Δημήτρης Μπογδάνος ή για την ακρίβεια Δημήτρης Αγιοπετρίτης-Μπογδάνος. Ένας εξαιρετικά ταλαντούχος καλλιτέχνης με την έννοια της βαθιάς σπουδής, της γνώσης και της πολλής δουλειάς.
Ξεκίνησε με σπουδές στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων (Καλές Τέχνες και Ιστορία της Τέχνης) και συνέχισε στη Δραματική Σχολή του Νέου Ελληνικού Θεάτρου του Γ. Αρμένη (στην οποία τώρα διδάσκει και ο ίδιος). Εκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Λονδίνο, όπου εξειδικεύτηκε στη σκηνοθεσία, μαζί με μαθήματα φωνητικής, χορού και μιούζικαλ. Εχει δηλαδή όλο το «πακέτο». Ευτυχώς διαθέτει και το περιεχόμενό του…
Πέρα από τις δουλειές που έκανε ως ηθοποιός σε Ελλάδα και εξωτερικό (ήταν στους Ολυμπιακούς του 2004, συνεργάστηκε με τον Πίτερ Μπρουκ κ.ά.), από το 2013 που επέστρεψε είναι σε δημιουργικό πυρετό. Συνεργάστηκε με τον Σταμάτη Κραουνάκη, έφτιαξε το δικό του πρότυπο θεατρικό workshop (που δυστυχώς έκλεισε μέσα στην πανδημία), συνεργάστηκε με το θέατρο Skrow του Βασίλη Μαυρογεωργίου (πάει και αυτό, δυστυχώς…), δίδαξε. Εμείς τον γνωρίσαμε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, όπου ανεβάζει το «Μπιλ και Λου», ένα ξεκαρδιστικό, σκοτεινό παραμύθι που όμως είναι πραγματική ιστορία… Μα γίνεται να συνυπάρχουν όλα αυτά;
Κι όμως γίνεται! Δύο άνθρωποι τέλη του ’70, μία οχτάχρονη από την Αυστραλία και ένας άθεος Εβραίος υπέρβαρος ενήλικας από τη Νέα Υόρκη (!), αρχίζουν ν’ αλληλογραφούν και οι ζωές τους αλλάζουν. «Διάβασα την ιστορία στις εφημερίδες στο Λονδίνο. Οταν επέστρεψα στην Ελλάδα και συνεργαζόμουν με το Skrow, ο Β. Παπαγεωργίου μού ζήτησε να ανεβάσουμε ένα σκοτεινό παραμύθι και του πρότεινα αυτό. Είχε ήδη γίνει ταινία animation, οπότε διατηρήσαμε την καρτουνίστικη φόρμα. Αυτή μαζί με την κινηματογραφική ταχύτητα, την παιδιάστικη συμπεριφορά, τις δεκάδες εναλλαγές ρόλων του Βασίλη, τα επίσης δεκάδες αντικείμενα που χρησιμοποιούν οι ηθοποιοί, τις διαρκείς εναλλαγές μουσικής, φωτός, ήχου κ.λπ. επιτείνουν το τραγικό της υπόθεσης.
Είναι δύο άνθρωποι εγκλωβισμένοι, που ωστόσο βρίσκουν τρόπο να επικοινωνήσουν. Υπάρχει δηλαδή μια αισιοδοξία. Και θα μου πεις αν ο άλλος δεν έχει να φάει, πώς να είναι αισιόδοξος; Κι όμως γι’ αυτό είχε μεγάλη σημασία ν’ ακουστούν όσα επαγγέλματα είχε κάνει ο Μπιλ, που προφανώς ζει με ένα επίδομα πλέον σε μια πόλη άγρια και πανάκριβη. Γιατί φταίνε και οι πόλεις. Είναι βαριές, σκοτεινές. Θέλει πολλή προσπάθεια να υπάρξεις φωτεινός και με χιούμορ μέσα σε πόλεις σαν την Αθήνα για παράδειγμα. Εχουμε κι εμείς ευθύνη.
Κι από την άλλη, για όσα συμβαίνουν τώρα, δεν φταίω εγώ. Δεν ήταν δική μου απόφαση αυτός ο δήμαρχος. Μένω στην Κυψέλη όπου τώρα καταστρέφουν τη μοναδικής ομορφιάς και αρχιτεκτονικής αξίας πλατεία Καλλιγά έξω από το σπίτι μου. Κόβουν δέντρα, μπαζώνουν. Οσες οχλήσεις κι αν έχω κάνει στις υπηρεσίες, κανείς δεν νοιάζεται. Είναι απίστευτο…» μας λέει ο Δημήτρης.
