικανότητας της αυτοφαγίας των νευρώνων, κάτι που θεωρείται σημαντικό για την υγεία των νευρικών κυττάρων.

Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι η νηστεία μέσω ιδιαίτερων και περίπλοκων μηχανισμών βοηθάει τα κύτταρα να ανανεώνονται και να παραμένουν νέα».

Αρμπαρόριζα

Πελαργόνιον το βαρύοσμον – Pelargonium graveolens

Το όνομα της αρμπαρόριζας προέρχεται από τις λέξεις erba + roza, που στα ιταλικά σημαίνει χόρτο με ρόδινο χρώμα. Είναι σκληρός θάμνος, με ύψος 0,30-0,70 εκ., που προέρχεται από τη νότια Αφρική και καλλιεργείται σε Αλγερία, Αίγυπτο, Κένυα και Μαρόκο.

Αλλα ονόματα: κιούλι, χρυσαχί, αρμανέλα, λουκουμόχορτο, μπαρμπαρούσα.

Η αρμπαρόριζα έχει αναφερθεί για τη μυρωδιά της, από τον Νίκο Καζαντζάκη, στο έργο του «Καπετάν Μιχάλης». Ο συγγραφέας Ν. Μαρίνος στο βιβλίο του «Λουίζα και αρμπαρόριζα» την περιγράφει ως ένα από τα δύο συστατικά του έρωτα.

Θεραπευτικές δράσεις, ιδιότητες και χρήσεις: τονώνει το νευρικό σύστημα, ενδείκνυται για όσους υποφέρουν από κατάθλιψη και υπερένταση, ανακουφίζει από τη ναυτία και τις ημικρανίες, για τους πόνους της αρθρίτιδας, είναι ηρεμιστικό και χαλαρωτικό, κατά του στρες.

● Πληροφορίες από την ιστοσελίδα «Εναλλακτική Δράση».