Τι κάνεις, Γιώργο μου; Τι σου κάνανε; Σε διαβάλλουν; Τι μου λεν οι φίλοι μου για σένα; Είπες κακές λεξούλες; Μήπως ήσουν και κακό παιδάκι; Αγοράκι, ανθρωπάκι – πώς σ’ αρέσει να σε λέω; (όπως σ’ αρέσει θα σε λέω εγώ!). Τι σου κάναν, Γιώργο μου; Μίλα μου. Σε σπίλωσαν; Είπαν για την κορμοστασιά; Μπας κι είπαν για το ταλέντο σου; Δεν νομίζω να είπαν για τη συμπεριφορά σου;
Και τι έκανες, Γιώργο μου, σε όλους αυτούς που λένε; Αγωγές τούς έστελνες; Μηνύσεις τούς έκανες; Για διαφυγόντα κέρδη, Γιώργο μου; Πού πήγανε και φύγανε τα άτιμα; Τόλμησαν και σου διέφυγαν, Γιώργο μου; Γι’ αυτό και λέω: καλά τους έκανες! Κι εμένα… Κι εμένα ακόμα, Γιώργο μου, έτσι, στα κενά από τις πρόβες σου, έτσι, στον ελεύθερο χρόνο από τις δοκιμές σου, κι εμένα, Γιώργο μου, μήνυσέ με, στο παρεμπιπτόντως δηλαδή. Ο,τι σ’ ευχαριστεί, Γιώργο μου! Χαλί να γίνω να με πατήσεις, μούσι να γίνω να με ξουρίσεις! Μήνυση να γίνω, να με κερδίσεις!
Δεν επιτρέπεις, Γιώργο μου, να σχολιάζουν την αριστεροφροσύνη σου… Καλά κάνεις! Ποιος από σένα αριστερότερος του κομμουνιστού; Κανείς! Εμένα να ρωτήσουν… Τόλμησε ο Γιάννης Χάρης να βάλει στην ίδια γραμμή με τ’ όνομά σου και αυτό του Αδώνιδος; Ε ποτέ! Ντροπή. Καλά του τα ’σουρες τότε, Γιώργο μου. Πώς τον είχες πει; «Ατάλαντο Ψαθά»; Αυτό είναι. Καιρός του ήταν να τ’ ακούσει… Κι εγώ. Αυτό είμαι κι εγώ. Σαν τον Γιάννη Χάρη – ατάλαντος Ψαθάς κι εγώ. Κι ατάλαντος ψαράς μη σου πω. Τον είχες πει και «Σαρακάκη της γνώσης», αλλά αυτός ο Σαρακάκης δεν ξέρω ποιος είναι… κάτι αμάξια πουλάει – όχι; Είμαι και αμόρφωτη. Ασ’ το, απ’ όπου κι αν με πιάσεις, λερώνεσαι. Είναι που έχω παίξει και πολύ με τις λάσπες και τα χώματα μικρή, βλέπεις. Είχαμε και πολλές αλάνες τότε, δεν τα είχαν μπαζώσει όλα. Μπορεί να τις θυμάσαι κι εσύ, ένεκα μεγαλύτερος και σοφότερος. Αλλά κάτι μου λέει πως κι εσύ ποτέ δεν φοβήθηκες να παίξεις με τις λάσπες.
Και στον Γιώργο Σαρρηγιάννη την είχες «πει», Γιώργο μου. «Από δω κι εμπρός θα μ’ έχεις από πίσω σου και όχι για χαρά» – έτσι δεν του έλεγες, Γιώργο μου; Χυδαία λόγια πως ήταν, εγώ δεν θα το πω. Εγώ για σένα (τον απόλυτο αριστερό, τον τέρμα κουλτουριάρη, τον κάργα ταλαντούχο!) κακή κουβέντα να ξεστομίσω δεν! Ας πω πως δεν ένιωθες τι ένιωθε ίσως. Ούτε τι νιώθουμε όσοι τα θυμόμαστε όλα αυτά…
Τα κορίτσια δεν τα έβαλα καν στο κάδρο. Πώς τους μίλαγες, πώς τους φερόσουν. Εξάλλου, τα είπες όλα πλέον, με τα «νέα» λόγια σου: «Αν έχεις τόση έπαρση, ε! θα την πληρώσεις». Ετσι δεν λες επί σκηνής πλέον; Ωραίο πράμα να τα λες επί σκηνής. Ούτε δικαστήρια ούτε κανάλια ούτε συγγνώμες ούτε τίποτα. Τα βάζουμε στα λόγια του ήρωα και γινόμαστε ήρωας. Καταπληκτικό! Θα το εφαρμόσω κι εγώ. Παρακαλάει χρόνια ο Χουβαρδάς να με κάνει πρωταγωνίστρια – εμένα και την γκαρσόνα β’ από το «Κωνσταντίνου κι Ελένης»…
Δεν ξέρω πραγματικά πού σταματάει η υποκριτική και πού αρχίζει το θέατρο. Πού σταματάει η κοροϊδία και πού ξεκινάει η αλήθεια. Πού εδράζεται η κακοποίηση, ποιος την αξιολογεί ως τέτοια και ποιος την ερμηνεύει. Ο κακοποιητής ή ο κακοποιημένος; Μήπως ο δεύτερος; Μόνο; Τι σημαίνει «άλλοι σηκώνουν περισσότερα και άλλοι όχι»; Σοβαρά τώρα; Τίποτα δεν πρέπει να «σηκώνει» κανείς όσον αφορά την κακοποίηση. Και κακοποίηση δεν είναι μόνο ο βιασμός. Ούτε την κρίνει ο κακοποιητής. Μόνο αυτός που τη δέχεται μπορεί να την κρίνει.
Ελα, όμως, που δεν τη δέχεται μόνο ο κακοποιημένος, αλλά και όποιος σταθεί μάρτυρας του γεγονότος. Προχθές, μία οικογένεια περίμενε να διασχίσει τον δρόμο. Οχι από τη διάβαση (που ήταν μόλις δυο μέτρα πιο πέρα), αλλά από όπου ήθελαν. Βουτάνει ο πατέρας το μικρό από το χέρι και άρχισε να τρέχει σχεδόν. Προφανώς σταμάτησα. Η μητέρα με το καρότσι (με μωρό μέσα) περίμενε στο πεζοδρόμιο. Το τι άκουσε από τον άντρα της, δεν περιγράφεται! Δεν έπρεπε να μιλήσω; Η κακοποιητική αυτή συμπεριφορά δεν ήταν και προς εμένα; Αφού τα έβλεπα, τα άκουγα… Φυσικά και μίλησα.
Οπως και για σένα, τώρα, μιλάω, Γιώργο μου. Οπως και για σένα…
{Μην το ξεχάσω μόνο: Φτου σου!… Μη σε ματιάξω, Γιώργο μου. Μη σε ματιάξω…}