«Κάποιοι στιγμή είδα στον δρόμο τον Κ. Μπακογιάννη και του φώναξα: “Γιατί καταστρέψατε τα κίτρινα περίπτερα της Αθήνας; Στο Λονδίνο δεν χρησιμοποιούν τους κόκκινους θαλάμους, αλλά είναι σήμα κατατεθέν”. Και μου απαντά: “Λατρεύω τα κίτρινα περίπτερα…”. Μιλάμε για σουρεαλιστικό διάλογο! Τελικά μόνο αν νιώσεις κάτι δικό σου, το πονάς. Και μόνο αν πονέσεις κάτι το νιώθεις δικό σου -αυτό ξέρω και από τους γονείς μου.
Οσο για μένα, όλο αυτό είναι ένας καθημερινός αγώνας. Το βιώνω στην Κυψέλη όπου μένω, το κάνω και στο θέατρο: ο Μπιλ και η Λου είναι μια παράσταση για τον σεβασμό στην ιστορία του άλλου -γιατί όλοι μας έχουμε έναν σταυρό. Το θέμα είναι πώς στέκεσαι εσύ κι αν έχεις τη μεγαλοψυχία να φροντίζεις τον άλλο. Δηλαδή ν’ αγαπάς».
Με όσα λέει δεν αντέχω και του το λέω: «Είσαι σίγουρα αδερφός του Κωνσταντίνου Μπογδάνου;» Θυμόμαστε, γελώντας, πως όταν τον πρωτογνώρισα του είχα πει πως «κάθε φορά που βλέπω τον αδελφό σου κάνω τον σταυρό μου και κάθε φορά που βλέπω εσένα σε σταυρώνω!». «Ωστόσο δεν το αντιμετώπισαν όλοι οι συνάδελφοί σου με χιούμορ» λέει. «Στην αρχή μού έπαιρναν συνεντεύξεις και μετά με έκαναν κουίζ: “Ποιος είναι ο αδελφός του Κ. Μπογδάνου;” Δεν έχουμε πλέον κοινό παρονομαστή με τον αδελφό μου. Ούτε θέλω πλέον να ετεροπροσδιορίζομαι σε σχέση μ’ εκείνον. Δεν ήταν εύκολο για μένα…
Στο εξωτερικό οι καλλιτέχνες δεν αγωνιούν αν θα επιβιώσουν. Το έζησα στην Αγγλία, όπου το κράτος στηρίζει πολύ τις καλλιτεχνικές δράσεις. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι αδιανόητο! Δεν δίνουν καμία απολύτως σημασία στον σύγχρονο πολιτισμό. Ακόμα και οι επιχορηγήσεις είναι μια κοροϊδία. Αλλά το σημαντικότερο για μένα είναι πως η Ελλάδα θα μπορούσε να λειτουργεί ως brand name για τον πολιτισμό -και δεν εννοώ μόνο τον αρχαίο. Δεν είναι δυνατόν αυτή τη στιγμή για την Αγγλία η εκπαίδευση και το θέατρο να είναι η βαριά βιομηχανία κι εμείς εδώ, που έχουμε έτοιμο το brand name, να μην μπορούμε να προσεγγίσουμε κόσμο από το εξωτερικό. Αυτό είναι ξεκάθαρα πολιτική απόφαση και ζήτημα προτεραιοτήτων φυσικά.
Το νιώθεις πως ο πολιτισμός είναι το τελευταίο πράγμα που μας απασχολεί, ενώ θα μπορούσε να είναι ταυτόχρονα πυλώνας του πολιτεύματος και πηγή εσόδων. Ομως δεν τους ενδιαφέρει ο πολιτισμός: ούτε με την έννοια της παιδείας, ούτε του σεβασμού, ούτε της ψυχαγωγίας. Ξέρεις πόσο σημαντικό είναι να έχεις έναν λαό υγιή σε σχέση με την ψυχαγωγία; Οταν τίποτε από τα παραπάνω δεν συμβαίνει, ένα νέο παιδί θα βγει έξω και θα νιώσει την ανάγκη να καταστρέψει δημόσια περιουσία για παράδειγμα. Εκεί καταλαβαίνεις πως αυτή η ψυχή δεν είναι τροφοδοτημένη σωστά».
? Πληροφορίες: Το «Μπιλ και Λου» συνεχίζει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου (Αντισθένους και Θαρύπου, τηλ. 210-9212900) κάθε Δευτ., Τρ. στις 21.00 (έως 31/1) με τους: Βασίλη Μαυρογεωργίου, Στέλιο Ιακωβίδη, Λυδία Τζανουδάκη. Αμέσως μετά θ’ ανέβει η παράσταση «Andy», σε σκηνοθεσία και κείμενο Δ. Μπογδάνου, με τον Μιλτιάδη Φιορέντζη. Μια παράσταση για τον Αντι Γουόρχολ «πέρα από τις ταμπέλες και το προσωπείο του», όπως μας λέει ο Δημήτρης Μπογδάνος.
