»Το παράδοξο παραπέμπει σε έναν άρρηκτο δεσμό μεταξύ δύο προτάσεων και λειτουργιών, οι οποίες, παρότι ασυμβίβαστες, εντούτοις δεν αντιτίθενται, αλλά είναι ανταγωνιστικές, με τη μία να παραπέμπει στην άλλη σε μία αέναη ταλάντευση και κυκλοφορία». […]
» […] και, παρότι ανταγωνιστικές, η μία οδηγεί στην άλλη σε διαρκή διαπλοκή και η ύπαρξη της μίας προϋποθέτει την ύπαρξη της άλλης».
Σκεφτόμουν, διαβάζοντάς το, πόσα παράδοξα έχει το πρόβλημα της διαταραχής βάρους – της παχυσαρκίας. Πόσες αντιθέσεις συναντάς.
Εχω αναφερθεί πολλές φορές στο «δεν θέλω να είμαι παχύς» τού υπέρβαρου, αλλά εγώ με παχαίνω, όπως επίσης στο: ξεκινώ δίαιτα και περιορίζω το φαγητό για να αδυνατίσω και ταυτόχρονα τσιμπολογώ, χαλάω τη διατροφή μου και δεν αδυνατίζω.
Η λέξη «παντοδύναμος» είναι μια έννοια για την οποία έχω συζητήσει πολλές φορές με τους ανθρώπους που έχουν πρόβλημα παραπάνω βάρους και συνήθως είναι πολύ βοηθητική για την εξέλιξη του αδυνατίσματος ή τη συνειδητοποίηση αυτού του ρόλου. Ο παχύσαρκος, ενώ αισθάνεται αδύναμος, λειτουργεί ως παντοδύναμος. Ως παντοδύναμος λοιπόν: αναλαμβάνει, διεκπεραιώνει, παράσχει, φροντίζει τα πάντα, εξισορροπεί καταστάσεις, συμβάλλει, στηρίζει, ευθύνεται, φταίει, μοιάζει να τα κάνει όλα και οι άλλοι να βολεύονται.
Ως αδύναμος δεν μπορεί να ελέγξει την επιθυμία γεύσης και έχει πολυφαγίες, δεν μπορεί να κάνει δίαιτα, γιατί πεινά, δεν αντέχει να γυμναστεί, δεν μπορεί να αρνηθεί, δεν μπορεί να βάλει τα όριά του, δεν μπορεί να ζητήσει. Οσο παράδοξη και αν φαίνεται η συμπεριφορά του, αυτή είναι που τον σώζει. Φαντάζεστε να ήταν μόνο αδύναμος ή μόνο παντοδύναμος τι θα γινόταν;
Για ποιο λόγο χρησιμοποιεί αυτές τις άμυνες; Γιατί αυτές οι αντίθετες δυνάμεις που ζουν μέσα του τον οδηγούν να εμφανίζεται πότε έτσι (παντοδύναμος) και πότε αλλιώς (αδύναμος);
Θεωρώ πως ένα πρόβλημα που έχει είναι ότι είναι πολύ μπερδεμένος. Ο παχύσαρκος δεν έχει μάθει να κοιτά τη δουλειά του, δεν ασχολείται με τον εαυτό του. Σχεδόν όλες τις υποχρεώσεις τις θεωρεί δικές του. Το χειρότερο ίσως είναι ότι δεν ξέρει ποια είναι η δουλειά του, γι’ αυτό και τα κάνει όλα. Ετσι τουλάχιστον θα είναι ασφαλής. Δεν θα έχει παραλείψει τίποτα.
Αν του πει κάποιος ότι η δουλειά του είναι να «κοιτά την πάρτη του», θα σοκαριστεί. Του είναι αδιανόητο. Αγνωστο. Απαγορευμένο. Ενοχικό.
Αυτό ακριβώς έχει να του μάθει ο διαιτολόγος. Να τον μάθει να νοιάζεται για τον εαυτό του, να διασκεδάζει και να χαίρεται, να κοιμάται αρκετά, να μιλά και να περιγράφει τις πολυφαγίες του, να περπατά και ίσως φτάσει να γυμνάζεται και όχι να μάθει μόνο τι τον τρέφει – που φυσικά κι αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Ισως έτσι αποκτήσει σταθερές και δεδομένα καθημερινά για να αισθάνεται όμορφα και όχι να καταφεύγει στις σταθερές που έχει συνηθίσει: γλυκά, φαγητά, ποτά, για να τον κάνουν να νιώσει ωραία.
Αλλά, πριν απ’ όλα, πρέπει να μάθει πως δεν φταίει και πως δεν είναι ούτε αδύναμος ούτε παντοδύναμος. Να ανακαλύψει πως είναι απλώς δυνατός.
Μπουράντζα
Βόρραγον το φαρμακευτικό Borago officinalis
Σήμερα το μπόραγο καλλιεργείται σε πολλά μέρη –έως και τη Μεγάλη Βρετανία– κυρίως για το ιδιαίτερα θρεπτικό έλαιο που εξάγεται από τους σπόρους του. Στην Ελλάδα είναι αυτοφυές φυτό αλλά και καλλιεργούμενο.
Οι σπόροι του περιέχουν ένα λιπαρό έλαιο πλούσιο σε γ-λινολενικό οξύ. Περιέχει ακόμη, λιπαρά οξέα όπως παλμιτικό οξύ, στεατικό οξύ, ελαϊκό οξύ κ.λπ.
Παραδοσιακά η μπουράντζα χρησιμοποιείται σαν θεραπεία σε καρδιαγγειακές διαταραχές.
Το έλαιο που εξάγεται από τους σπόρους χρησιμοποιείται και ως εναλλακτικό αντί του ελαίου της οινοθήρας (Oenothera biennis) για τους ρευματισμούς ή τις διαταραχές της περιόδου και μπορεί να χρησιμοποιηθεί εξωτερικά για το έκζεμα.
Το έγχυμα του φυτού επιδρά ευνοϊκά στο κρυολόγημα, τη βρογχίτιδα και την πνευμονία.
Χρησιμοποιείται για τη ρύθμιση του ορμονικού συστήματος και του μεταβολισμού.
● Πληροφορίες: https://enallaktikidrasi.com/2016/06/mpourantza-idiotites-xrisi/#
